رفتن به محتوای اصلی 
آخرین خبرعکس: اجلاس اپک ۲۰۲۶ در شنژن
17بازدید
۴۳

می‌گفت: از روزی می‌ترسم که ...

از رنجي بزرگ در وحشتم. از اينكه برايم بِگِريي يا بخندي بي‌خيالم؛ اما از اينكه فرداها، در كوره راهها در شادي‌ها، در جشن‌ها، در مسير بزرگ زندگي به دست فراموشي‌ام سپاري، در وحشتم؛ وحشتي كه زندگي را برايم مرگ مي‌كند.

می‌گفت: از روزی می‌ترسم که ...
سرویس دفاع مقدس ـ بسیجی شهید حسین بیدخ، پیش از آنکه نویسنده خوبی باشد، جوانی پاک و مومن بود که حرفهای دل خود را بر کاغذ می‌آورد؛ می‌نوشت تا فرداییان بدانند که این سرزمین مردانی از جنس آسمان داشت که برای همیشه نمونه انسانی بودند که تشنه معرفت و معنویت و خوشبختی است. او از جوانانی بود که راه جبهه را برگزید و در نوزده سالگی در عملیات فتح‌‌المبین عاشقانه به شهادت لبخند زد.

یادآوری گوشه‌هایی از خاطرات حسین، شاید ما را به خویش بیاورد. پس با هم آنان را مرور می کنیم:

مملکت پس از جنگ دکتر و مهندس می‌خواهد

او كتاب‌هاي درسي‌اش را با خودش به جبهه آورده بود و در فرصت‌هاي به دست آمده به حل تمرين مي‌پرداخت. به او گفتم: حـسـيـن جان، حالا چه وقت درس و مشق است؟ او خيلي جدي به من گفت: درست است كه آرزوي شهادت دارم، امّا من از خواست خداوند اطلاع ندارم، شايد مشيّت خداوند خلاف خواست ما باشد. بايد فراموش نكنيم كه اين مملكت آينده دارد، پس از جنگ بايد نيروهاي حزب‌اللهي سُكاندار عرصه‌هاي كار و تلاش باشند. مملكت پس از جنگ دكتر و مهندس مي‌خواهد. ما بايد همه چيز را در نظر بگيريم.



کمترین فرصت

كوله پشتي حـسـيـن به هنگام اعزام به جبهه دالْپَري پر از كتاب بود. علت آن را پرسيدم، حـسـيـن در پاسخ گفت:‌ دالپري جبهه نسبتاً راكدي است و فرصت‌هاي زيادي پيش مي‌آيد و من تلاش مي‌كنم، كمترين فرصت را از دست ندهم.
 
قبولی‌های بهشت

وقتي با يك پتوي سياه از گوشه اي از محوطه تاريك پادگان با احتياط خود را به آسايشگاه مي‌رساند، وقتي تلاش مي‌كرد چشمان پف كرده و قرمز خود را از دوستانش بِدُزدد، خيلي‌ها پيش‌بيني مي‌كردند كه در ليست قبولي‌های بهشت است.

نویسنده

فن بيان و شيوايي كلام حـسـيـن، هر شنونده اي را مجذوب خود مي‌كرد، توانايي فوق‌العاده او در انتقال مفاهيم، موجب شد تا پس از عمليات طريق‌‌القدس، به عنوان سخنگو و پيام رسان دفاع مقدس از طرف بسيج دزفول به تهران رهسپار شود و در دبيرستان‌هاي متعددي براي دانش آموزان سخنرانی کند.



به گفته برادراني كه ايشان را همراهي مي‌کردند، حـسيـن، دفاع و مقاومت جانانه مردم، امداد و نصرت الهي و جلوه‌هاي ويژه عمليات فتح بستان (طريق‌القدس) را در قالب جملات بسيار شيوا و جذاب بيان مي‌نمود.
 
فقط بنویس

از قلم پر توان او آگاه بودم و گمانم بر اين بود که در اين عمليات، سرانجام از استغاثه‌هايش نتيجه خواهد گرفت. از اين رو تا از او خواهش كردم تا مي‌تواند بنويسد.



پس از نماز ظهر متوجه شدم كه حـسـيـن يكي از نوشته‌هايش را كامل كرده است، از او اجازه خواستم و نوشته اش را خواندم، تبارك‌الله بسيار زيبا نوشته بود.

به او گفتم: حـسـيـن جان، اين مقاله را يا خودت بايد براي بچه‌ها بخواني يا اجازه مي‌خواهم خودم بخوانم.

عصر همان روز در جمع نيروهاي دسته مقاله حـسـيـن را خواندم. از جمع سـي، چهـل نفري حاضـر، هـيچ كـدام جز خودم بـاور نمي‌كرد، اين مطلب را حـسـيـن بـيـدخ  نوشته است. ظـاهر معـصوم، آرام، بـي سر و صـدا و بـي ادعـاي او همـراه بـا جـثه ضعـيف و چهره بسيار جوان او همه را غافلگير كرده بود. بچه‌هـا تـشويق و تـحـسـين و تـعـجـب خود را پنهان نمي‌كـردنـد و جـمـلـگـي درخواستشان اين بود كه  حـسـيـن  را آزاد بگذاريد تا بنويسد.

-------------------------

بخش‌هایی از وصیتتامه و دست‌نوشته‌های شهید

برادر راهم را ادامه بده.

در كنج كنج اين صحرا، در گوشه گوشه اين دشت به هر كجا كه مينگري در هر گوشه كه می رَوي، به هر محل كه نظر می‌افكني، شهيدي بي‌دست و پا، بي سر و تن، پاره پاره لبخند بر لب افتاده است، در گوشه‌اي از صحرا، در كنار يك نهر در سكوت فرياد مي‌زند كه: برادر راهم را ادامه بده.



درد بزرگ من

از دردي بزرگتر در هراسم، از رنجي بزرگ در وحشتم. از اينكه برايم بِگِريي يا بخندي بي خيالم؛ اما از اينكه فرداها، در كوره راه‌ها در شادي‌ها، در جشن‌ها، در مسير بزرگ زندگي به دست فراموشي‌ام سپاري، در وحشتم؛ وحشتي كه زندگي را برايم مرگ مي‌كند.
 
حس می‌کنم شهیدان از یاد می‌روند!

چيزي نداشتم. پيامي ‌نداشتم، ولی با رفتنم از دردي بزرگ بر خود مي‌نالم، حس مي‌كنم فرداها، در راه‌ها وقتي زمان گذشته را از ياد مي‌برد و آينده فراموشكده گذشته مي‌شود، شهيدان از ياد مي‌روند.
 
یاد من راه من است

برادر! اينكه مي‌گويم از يادم مبر، منظورم اين نيست كه گورستان را منزلگاه من بداني و هر شب جمعه در آنجا حاضر شوي و گريه كني! برادر، ياد من راه من است.
 
از روزی می ترسم که...

از اينكه فرداها اين همه خون برادرانم كه نويد دهنده هزاران لاله در بهاران فرداست، از ياد رَوَد بيمناكم. از اينكه فرداها به ضعيفان نَرِسَند، ثروتمندان مالكان زمين شوند، ضعيفان درد كشيدگان روزگار شوند، شهيدان از ياد رفتگان شوند، خون شهيدان به استهزا گرفته شود، زندگي در آن دنيا برايم تار مي‌شود.
 
چنان زندگی کن که...

دوربين فيلمبرداري خدا را كه هيچ گاه نديدم، حالا ديدم. گويي فرشتگانِ مأمور، در حال گرفتن فيلم از مايند.

برادرم چنان زندگي كن كه هميشه دوربين خدا را در حال گرفتن فيلم از خود ببيني.
 
عجیب است!

عجيب است، حال انسان‌هایي كه مي‌دانند، مي‌ميرند و مي‌دانند محاكمه و به بند كشيده خواهند شد، ولی باز نشسته‌اند و دست بر روي دست، مي‌خورند و مي‌خوابند وآسوده و بي خيال!

پیامم را بشنو

برادر، اگر به عنوان يك شهيد قبولم داري، من نيز به عنوان يك پيام به تو مي‌گويم:

زندگي چند صباحي بيش نيست، چنان زندگي كن كه به لحظه وداع زندگي برايت افسوس نشود.
Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۴۳
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
ناشناس

روحش شاد و یادش گرامی

در راه مانده

خدايا به عظمت و بزرگي آرمان اين شهدا و عظمت و شان سيد شهيدان قسمت مي دهيم

نور ديده ي شهدا را در قلب ما بنشان تا در هر مسئوليتي كه هستيم همواره دل در گرو تعالي اسلام و مسلمين داشته باشيم.

ناشناس
در پاسخ به حسن

لعنت بر کسانی که به این کامنت رای منفی دادند.

یکی از جوانان این مرز و بوم

کجایند این مردان (البته با همین تفکر زنده و حس مسئولیت الهی) در پست های کلیدی امروزمملکتمان؟
وسهم نسل ما فقط حسرت وحسرت و...

ناشناس

بعضی وقتا همه مون به تلنگر نیاز داریم .ممنون تابناک

آرش

روحش شاد

غلامرضا

ممنون. دست نوشته های ادبی بسیاری از شهدا خواندنی و شنیدنی است. از این نمونه ها باز هم تهیه فرمایید.

ناشناس

درود بر روح بزرگ تو ای شهید والا مقام

ناشناس

خدايا ماراباخاطره عمالمان مديدن شهدامفرماچون شهدامادرحدمعصوم بودن

ناشناس

چه رشادتي داشتيد و چقدر مرد بوديد

ناشناس

" از اينكه فرداها اين همه خون برادرانم ... از ياد رَوَد بيمناكم .... از اينكه فرداها به ضعيفان نَرِسَند .... خون شهيدان به استهزا گرفته شود، زندگي در آن دنيا برايم تار مي‌شود "

خوب است که نیستی که تابناک را بخوانی که پزشکی دختری را به خاطر داشتن حجاب جلوی دانشجویان پسر مسخره میکند
فردایی که میترسیدی خون شهدا به استهزا گرفته شود رسیده است

ناشناس

روحش شاد وراهش پر رهرو باد ولی خداییش انگار آینده به ایشان الهام شده بود

ناشناس

متن خوب ولازمی بود . اگر چه برای دقایقی هم مارا از خواب غفلت وفراموشی بیدار کند مفید است . باز هم از این کارها بکنید.

ابراهیم

از خدا عاجزانه می خواهم ادامه دهنده راه شیهدان باشیم

ناشناس

خدا بيامرزد دكتر شريعتي را كه گفت انقلابي ماندن مهمتر از انقلابي بودن است بنظرمن رزمندگاني كه ماندن ومنحرف نشدند و غرق در ماديات نشدند از همه بالاترند.

ناشناس

چه خوش رفتند یاران ما
از این مهمل و سرزمین دعا
ولی هیچ چشمی به راهش نبود
خدایا فهم انرا به ماها رسان
التماس دعا شهید وطن .گوشه چشمی به ماکن

ناشناس

ای کاش خط امام و شهدا را ادامه دهیم

التماس دعا

مهدي

اي شهيدان عزيز /اين را بدانيد كه قاطبه مردم ايران راه و ياد شما را زنده نگه ميدارند و من حقير هميشه از اينكه خو نتوانستم با شما هم پرواز شوم افسوس ميخورم.
روحتان شاد.

حميد

صبا بيار ز ياران رفته ام پيغام
كه دركشاكش دوران چه گشتشان فرجام
مرا مصاحب وهمدرد وهمسفر بودند
به همرهان من آمد چه اندر اين ايام
ز طائران خوش آواز بزم ديروزم
خبررسان كه نشستند بر كدامين بام
ز شهد خاطرشان كام من بود شيرين
كجا شدند و زشهد كه اند شيرين كام
خبر زحال من خسته دل نمي گيرند
نمي برند چرا زين به ره فتاده نام ؟
پريدگان زقفس را ببر سلام از من
بگو كه ياد شمايم خوش است صبح و شام
خوشا شما كه ز قيد جهان شديد آزاد
گشوده خوش پر وبال و رها شديد از دام
دريده پرده مكر و رياي اين فرتوت
شكسته دام و كشيديد دامن از اوهام
هر آنكه از سرغفلت سپرد دل اينجا
همي بداند و گويم بود خيالي خام
از اين عروس بزك كرده كس نشد محفوظ
نخورده است كسي از خم وفايش جام
همان خوش است كه همچون شما كنم پرواز
رسيده نامه به حكاك هم ز بار عام

ناشناس

میگفت ترس از فراموش شدن است حال میبیند که خیلی ها فراموش شدند !!!!

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.