کلبه ؛ فرزاد فرزین

خونه همون خونس ولی درارو بستم رو خودم
از بس که خستم از همه عاشق تنهایی شدم
بارون دیگه نمیزنه پاییزم عاشقونه نیست
هیچیم شبیه قبلا این آدم دیوونه نیست
دلتنگ روزای خوبم که خوش بودیم تو هر حالی
یه آتیش و یه موزیک و یه جنگل دورمون خالی
چه حالی بود بی خیالی
جا موندم از خودم و از همه دلگیره دلم
خاطره هام یادم بره دیگه چی میمونه ازم
اگه نشه با غم تهرون و شباش کنار بیام
خونه پرش تنها میرم یه کلبه تو جنگل میسازم
اگه دوباره رفتی تو اون حال و هوا
بارون که بارید چترتو بدارو بیا
شاید تونستیم شاید تموم شد این شبا
چی میدونستم تهش قراره چی بشه
من فکر میکردم میگذره و تموم میشه
کاشکی بدونم بعد تو این هوا چشه