رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبراعتراف پدربزرگ به قتلی که مرتکب نشده است!
16بازدید
۱۵۰

آمار سفر ایرانیان به عتبات عالیات را بیان کرده و می‌بالند، ولی...

زائران ایرانی زجر کشیدند، ولی هیچ مسئولی خم به ابرو نیاورد!

وقتی به سالن ترانزیت رسیدیم به جمعیت متراکمی برخوردیم که همه به دنبال نجات جانشان بودند؛ زنان و بچه‌ها آه و ناله سر می‌دادند و مردان به فکر نجات جان خانواده‌شان بودند. صداهای فریاد و کمک بلند بود و هر که به فکر نجات جان خودش بود. وقتی که خون از دهان خانم بارداری خارج شد، آرزو می‌کردم ‌در این جمع نباشم؛ هر چند ‌راه برگشتی نداشتم.

هر بار که حادثه‌ تروریستی در شهرهای زیارتی عراق رخ داده و دامن هموطنانمان را می‌گیرد، افکار عمومی آماج توصیه‌های مسئولانی قرار می‌گیرد که می‌گویند این سفر را بیرون از چهارچوب‌ها و موازین انجام ندهند؛ گویی همه چیز تدبیر ‌و ‌پیش‌بینی شده و هر چه نقص است، ناشی از اشتباه مردم است و بس!

به گزارش «تابناک»، هرچند اعداد و ارقام ارائه شده درباره آمار زائران ایرانی عتبات عالیات در اربعین امسال به مانند همیشه، محل مناقشه میان مسئولان ایرانی و عراقی واقع شده و از ادعای هفتصد هزار تا یک و نیم میلیون نفر نزد مسئولان کشور همسایه و ۴۸۰ هزار تن نزد مسئولان وطنی اختلاف نشان می‌دهد، ‌آنچه همواره ناگفته ‌مانده یا به رغم گوشزد شدن، بی‌اثر مانده، کیفیت خدماتی است که به این حجم بزرگ زائر ارائه می‌شود.

صحبت از خدمات ارائه شده در حقیقت نوعی اغراق در وضعیت موجود است، چراکه در مرحله خروج این حجم انبوه زوار حسینی در کشورمان، آنچه دیده می‌شود، کوتاهی در انجام وظایف مسئولان است، نه کم و کاستی در خدمات. این موضوع زمانی که به امکانات ارائه شده به هموطنانمان در خاک کشور همسایه دقیق شویم، به برهوتی از بی‌مسئولیتی شباهت می‌یابد که پیامدهای دراز‌مدت آن در این مجال نمی‌گنجد.


در بعد اول، ماجرای دردناکی که هر ساله بر زائران ایرانی عتبات عالیات، به ویژه در ایام دهه محرم و اربعین می‌گذرد، خواندن رنج رفته بر یکی از زائران که از مرز مهران سفر خود را آغاز کرده (شرح این رنج‌نامه را اینجا و اینجا بخوانید)، سرشار از سخنانی است که با هر زبانی به آن بپردازیم، شاید به اثرگذاری روایتی فردی نباشد که با پوست و گوشت خود آن را لمس کرده است؛

زائران ایرانی زجر کشیدند ولی هیچ مسئولی خم به ابرو نیاورد!

فصل نخست: از عبور غیرقانونی تا امداد شیعیان عراقی

«... روز سه شنبه یعنی تقریباً یک هفته پیش از اربعین حسینی بود که به مرز مهران رسیدیم و متوجه شدیم که هزاران تن در شهر مهران جهت گرفتن روادید و پرداخت عوارض‌‌ خروج از کشور، بیمه و شهرداری ساعت‌های بسیاری است که در صف بانک ایستاده‌اند و متأسفانه کسانی که موفق به دریافت ویزا در شهر خود نشده‌اند، بیش از سه روز است که در مهران معطل و آواره‌اند.

صبح زود به مرز رسیدیم و آنجا بود که کابوس مرز شروع شد؛ جمعیت چند هزار نفری پشت چند کیوسک و تعداد کم مأمورانی که حریف هیچ کاری نمی‌شدند... .

وقتی به سالن ترانزیت رسیدیم به جمعیت متراکمی برخوردیم که همه به دنبال نجات جانشان بودند؛ زنان و بچه‌ها آه و ناله سر می‌دادند و مردان به فکر نجات جان خانواده‌شان بودند. صداهای فریاد و استمداد بلند بود و هر کسی به فکر نجات جان خودش بود. وقتی که خون از دهان خانم بارداری خارج شد آرزو می‌کردم که در این جمع نباشم؛ هر چند که راه برگشتی نداشتم.

دیگر عبور و مرور قانونی در مرز وجود نداشت یعنی مرز به کلی از دست رفته بود و تنها کاری که کردیم این بود که چند نفری خود را به باجه کنترل گذرنامه پس از ساعت‌ها رساندیم و توانستیم برای بقیه بچه‌ها نیز مهر خروج از ایران را بزنیم.

ساعت ۲ ظهر بود که از سالن ایرانی گذشتیم و به حیاط بعدی رسیدیم و تنها چیزی که یافت می‌شد، سرویس بهداشتی کثیفی بود و نمازخانه‌ای بد‌تر از آن. تازه اول راه بودیم. جمعیتی بد‌تر از بار قبل پشت درب‌های سالنی، انتظار می‌کشیدند و ما نیز به آنان افزوده شدیم و فشار پشت فشار... آنقدر که دو سرباز مرزبانی کشور التماس می‌کردند تو را به خدا به زن و بچه‌ها رحم کنید، تو رو خدا آرام باشید... و مردمی که نمی‌دانستند راه فرار از این مهلکه چیست؟

زائران ایرانی زجر کشیدند ولی هیچ مسئولی خم به ابرو نیاورد!

وقتی وارد سالن شدیم تقریباً شب شده بود و دیگر رمقی نداشتیم و هزاران نفر جلو ما بودند... دیواری را در کنار جمعیت دیدم که به وفور از بالای آن رفت و آمد می‌شود. من هم برای نجات خود از دیوار بالا رفتم و فهمیدم که هزاران تن ‌غیر قانونی و همانند من از این دیوار وارد عراق شده‌اند.

وقتی که با هزار زحمت همدیگر را یافتیم، آنچه ‌در ابتدا مایه حیات ما شد، مسجدی بود که در مرز عراق مشغول دادن غذای صلواتی و چای و... به زائران بود که شیعیان عراقی تدارک دیده بودند؛ معلوم نبود بدون آن‌ها چه بر سر هزاران ایرانی آواره‌ای خواهد آمد که قرار است در آن سرما و بی‌کسی بمانند.

... به دنبال ماشینی بودیم که ما را به نجف ببرد اما هر چه گشتیم یافت نشد. کمی که دقت کردم دیدم که کامیون‌های بزرگ عراقی مردم را دسته دسته سوار می‌کنند. گفتند سوار شوید تا شما را به روستایی به اسم بدره برده و آنجا اسکان دهیم.

وقتی به روستا رسیدیم، ما را به گروه‌های پنج،‌ شش نفره تقسیم کردند و هر گروه را به یک صاحبخانه سپردند... شامی مفصل، حمام گرم و خواب آرام. صبح صبحانه‌ای مفصل به ما دادند و بعد صاحبخانه به ما مقداری دارو و یک اسپری داد که اگر دچار درد مفاصل شدیم از آن استفاده کنیم.

یاد آن روز آزارم می‌دهد؛ نه به خاطر سختی‌هایی که کشیده‌ایم، بلکه موضوع آبرویی است که مسئولان می‌توانستند با کمی تدبیر و نیروی متعهد و یک ذره پول بیشتر آن را بخرند.

فصل دوم: از گمشدگان پرشمار تا هموطنانی که ...

«کربلا و زیارت قبر شش گوشه امام حسین (ع) و مضجع شریف علمدار کربلا حضرت ابوالفضل العباس (ع) آنقدر شیرین است که همه درد‌ها را به جان خریداریم، ولی...

نخستین نکته مهم، ورود میلیونی زائران ایرانی به شهری‌ است که نه زبانش را می‌دانند و نه جایی برای استمداد دارند و اگر خدای نکرده اتفاقی برایشان بیفتد، یار و یاوری جز شیعیان عراق نخواهند داشت. از گروه ۲۵ نفری ما پنج تن در‌‌‌ همان ابتدای سفر گم شدند و هیچ راهی برای یافتنشان نداشتیم و بقیه بچه‌ها که تجربه سفر ‌داشتند، با قراری که در یک روز خاص گذاشته بودیم، توانستیم همدیگر را پیدا کنیم.

ساعت ۲ صبح روز دوشنبه بود و ما بیست نفر در کنار آتشی نشسته بودیم، به امید جایی که برای استراحت پیدا کنیم. هزاران حسینیه و چادر و... که برای زائران آماده کرده بودند تا سر شب پر شده بود و هزاران نفر مثل ما در خیابان‌ها مانده بودند؛ دیگر امیدی نمانده بود که یکی از برادران شیعه عراقی آمد و با ماشین وانت خود ما را به محله‌ای دور از حرم برد.

زائران ایرانی زجر کشیدند ولی هیچ مسئولی خم به ابرو نیاورد!

صبح که شد پذیرایی شدیم و پس از ‌عزاداری و روضه خوانی در خانه یکی از آنان، تنها چیزی که از ما خواستند دعا برای زیارت امام رضا (ع) بود و بعد ما را به نزدیکی حرم رساندند. در حالی که به سمت حرم روانه شده بودیم، پیرمردی جلو راهمان را گرفته و گفت: خانه من متعلق به شماست اگر بخواهید.

نمی‌دانم چه بر سر ایرانی‌های دیگر می‌آمد اما آنچه ‌در کوچه و خیابان می‌دیدم، حکایت از گمگشتگی و سرگردانی زائرانی بود که تنها امیدشان هم‌زبانی با ما بود. مردی را دیدم که سه روز بود به دنبال مادر پیر خود می‌گشت و عاجزانه از ما کمک می‌خواست. زن و بچه‌ای که سرپرست خود را گم کرده بودند و سالخوردگانی که هیچ پناهی جز حرم و بین الحرمین نداشتند و... .

اگر ایستگاه‌های صلواتی و کمک شیعیان عراقی نبود، معلوم نبود چه بر سر ایرانی‌ها خواهد آمد؛ حداقل هر شخصی که سرگردان بود از گرسنگی نمی‌مرد و با پتوهایی که بین الحرمین به زائران می‌دادند، می‌توانست شب را به صبح برساند... اما جای خالی مسئولان ایرانی برای هدایت و کمک صد‌ها هزار زائر، چیزی بود که همگان حس کردیم.

پس از این مباحث، نکته دومی که جا دارد به آن بپردازم، رفتار عده اندکی از ایرانیان بود که هیچ نظارتی روی آنان نبود و به عبارتی هر کاری که دلشان می‌خواست انجام می‌دادند؛ از عزاداری‌های غیر معمول مانند قمه زنی و سینه خیز رفتن و قلاده بستن و... هزاران عمل زشت دیگر تا دعوای گروهی در بین الحرمین با خدام و لعن فرستادن به مقدسات اهل سنت و ایجاد تفرقه.

... اگر هم به برخی چیز‌ها اعتقاد نداریم، باید دست کم خود را در کشوری که پذیرای کل شیعیان جهان در این روزهاست، نگه داریم و بتوانیم به عنوان کشوری که ادعای ‌ام القرای جهان اسلام را دارد، سرمشق شیعیان ممالک دیگر باشیم، ولی متأسفانه هر کاری می‌کنیم تا جایی که خادمان حسینی از ایرانیان تصویر خوبی به خاطر ندارند و فضا را به سمتی چرخانده‌ایم که مورد اتهام‌های بسیاری قرار گرفته‌ایم.

این موضوع باید پیش از آنکه شیوع بیشتری یابد توسط مسئولان امر مورد توجه قرار گیرد و تا جایی که می‌شود، از بروز آن جلوگیری کنند و با هماهنگی با دولت عراق بتوانند با این متخلفان برخورد لازم را انجام دهند و...».

زائران ایرانی زجر کشیدند ولی هیچ مسئولی خم به ابرو نیاورد!

آیا فهمیدیم که مشکلات کجاست یا در همین پله هم واماندیم؟

خواندن این رنج‌نامه به خودی خود گویای همه چیز است؛ اما آنچه بد نیست بر آن تأکید کنیم، تکرار هر ساله چنین وضعیتی است؛ گویی تا یک بار چند نفر زیر پای جمعیت در مرز جان نبازند، تا زمانی که مشکل بزرگی در کربلا بروز نکند، تا وقتی اتفاقی خارق‌العاده بروز نکند و خلاصه تا هنگامی که مجبور نشویم، نمی‌خواهیم تغییری به وجود آوریم.

گلایه بسیار است، ولی شاید بد نیست از مسئولان سازمان حج و زیارت، مسئولان مرزبانی، مسئولان وزارت خارجه و دیگر مسئولانی که مستقیم و غیر مستقیم در رقم خوردن این وضع سهم دارند ‌یا باید داشته باشند اما ندارند، بپرسیم که آیا به آن همه دستگاه عریض و طویلی که ‌‌دارند، در جریان رنج رفته بر زائران ایرانی هستند یا خیر؟ اگر هستند ـ که امیدواریم باشند! ـ چرا کوچک‌ترین نشانی از ایشان برای رفع ‌این رنج هر ساله نمی‌توان یافت؟!
Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۱۵۰
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
مرتضی

سلام به همه عزیزان چندتا مسئله یا جواب برای جواب های عزیزان عرض میکنم....
اولا :اینهمه جمعیت که میرن سمت عتبات و زیارات به خاطر عشق و علاقه به اهلبیت هست که روایت هم داریم که عشق و کشته شدن امام حسین حرارتی هست در قلب مومنین که تا اخر عمر همراه هست فلذا این سفر باتمام مشکلات و سختی ها همان حرارت در قلوب مومنین هست الحمدلله
دوما:از نظر احساسی اگر بخوایم نگاه کنیم ابله زدن پای ما که بزرگ هستیم بیشتر میسوزه و درد داره و پیاده روی که ما داریم انجام میدیم با وفور نعمت و اسایشی که عزیزان عراقی خدمت و فراهم میکنن یا ابله پاو پیاده روی دختر سه ساله امام حسین که به جای خدمت تا اسم بابا میگرفت کتک میخور..............
سوما:ما ایرانی ها باید خجالت بکشیم که این همه خدمت میکنن به زوار ولی بازم میایم عیب جویی میکنیم و کارمون همینه اگه این سفر رو انتخاب کردی تمام سختی هاشم باید به جون بخری نه اینکه اونهمه خدمت و خوبی فراموش میشه یه جاکه بهتون سخت میگذره شکایت میکنید....ـــهرکه در این راه مقرب تر است ـــــ جام بلا بیشترش میدهند
چهارم:خطابم به اونایی هست که میگن خرج زیارت رو بدین به فقرا !!!سوال؟؟؟؟تو چرا خرج ولنتاین و لباس گررن قیمت و سفرای پرخرج و......اینارو نمیدی به فقیر امام علی ۱۲دینار داشت میتونست با همین پول براخودش یه لباس بخره به همین قیمت اما همون پول رو چندتا لباس خرید ارزونتر به غلامانشم داد اقا....واز طرف دیگر خطابم به همین مثلا روشن فکرا....از صدر اسلام که نگاه کنیم افراد فقیر و متوسط از نظر مالی اطراف پیامبر و اهلبیت بودن الانشم همین افراد فقیر و متوسط مالی هوادار اهلبیت هستن پس فرقی نیست از صدر اسلام افراد پولدار ساز مخالف داشتن بااهلبیت و پیامبر....چون اونا در گیر سفر های تفریحی شون هستن و وقتی به امام حسین میرسه میگن خرج فقیرا کنید.....و یه تبصره برای افراد پولدار دیگر اگر میبینید یه عده پولدار هستن که همه زندگیشون رو وقف اهلبیت میکنن اینا همون فقرا و متوسط مال هستن که لطف اهلبیت و تدبیر خوشون به جایی رسیدن و الان خرج میکنن برای اهلبیت
پنجم:در واقعه کربلا یه عده بودن تو لشکر دشمن اون اخر اخرا ایستاده بودن دیدن پسر پیغمبر رو دارن میکشن فقط دعا میکردن گفتن بهشون که چرا دا میکنید خوب برید به کمک امام حسین جواب دادن نه ما فقط دعا میکنیم .....مثل الان بعضی از ماها اصل مطلب و کار رو ول کردیم فقط حرف میزنیم اقا جان اگه کاری از دست مون میاد انجام بدیم اگرم نمیاد دیگه نیایم هی حرفم نزنیم و بقیه رو زیر سوال نبریم
یه نکته هم بگم بنده اربعین پارسال رفتم پیاده روی و یک سال نشده بعد ماه رمضان هوایی رفتم در نازو نعمت بهترین هتل بهترین غذا اما اربعین با تمام مشکلاتش یه چیز دیگه هست

التماس دعا

احمدی از قم

از مردم خوب وسخاوتمند شهر مهران که با خلوص نیت پذیرای رائران اباعبدالله بودند صمیمانه تشکر میکنم،جا دارد همه زائرین از این مردم خوب یادی بکنند وبه رسم ادب خسته نباشیدی بگن

تقی زاده

خوب عزیزان یابایدقانونی سفربکنید که این تبعاظرفیت خاص خودروداره وبیشترازاون نمیتونن اعزامی داشته باشند ویابه قول خودتون ازروی عشق وعلاقه اعزام میشوید که بایدتبعات آن نیزپذیرفته شه دراین شرایط هم که کشوردرشرایط سخت اقتصادی است وحتی خیلی ازشهروندان این مملکت مکان وامکانات مناسبی برای تحصیل ندارند توقع چه تدارکاتی دارید

ناشناس

ما که رفتیم شاه عیدالعظیم. خیلی هم عالی

وحید
در پاسخ به جعفرقلی

الحق حرف حق گفتی

جاوید

زیارت همگی انشاالله قبول لطفا دولت ایران ویا علاقه مندان به اهل بیت درطول سال نسبت با ایجاد اماکنی مخصوص این روزهای عزیر درست کند که اگر کسی مشکلی داشت حداقل به اینجور جاها پناه برد هم ثواب اخرتی دارد هم این مسایل کمتر پیش میاد وحتی جهت کمک مالی فراخوان هم بدهند می تواند از هر زوار بابت ساخت درطول سال مبلغی بگیرن بهمین راحتی ثواب ریخته یا علی

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

غير قانوني كدومه؟؟؟؟؟
با پاسپورت و ويزا يعني قانوني

مجید م

سلام ما گروهی 220 نفره از بندر دیر بودیم که از مرز شلمچه می خواستیم بریم ولی یک روز و یک شب انجا ماندیم که فقط یخ نزدیم اقایون مسئول یه سوله بزنن که زواران امام حسین ع بتونن فقط از سرما جون سالم به در ببرنند فقط یه یادمان شهیدان شلمچه بود که دیگه جای سوزن انداختن نبود کسی واردش بشه یه ذره تو فکر باشین تا کی بی خیالی و وعده وحرف ولی عراق هر قدم چادر /حسینیه/خانه/غذا/حمام/و هر چه که اسایش و خستگی رو کم کنه موجود بود که کم نذاشتن و احترام و باید دید و حرف و سخن بیانگر نیست فقط رفتن و دیدن لبیک یا حسین ع

عطارزاده

بنظرم كوتاهي ازنيروهاي انتظامي ومسلح است كه بايد حداقل يك گردان نيروي وظيفه وكادر دراين چند روز به محل برده تامردم راراهنمايي ونظم رابرقراركنند.ضمنامگرچقدر هزينه وسختي داردكه مسئولين مرتبط ازاضافه كردن چند كيوسك براي راه اندازي كارمردم عاجزودرمانده بوده اند.اين راهپيمايي عظيم 25 ميليوني كه براي شيعيان عزت وبراي دشمنان خصوصا وهابيون وتكفيريها ذلت داشت بايدهمگان رابه فكربياندازد.پسرم كه دراين سفرزيارتي همراه با140 نفرازدانشگاه شريف توفيق شركت دراين مراسم راداشته هم مشكلات فوق راتعريف ميكرد.
امابهرحال اربعين است وزيارت امام حسين(ع)

محمد

خوب وقتي اينجوريه نرين.چه كاريه اخه.والا خدا و امام حسينم راضي نيستن.ي كم منطقي باشين

فرناز
در پاسخ به اردلان

برای همه کسانی که مثبت زدند متأسفم با این سطح از اعتقادات ضعیف. مگه همه اون 20 میلیونی که رفتند ایرانی بودند و بی برنامه. اگه برنامه ریزی درست، آن هم در شرایط اضطراری را بلد نیستیم، سریع صورت مسئله را پاک نکنیم و خیلی راحت نگیم که رفتنش واجبه یا نه؟؟؟؟
وقتی آدم کلی بچه و آدم معلول و پیرزن و پیرمرد را می بینه که با پای پیاده دارن میرن، باید خجالت بکشه از این نوع تفکرهای سطحی.....

مریم

بزرگترین گناه صدمه به جنینی است که نمی تواند از خودش دفاع کند وقتی خداوند عمل واجبی مثل روزه را برای زن باردار در صورت احتمال ضرر واجب نکرده چرابنده باید عمل مستحب انجام دهد در ضمن زیارت هروقت که باشد

ناشناس

خوب می خواستن نرن!

ناشناس
در پاسخ به مجید

نیازی نیست که مراجع قبیح بودن قمه زنی را تایید یا رد بکنند. در واقع هر عملی که به بدن آسیب برساند قبیح و حرام است. این رو با کوچکترین تفکر هم میشه فهمید

اسماعیل زاده

مگر در وزارت خارجه برای ملت مسئولی وجود دارد به بنده اسمش را بگوید تان بنده هم نیز برای حل مشکل حقوقی به نزد ایشان مراجعه نمایم . دعاگوی شما می شوم.

ناشناس
در پاسخ به مجید

آسیب رساندن به بدن حرام است و بین همه مراجع و علما اتفاق نظر وجود دارد

کرمی

درود بر سید علی رهبر کل مسلمانان جهان و بزرگ مرجع مترقی ایران که قمه زدن را حرام اعلام کردند و آن را تقبیح کردند

ناشناس

چرا سازمان حج و زیارت به جای سه شب اقامت در کربلا ان را به هفت شب یا بیشتر افزایش نمیدهد تا مسافرین با توجه به سلیقه خود انتخاب کنند و مجبور به سفر انفرادی نشوند؟

صادق

سلام
کسانی که اربعین یا دهه اول محرم به کربلا میرن میدونن اوضاع چطوریه و باید خودشون رو متناسب با اون شرایط تجهیز کنن.
اینکه توقع داشته باشیم دولت ما در کشور عراق بیاد و از ما پذیرایی کنه خیلی غیر منطقیه.
اینکه کسی بدون اخذ ویزا به سمت مرز حرکت میکنه ناشی از ناآگاهی ایشونه.
شیعیان عراق هم طبق سنت هر ساله افتخار میکنن که پذیرای زایران حسینی از هر کشوری باشن و نه فقط ایرانیها در خانه های عراقیها پذیرایی میشن بلکه خود عراقیهایی که از شهرهای دیگه میان به همین شکل پذیرایی میشن

علی مهد ی زاده

وقتی در اعزام های و سفرهای ایام عادی زائرین در عراق مورد ظلم قرار میگیرند و مسئولی برای فریاد رسی نیست وشرکت های ایرانی فقط به فکر انباشت پول از محل اعزام زائر به هر قیمتی هستند (بلائی که بر سر ما آوردند )در ایام خاص که تعجب ندارد.

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.