تفاوت ما با شما همین هاست، خانم فرشته حسینی!
مهدی محمدی کلاسر *

خانم فرشته حسینی، فاصلهٔ میان ما و شما، همان است که خود به زبان آوردهاید: شما درد را نقش زدید، ما خونِ درد را نوشیدیم. شما بر پرده نقرهای سینما، زخمها را بازی کردید؛ ما در کوچههای تنگِ زندگی، زخمخورده، نفس کشیدیم.
تفاوت دوم را نیز خود در واژههایتان پنهان کردهاید: ما ماندیم. مثل درختی که ریشههایش را توفانها میسایند، اما هرگز از خاکِ خود نمیرود. ماندیم و تحمل کردیم، صبوری کردیم، و آنان که جانهایشان را بر سرِ وفا نهادند، گرچه شاید پاسشان را به تمامی ندادیم، اما هرگز کفرانِ نعمتِ وجودشان را هم نکردیم. اما شما ( در اینجا به معنای فردی اصالتا افغانستانی) وطن را رها کردید. به سرزمینی پناه بردید که آغوشش را برایتان گشود، و سپس، بر خاک مزار همان مهربانی، خیانت کاشتید.
کاش از این هم میگفتید که این خاکِ میزبان، خود شما را بر کدام قلهها نشانده است و به کجاها رسیدهاید. دستمریزاد، تلاش خودتان بوده است. اما بیبن این سرزمین، بارور نشدهاید. این را هم میشد بگویید.
کاش، حتی به اندازهٔ یک نفس، از هموطنانِ افغانستانی خود میپرسیدید: "نمکِ این دیار را خوردید، چرا نمکدانش را شکستید؟"
از درد مشترک گفتید. دردِ مشترکِ ما، صدایِ نالهی مادری است که نوزادِ دوماههاش در آتشِ تیرها و موشکهای میهمانانِ دشمن دوست، سوخت و خاکستر شد. دردِ مشترکِ ما، چشمانِ منتظرِ پدری است که درست در لحظهی تولدِ دخترش، به خاک افتاد و هرگز چهرهی گلگونهی او را ندید. دردِ مشترک؟ ... درد در بازیگری، فقط شکل دارد و بازیگران واقعی درد، همان درد ملموس، هموطنان ما بودند. شاید ریزپرندهها و پهپادها دست خودشان بود، به خانههای مردم فرود نمیآمدند. چه کسی آنها را به سمت ما روانه کرد؟ یادی هم از آنها بکنید. خانم بازیگر، آنها که شهید شدند، آنان که جان دادند، نه تندیسهای بیروحِ یادبود، که گوشت و خونِ ما بودند.
ساز دوستی و طبل دشمنی!
خانم حسینی، دلِ آدم از سرگردانیِ انسانها در هر کجای دنیا، به تنگ میآید، این را میدانم. اما هموطنان شما بر قلبِ همان کسی زدند که آغوش امنی برایشان شده بود. مسأله فقط جنگ نیست، چیزهای دیگری نیز هست. از جرمهایی که در این سالها در حوزههای اجتماعی بر ما رفت، چیزی نمیگوییم. اما شما حتما به خاطر دارید و کاش دو کلمه نیز از همان خاطرهها میگفتید. راستش ما با آن همه شعار برادری و همزبانی و همدلی، اما هنوز در عجبیم از این نسبت. ما ساز دوستی نواختیم و ایشان بر طبل دشمنی کوبیدند.

بر اساس رسم افغانستانی ها...
یک بار، از دایرهٔ افغانستانیبودن بیرون بیایید. خود را جای ما بگذارید. ببینید اگر میهمانی، نه فقط ناسپاسی کند، که آتش به خانهٔ میزبان بزند، چه میکنید؟ شما بهتر میدانید که رسمِ افغانستانیها چیست. در بدو ورود، هدیهای اگر میهمان آورده باشد از او قبول نمیکنند، —یعنی صرفا مشتاقِ پذیراییاند. همچنین، رسمِ شماست که پس از پایانِ میهمانی، از میزبان سپاسگزاری میکنید. رسم دیگر هم که فراموشتان نشده است. به موقع، میهمانی که تمام شد، باید برگردید خانهتان. اما ما، نه در آغاز، انتظار هدیهای داشتیم، و نه در پایان جز قدرناشناسی دیدیم. پایان میهمانی هم که فرا رسیده.
رسمِ میهمانی این نبود. رسمِ میهمانی، قدردانی است، نه خیانت. رسمِ میهمانی، ماندن تا زمانِ مقرر است، نه آنکه آتش به خانهی میزبان بزنی. ما صفهای نان را با میهمان تقسیم کردیم، اما او زیرِ همان سفره، بمب کار گذاشت. به رسمِ خودتان و سرزمین افغانستان هم که شده، بدانید: میهمانی تمام شده است. خیلی وقت است که تمام شده است.
از این سو به داستان بنگرید
ما خود را جای مهاجران میگذاریم و سرگردانیشان قابل درک است. —حالا شما خود را جای ما بگذارید. میلیونها نفر، همسفرهٔ ما بودند، تا روزی که از زیرِ همان سفره، آتش برافروختند. اگر این اتفاق برعکس بود، چه میکردید؟
ما دلسوزِ افغانستان هم هستیم—همسایهای که آبادیش به آبادیِ ما گره خورده. اما شما همان کلاهی را که بر سر دارید قاضی کنید و حکم دهید. این نوشته نه از سر نژادپرستی که از سر درد است. نوشته روز گذشته مان را هم بخوان که ببینی کدامیک از ما یک طرفه به قاضی رفته ایم.
کسی که نگرانِ بازگشتِ برقعِ سیاه بر سرِ زنانِ سرزمینش است، باید بپرسد: چه کسانی عاملِ این اخراجها شدند؟ آنان که در این سرزمین آزادی را چشیدند، در شرایطی که خودِ ما هنوز درگیرِ حرف و حدیثهای بسیار در همین حوزهایم؛ آنان که نان خوردند و پول بردند، در حالی که ما در تحریمهایی بیمانند، زجر میکشیدیم. و آنان که از همین خانه خودمان، دست راست اسرائیل شده بودند و ما شوخی شوخی به دست همانها کشته میشدیم. دو کلمه با آنها هم سخن میگفتید کاش.
انصاف دهید. از هر زاویه که این سخنان را بخوانید، حق با ماست. هرچند این روزها، هر حرفی که بزنی، مخالفی دارد—یکی تو را نژادپرست میخواند، یکی طرفدارِ افغانها. اما ما تلاشمان این است که حق را بگوییم —گاهی صریح، گاهی در لفافه—اما بالاخره میزنیم. چون سکوت، خیانت است به خونِ آنان که برای این خاک جان دادند.
شما که داغها را از آنسو بر شمردید، از داغهای سرزمینی که سی سال هوایش را زیسته اید، چیزی نگفتید. انتظاری هم نیست. نیازی هم نیست. قابل درک است؛ با آن حرفها، بیشتر در تیتر یک ها می مانید.
مهدی محمدی کلاسر - دبیر اجتماعی تابناک
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
این خودشوهم باید بفرستن افغانستان
ایران نباید جای افغانیهاباشه
والله بخدا هیچ کشور و دولتی در جهان به اندازهٔ دولت ایران در حق مهاجران خارجی بخصوص از نوع بدون مدارک هویتی اونم برای نیم قرن استقبال و پذیرایی نکرده ، هیچ کشوری هم در جهان نیست که برای اتباع بیگانه تا این حد سنگ تمام بزاره ، باز روشون میشه از نامهربانی ما حرف بزنند؟ در صورتیکه خوده طالبان به رسم میهمان نوازی سر میبرند
خانم حسيني از هموطنات بپرس هدفشون از اينكه سالي يك دونه ميزاند چيه؟ آيا هدفي بجز اشغال ايران و تغيير نقشه ژنتيكي ايران دارند؟ هر زن افعان سالي يكي ميزاد طي ده سال 2 نفر ميشند 12 نفر!
دو تا فيلم درپيتي بازي كردي فكر كردي هسته اتم رو براي ايران شكافتي؟ برو عزيز اين هسته رو در مملكت خودت بشكاف
چرا بعضی از ما ایرانی ها اینقدر کوته فکر هستیم فکر نمیکردم حتی دبیر اجتماعی تابناک هم اینقدر کوته فکر باشد و این متن سخیف و نژاد پرستانه را بنویسد چون وقت توضیح دادن را ندارم برای اینکه متوجه حرفهایم شوید فکر کنید این متن از سوی یک روزنامه آمریکایی خطاب به ایرانیها باشد.
سلام سپاس از این دلنوشته / بسیار عالی و واقعی .
مهمانان افغان که سالها در ایران زندگی کردند و از منابع و دارایی های ایران استفاده کردند و
منافع زیادی هم بردند نمک نشناسی کردند ( البته بعضی هاشون ) و حالا باید تاوان بدهند و
اخراج شوند تا قدر نعمت بدانند .
لطفا بروید و مملکت فلاکت زده خودتان را آباد کنید .
فیلم های فرشته خسینی و نوید محمد زاده را تحریم کتید
ممنونم از نویسنده متن... ممنونم....
زخم زبونهای شما به ما مردم افغانستان از بمب اتمم کشنده تره و
ادعای فرشته بودن و مهمون نواز بودنتونم همه رو خفه میکنه. همچین میگید سرسفره ما بودین که انگاری شما خرج زندگیه افغانهارو میدین واین خود مهاجران نیست که با انجام کارهای خیلی سخت نون حلال سرسفرشون میبرن همچینم میگید نمک نشناسهای قاتل که انگار کل افغانهای ایران مزدوراسراییل بودن و بمب هوا کردن خودتون از نوشته هاتون خندتون نمیگیره؟
مخاطب مطلب دبیر اجتماعی تابناک است:
متاسفانه مطلب تان اغلبش غیر علمی و غیر اجتماعی است و همانند اظهارات خانم حسینی صرفاً مبتنی بر احساسات و بدون دادههای علمی است. البته که خانم حسینی نباید چنین اظهاراتی میداشت لیکن از دبیر اجتماعی قطعا انتظار بیشتر است.
دکتر ایمان رحیمیپور، عضو هیئت علمی رشته حقوق
شما افغانی ها غیرت و شرافت را از مردم غزه یاد بگیرید که با
این همه سختی بوسه بر خاکشان میزنند
تو باید دستگیر بشی ومجازات
به هر حال هرکسی باید در کشور خودش زندگی کند شما افغانی ها تا کی میخواهید از کشور خودتان فراری باشید ؟
خنده دار مردمی هستن که از این جماعت حمایت می کنن! اگر تو هر کشور اروپایی بود اصلا جرئت داشت سخنی بگه چه برسه به این حرف های بزرگ بزرگ؟؟؟؟!!!!! کاش در کنار تمام چیزهایی که دوست داریم شبیه غرب شود، برخورد با پناهجو ها هم همونجوری مثل غرب بود....
بعدازسرکارآمدن طالبان وسرازیرشدن مهاجران غیرقانونی این اوضاع پیش اومدونام بقیه مهاجران بددررفت
احسنت
به هیچ کسی مربوط نیست سرامنیت وآب وخاکمون باهیچ احدالناسی شوخی نداریم
ایرانی ما ایرانی هاست
نیکی که از حد بگذرد ابله ونادان خیال بدکند لطف مکرر میشه حق مسلّم
بیچاره جوانهای ماهستندکه بیکارودرمانده وحقیر شدند بی پول وبیکارومعتادومریص و روانی شدند پول دوادکتراجاره خونه خرج زندگی رو ندارند پرداخت کنند
هرکی ندونه فکرمیکنه ملکه ی انگلستان صحبت کرده
سکینه برگرد کشورت طالبان منتظره. اونجا بیشتر میتونی آزادانه حرف بزنی
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.