کابران محترم پاسخ دهند؛
به نظر شما چاره رفع بیصداقتیها از جامعه چیست؟
منظور از طرح این بحث، مقصر دانستن این و آن نیست، بلکه آن است که هر فرد به عنوان عضوی از جامعه و به تناسب مسئولیت و جایگاه اجتماعی خود، بیندیشد و با تحلیل رفتار خود، کژیهای آن را اصلاح کند، چه، تنها در این صورت است که جامعه ـ متشکل از تک تک افراد ـ تعالی خواهد یافت.

چندی پیش، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، در یک برنامه تلویزیونی به نکته مهمیدرباره شیوع یک آسیب اجتماعی در روحیات مسئولان و جامعه ایرانی اشاره کرد؛ معضلی که در سالهای اخیر در میان مسئولین و البته در بخشی از مردم هم رو به افزایش بوده و این معضل چیزی نیست، جز بیصداقتی و سیاست بازی در رفتار و تعامل برخی از مسئولان با مردم، مردم با مردم و... به نوعی که این رفتار پیامدهای سوئی را در فرآیند تعاملات اجتماعی به جای گذاشته است.
به گزارش «تابناک»، بیصداقتی در رفتار، البته مختص به متصدیان امور نیست و سران شاخص احزاب، جریانات سیاسی و فعالان حوزههای گوناگون که هر کدام به نوعی نقش مرجع را برای مردم و افکار عمومی دارند، نیست و همین مسأله، سبب فراگیری آن در بخشهای گوناگون جامعه شده است.
برنتابیدن انتقاد و خودداری از عذرخواهی
این رویداد به گونهای در حال رخ دادن است که در بخشی از مردم و مسئولین، متأسفانه خلافگویی، زد و بند و خلاصه نداشتن صراحت و صداقت تبدیل به عادت شده و در حوزههای گوناگون از خانواده و روابط خانوادگی افراد گرفته تا کسب و کار روزانه و بالاتر از آن در بخشهای مدیریتی ظهور و بروز دارد، چنانکه به راحتی سخنان متناقض و خلاف واقع بر زبان میرانیم و سرانجام هم نه تنها در این باره هیچ انتقادی را برنمیتابیم، بلکه با هر شیوه ای در راستای توجیه اشتباهات و خلاف واقعگوییها، چند اشتباه دیگر را هم مرتکب میشویم؛ گویی اقرار به یک خطا و اشتباه در زمره جرایم است و حتما باید به دروغگویی و ظاهرسازی متوسل شویم.
بنا بر این گزارش، هرچند رفتار غیر صادقانه ممکن است یک مسئول، یک شهروند یا هر کسی را در برههای از پاسخگویی و مسئولیت پذیری برهاند و چنین افرادی هم گمان کنند که دیگران را به نوعی فریفتهاند، در دراز مدت، چنین رفتاری همچون موریانه بنیانهای اعتماد عمومی را که زیربنای سرمایه اجتماعی در یک جامعه است، خواهد گرفت؛ اعتمادی که به دست آوردن آن، سالهای سال طول کشیده، ولی با مسئولیتناپذیری یک نفر ـ به ویژه اگر در مصدر کاری باشد ـ بناگاه همه آن زحمات به هدر میرود.
تک تک افراد مسئولند
نکته اینکه منظور از طرح این بحث، مقصر دانستن این و آن نیست، بلکه آن است که هر فرد به عنوان عضوی از جامعه و به تناسب مسئولیت و جایگاه اجتماعی خود، بیندیشد و با تحلیل رفتار خود، کژیهای آن را اصلاح کند، چه، تنها در این صورت است که جامعه ـ متشکل از تک تک افراد ـ تعالی خواهد یافت.
بر همین اساس، مسأله بغرنجتر گنونی این است که خلاف واقعگویی و بی صداقتی در جامعه و به ویژه در شهرهای بزرگتر، به صورت یک اپیدمی درآمده و به نوعی همه گیر شده است، چرا که از یک سو مسئولانی که نمیخواهند به مردم پاسخگو باشند، به نوعی مردم را با بی صداقتی فریب میدهند و از طرفی، منتقدان هم برای اینکه خود را موجه نشان دهند، در انتقاد و همچنین معرفی خود، دست به خلاف واقعگویی و بی صداقتی میزنند و هر کدام هم به نوعی در کوتاه مدت کار خود را پیش میبرند؛ اما در دراز مدت این نظام سیاسی ـ اجتماعی و مردم هستند که از این گونه رفتار آسیب میبینند و آن زمان است که آب رفته از جوی را نمیتوان به سادگی برگرداند.
شفافیت و مسئولیت پذیری چه بدی دارد؟!
به راستی، مگر شفافیت، پاسخگویی و مسئولیت پذیری آرمان انقلاب اسلامی نیست و مگر عموم مردم، مسئولان و جریانات سیاسی، همیشه از دلبستگی خویش به آرمانهای انقلاب و در وجهی کلانتر از وابستگی خود به اصول و ارزشهای اخلاقی دم نمیزنند؟ پس چرا نخستین برخورد آنان با مردم دور زدن و دست به سر کردن آنان و وعدههای پیاپی بی سرانجام شده است؟
چه شده که نخبگان سیاسی اعم از اصولگرا و اصلاح طلب ـ که الحمدلله شیوه مدیریت همگی را هم در مدت این سی سال دیدهایم ـ بساط بی صداقتی را در رفتار و انتقادات خود پهن کرده
آیا میتوان از مردم انتظار داشت که هر روز مواردی از این دست را ببینند و بشنوند، اما در تعاملات اجتماعیشان، صداقت حرف اول و آخر را بزند؟
شما نظر دهید...
به نظر شما، چاره رفع این بی صداقتیها چیست؟ «تابناک» در پی پرسشی که آقای رضایی در برنامه «پارک ملت» طرح کرد، منتظر پاسخها و پیشنهادهای ارزنده مخاطبان است، به امید روزی که در سایهسار مکتب انسانساز اسلام، جامعه ای در خور ظهور و میزبانی حضرت بقیةالله الاعظم (عج) داشته باشیم!
به گزارش «تابناک»، بیصداقتی در رفتار، البته مختص به متصدیان امور نیست و سران شاخص احزاب، جریانات سیاسی و فعالان حوزههای گوناگون که هر کدام به نوعی نقش مرجع را برای مردم و افکار عمومی دارند، نیست و همین مسأله، سبب فراگیری آن در بخشهای گوناگون جامعه شده است.
برنتابیدن انتقاد و خودداری از عذرخواهی
این رویداد به گونهای در حال رخ دادن است که در بخشی از مردم و مسئولین، متأسفانه خلافگویی، زد و بند و خلاصه نداشتن صراحت و صداقت تبدیل به عادت شده و در حوزههای گوناگون از خانواده و روابط خانوادگی افراد گرفته تا کسب و کار روزانه و بالاتر از آن در بخشهای مدیریتی ظهور و بروز دارد، چنانکه به راحتی سخنان متناقض و خلاف واقع بر زبان میرانیم و سرانجام هم نه تنها در این باره هیچ انتقادی را برنمیتابیم، بلکه با هر شیوه ای در راستای توجیه اشتباهات و خلاف واقعگوییها، چند اشتباه دیگر را هم مرتکب میشویم؛ گویی اقرار به یک خطا و اشتباه در زمره جرایم است و حتما باید به دروغگویی و ظاهرسازی متوسل شویم.
بنا بر این گزارش، هرچند رفتار غیر صادقانه ممکن است یک مسئول، یک شهروند یا هر کسی را در برههای از پاسخگویی و مسئولیت پذیری برهاند و چنین افرادی هم گمان کنند که دیگران را به نوعی فریفتهاند، در دراز مدت، چنین رفتاری همچون موریانه بنیانهای اعتماد عمومی را که زیربنای سرمایه اجتماعی در یک جامعه است، خواهد گرفت؛ اعتمادی که به دست آوردن آن، سالهای سال طول کشیده، ولی با مسئولیتناپذیری یک نفر ـ به ویژه اگر در مصدر کاری باشد ـ بناگاه همه آن زحمات به هدر میرود.
تک تک افراد مسئولند
نکته اینکه منظور از طرح این بحث، مقصر دانستن این و آن نیست، بلکه آن است که هر فرد به عنوان عضوی از جامعه و به تناسب مسئولیت و جایگاه اجتماعی خود، بیندیشد و با تحلیل رفتار خود، کژیهای آن را اصلاح کند، چه، تنها در این صورت است که جامعه ـ متشکل از تک تک افراد ـ تعالی خواهد یافت.
بر همین اساس، مسأله بغرنجتر گنونی این است که خلاف واقعگویی و بی صداقتی در جامعه و به ویژه در شهرهای بزرگتر، به صورت یک اپیدمی درآمده و به نوعی همه گیر شده است، چرا که از یک سو مسئولانی که نمیخواهند به مردم پاسخگو باشند، به نوعی مردم را با بی صداقتی فریب میدهند و از طرفی، منتقدان هم برای اینکه خود را موجه نشان دهند، در انتقاد و همچنین معرفی خود، دست به خلاف واقعگویی و بی صداقتی میزنند و هر کدام هم به نوعی در کوتاه مدت کار خود را پیش میبرند؛ اما در دراز مدت این نظام سیاسی ـ اجتماعی و مردم هستند که از این گونه رفتار آسیب میبینند و آن زمان است که آب رفته از جوی را نمیتوان به سادگی برگرداند.
شفافیت و مسئولیت پذیری چه بدی دارد؟!
به راستی، مگر شفافیت، پاسخگویی و مسئولیت پذیری آرمان انقلاب اسلامی نیست و مگر عموم مردم، مسئولان و جریانات سیاسی، همیشه از دلبستگی خویش به آرمانهای انقلاب و در وجهی کلانتر از وابستگی خود به اصول و ارزشهای اخلاقی دم نمیزنند؟ پس چرا نخستین برخورد آنان با مردم دور زدن و دست به سر کردن آنان و وعدههای پیاپی بی سرانجام شده است؟
چه شده که نخبگان سیاسی اعم از اصولگرا و اصلاح طلب ـ که الحمدلله شیوه مدیریت همگی را هم در مدت این سی سال دیدهایم ـ بساط بی صداقتی را در رفتار و انتقادات خود پهن کرده
آیا میتوان از مردم انتظار داشت که هر روز مواردی از این دست را ببینند و بشنوند، اما در تعاملات اجتماعیشان، صداقت حرف اول و آخر را بزند؟
شما نظر دهید...
به نظر شما، چاره رفع این بی صداقتیها چیست؟ «تابناک» در پی پرسشی که آقای رضایی در برنامه «پارک ملت» طرح کرد، منتظر پاسخها و پیشنهادهای ارزنده مخاطبان است، به امید روزی که در سایهسار مکتب انسانساز اسلام، جامعه ای در خور ظهور و میزبانی حضرت بقیةالله الاعظم (عج) داشته باشیم!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
باید سیستم نظارتی کارامد شود. قدرت اجرا داشته باشد.
ترس از اعدام متخلف اقتصادی بی واسطه باشد.
قانون گریزی نباشد.
سیستم پادشاهی و ارباب و رعیتی نباشد.
و خلاصه از چین برویم قاضی و دادستان و امور اجرایی بیاوریم حساب و کتاب ایجاد کنند و سیستم خودشان را اعمال کنند.
ابتدا متملقان و چاپلوسان که در ظاهر قابل شناسایی نیستند را نابود کنند.
با سلام - جواب این سوال خیلی پیچیده است ولی من چون بیش از ۲۰ سال از خارج کشور به مسایل نگاه میکنم شاید بهتر یا حد اقل جور دیگری میبینم. به هر حال این قضاوت شما و این هم نظر حقیر.
ماهی ز سر گنده گردد نی ز دم. بنابر این برخی از مسولین تراز اول مملکت مسول اصلی این نابسامانی هستند. دروغگویی های مصلحتی، قانون شکنی های علنی، حمایت از جناح خودی به هر قیمتی، تعطیل کردن انتقادات و برچسب خیانت به منتقدین دلسوز و خود را عقل کل دانستن همه و همه دست به دست هم داده تا شرایط موجود بوجود بیاد.
درآستانه انتخابات 88 ریاست جمهوری آقای محسن رضایی بدرستی تشخیص دادند که جریان انحرافی آرمانهای نظام را تعقیب نمیکند و حمایت بزرگان واصولگرایان حمایتی پخته و توآم بادرایت نیست.درآنزمان بسیاری ایشان را به بیدرایتی متهم کردند و بسیاری به سهم خواهی!برخی گفتند که عقلش تا پاشنه پایش نمیرسد! امروز بهد از چند سال مشخص شد تنها مجموعه دکتر رضایی از بین اصولگرایان راه درست را انتخاب کرده بود و بقیه در اشتباه بودند.بعد از انتخابات هم ایشان رامتهم به همراهی با فتنه گران نمودند.امروز مشخص شده که محسن رضایی همواره چندین سال ازنخبگان سیاسی ما جلوتر را رصد کرده و پیش بینی شان درست از آب درامده.امروز بجای اینکه نماینده ایشان درجبهه متحد دعوت شوند،همان بزرگانی که ایشان رامتهم به سهم خواهی کردند و طرفدار سینه چاک احمدی نژاد بودند (به نحوی که احمدی نژاد به آنها گفت من نیازی به حمایت شما ندارم)شده اند خردگرا و برنامه ریز برای آینده اصولگرایان و تشخیص داده اند محسن رضایی نیاز به نماینده ندارد.حال باید گفت که آقایان درپی سهم خواهی بوده و هستند یا امثال محسن؟ نظام به محوریت اقتدارگرایانی که نان را به نرخ روز میخورند به وحدت و صداقت نمیرسد.باید آقایان بپذیرند اشتباه کرده اند و معذرت خواهی کنند وگرنه نه تنها وحدت ایجاد نمیشود بلکه انتخابات ریاست جمهوری آتی انتخاباتی اقلیمی خواهد بود. دقیقآ نوعی قبیله گرایی و نگرش جزیره ای به کویر و بیتوجهی به غرب وجنوب. ما دم برآریم انگ تجزیه طلبی میزنند ولی حودشان درعمل قبیله گرا و طیولدار هستند. دغدغه مطروحه رهبری در رفع بیعدالتی جغرافیایی و قبیله گرایی نیز مادام که عرصه سیاست در دست تازه مسلمان ها باشد محقق نخواهد شد.
اینکه آدم صادق و راستگو از هر لحاظ امنیت داشته باشد
هر کس دروغ گفت رسواش کنن تا دیگه دروغ نگه
تابناک اصلا سانسور نداره فقط کامنتهایی که به نفعش هست میذاره اصلا با سانسور بیگانه است.!!!!!
یه سیاستمداری میگفت سیاستمداران ما فکر میکنند وقتی دروغ میگویند کار سیاسی انجام میدهند.
با سلام ضمن تشكر از طرح اين سئوال و ايجاد راهي براي دريافت درد دلهاي مردم لطفا سئوالات ديگري هم مطرح كنيد مثال :
- ايا در كشور به نخبگان اهميت داده مي شود ؟؟
- آيا عدالت در كشور وجود دارد ؟
- ايا پرداخت كاركنان دولت به صورت عادلانه است ؟
آن سبو بشكست و آن پيمانه ريخت !
متاسفانه در کشور ما یک جریان انحرافی که در هر زمینه ای پیدا میشود انقدر نادیده کرفته میشود تا فرا گیر شود انوقت مسولین میخواهند با شعار و میزگردو ایجاد کارگروه دلخوشی دادن بمردم با امارهای غیر واقعی مشکل راحل کنند بقول معروف اب از سرچشمه گرفته نمیشود ومشکل را پشت میزها وتریبونها حل میکنند وکاری به واقعیت هایی که در جامعه میگذرد ندارند مشکلاتی که باکمترین هزینه ها در ابتدا میتوان جلو گیری کرد میگذارند تا بیک معضل اجتماعی تبدیل شود بی صداقتی هم اگر از ابتدا باان برخورد میشد اوضاع جامعه به اینجا نمی انجامید وقتی مسول نهاددولتی راحت دروغ میگوید ومردم نمی توانند از او توضیح بخواهند وراحت سفسطه میکند انتظاری بیشتر از این هم نمیتوان داشت
دست ازاین آمار دادن های کشکی برداریم
مردم نیازی به آمار ندارند ، چون خودشان در جامعه اند و وبا واقعیت ها درگیر
چاپلوس نباشیم و هرچه نیاز داریم از خدا بخواهیم
صادق باشیم مشکلات می گذرد و اگر انسان توان حل مشکلی را نداشته باشد خدا آن را به او نمی دهد
من هرروزم را با توکل برخدا شروع می کنم و سعی می کنم با همکاران خود صادق باشم و لی اگر همکارانم زیر آب زن هستند تقصیر من نیست
نظام اداری کشور نیاز به جانشینی تخصص بجای تملق دارد
سیاست مداران ما نیز با علم علاقه ما به دروغ به ما دروغ می گویند
اگه نسبتا در رفاه نبودید آنوقت به دروغ نیاز پیدا می کردید آیا؟
خودمان را اصلاح کنیم بعد برادرمان را....
با سلام من یه جایی طراحی مکانیزم ها رو نمی فهمم میشه توضیح بدید؟ ممنون می شم
دروغگویی درطول تاریخ بشر بوده ودر آینده هم خواهد بود
(بیاد بیاوریم خانه کوچک و ناچیزی که سقراط حکیم ساخته بود و می گفت ای کاش این خانه پر می شد از یاران راست) ولی در مملکت ما خیلی اسفبار است باید به خود آییم و وجدان خفته خود را بیدار کنیم که:
بنی آدم اعضای یکدیگرند
چرا برای حفظ موقعیت ، توانمندی ومنافع شخصی دروغ بگوییم؟
آیا میدانید دروغ گفتن حق الناس را برگردن می اندازد و در قیامت باید جوابگو باشیم؟
آب از سرچشمه گل آلود است ما هنوز آمار پشرفت های کشور را با قبل انقلاب مقایسه می کنیم که خود دروغ بسیار بزرگی است برای مثال خیلی از تکنولوژیها قبل از انقلاب درکشورهای پیشرفته تازه در دست مطالعه بوده و دو دهه بعد از انقلاب وارد ایران شده و دولتمردان آن را در لیست آمار عملکرد می آورند و . . .
باید از خودمان شروع کنیم
قال علی علیه السلام :
صداقت تنهاسیاست است به بهترین سیاست.
خسته نباشید .
آخه پدرآمرزیده ؛ این چه طرز نظرسنجیه؟
آدم برای نظرسنجی باید چند گزینه رو در اختیار بیننده قرار بده ، تا بعدا بشه ازش یه نتیجه منطقی استخراج کرد .
این نظرسنجی شما فقط باعث خستگی ذهن میشه و بس.
به نظر من تغییر وتحولات اقتصادی از سیستم
دولتی به خصوصی فرهنگ خاص خودش را به همراه می آورد اخلاق در سیستم دولتی چهار چوب خاص خودش را دارد و در سیستم خصوصی مدل غربی را به همراه دارد همه چیز جای خود را با پول عوض میکند
سعدی می فرماید:رعایابه کیش پادشاهان خویشند.متاسفانه برخی مسوولان خیلی راحت دروغ میگویندوقبح این گناه بزرگ رادرانظارعمومی ازبین می برند.امام صادق نیزدرکلامی نورانی می فرمایند:جامعه رادوگروه فاسدمی کنندعلمای فاسدوحکمای فاسد....متاسفانه برخی علماوحکمای مااین روزهابرایشان اهمیتی نداردحرفهایی که دررسانه هامی زنندراست است یادروغ؟؟؟؟؟
هر چند می دانم که تابناک خودش از آن آب زیر در روهاست و نظرم را منعکس نخواهد کرد ولی باز می گویم .
دوستان به روایت خوبی اشاره کرده اند "مردم در آئین بزرگانشان هستند " . بگذارید راحت تر بگویم ، زمانی که صدا و سیما هر روز کلی وقت و هزینه ی بیت المال را صرف دروغ پردازی خود و صاحب منصبان نماید ، آن وقت دیگر دروغ در جامعه نهادینه شده است .
زمانی که شخصی در منصبی مهم به دروغ با آبروی دیگران بازی می کند و متاسفانه کسی جلودارش نمی شوند تازه رفتارش را هم تایید می کنند دیگر شما انتظار هیچ صداقتی را نداشته باشید .
راحتر بگویم مردم به علت تناقض گویش با عمل بزرگانشان و شکست برخی الگوهایشان در حیرت مانده اند و نهایتاً قبح دروغ در جامعه بر داشته شده است .
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.