برای برخی نه قانون ملاک است، نه وظیفه و نه حتی انسانیت؛
به چالش کشیدن چندین نهاد، سازمان و... توسط یک شهروند!
منتظریم 313 بینا بیایند و چشمانمان را باز کنند منتظریم که کسی ما را به جلو هل دهد ما تنبل شده ایم، حراف شدهایم، گم شدهایم، گم کردهایم و مدعی هم هستیم ولی این سند زنده کوری ماست!

به گزارش «تابناک»، در شرایطی که بارش برف بالاخره به پایتخت رسیده و سوز و سرما فزونی یافته، دیدن چهره کودکانی که میلرزند و چشم به دست رهگذران دارند، دردناک تر از همیشه به نظر میرسد اما به رغم رقت بار شدن وضعیت ایشان به مرور زمان، کمتر بیاد داریم که طرحی برای کمک به ایشان به اجرا در آمده و نهاد یا سازمانی بر حل مشکل ایشان همت گذارد.

تصاویر دردناک درج شده، شب گذشته تهیه شده ولی مربوط به این گزارش نیست
اما حسین که ساکن غرب تهران است، اینگونه فکر نکرده و با دیدن صحنهای که وجودش را لرزانده، سعی دارد ماجرا را پیگیری کند و به همین دلیل دست به کار شده و ماجرا را به جا اطلاع داده است؛ اطلاع رسانی وسیعی که بیشتر حکم به چالش کشیدن نهادهای مختلف را داشته و البته نتیجه شومی به همراه داشته است.
حسین در مطلبی که خطاب به تمام خبرگزاریها، سایتها و رسانهها نوشته، ماجرا را اینگونه شرح میدهد: (متن کوتاه و کمی ویرایش شده است)
«در ضلع شمال شرقی فلکه دوم صادقیه حدود ساعت 2 بعد از ظهر تا 10 شب میتوان دو کودکی را دید که در سرما کنار هم نشسته و گدایی میکنند؛ گدایی با نشستن روی زمین سرد که هر روز و هر شب، تعطیل و غیر تعطیل جریان دارد و برای شخص دیگری انجام میشود.
فکر میکنید این کودکان چندساله هستند؟ یکی دو ساله و دیگری شش ساله! کودک 2 ساله هر شب از سرما کنار دیگری گریه میکند و بارها دیدهام که دندانهایش از سرما به هم میخورد.
به 110 و بهزیستی زنگ زدهام و قول رسیدگی دادهاند، حتی در سایت بهزیستی، کد رهگیری دادهاند ولی هیچ اتفاقی نیافتاد، حتی به سایت روسای مملکت رفتم و پیغام گذاشتم ولی هیچ به هیچ؛ قدرت نگهداری از این کودک را ندارم وگر نه اقدامی میکردم.
آشنایی من با ایشان به اواسط آذرماه بر میگردد؛ وقتی تهران در سرمای شدید قرار داشت. هوا داشت تاریک میشد و با اینکه باران باریده بود، سوز سرما شدت گرفته بود. برای خرید داروی سرماخوردگی به فلکه دوم صادقیه رفتم. خیلی سخت مریض شده بودم و آبریزش بینی و درد شدید عضلانی داشتم. وقتی از داروخانه بیرون آمدم برای اولین بار این دو کودک را دیدم.
طفلی با سن کمتر از دو سال روی زمین نشسته در حالی که خود را خیس کرده بود و دندانهایش از شدت سرما به هم میخورد؛ به نظر بی حال می آمد. در کنارش هم پسر بچه ای حدود 6 سال نشسته بود.
اول خیال کردم گم شدهاند یا مثلا از خانه بیرون آمده و برادر بزرگتر نمیتواند وضعیت را مدیریت کند. با این فکر اول به دکه روزنامه فروشی رفتم و کمی کیک خریدم و پیش بچه ها رفتم. وقتی نزدیک شدم دیدم جیب پسر بچه پر پول است. متوجه شدم با بچههایی روبرو هستم که مورد سوء استفاده برای گدایی قرار گرفته اند.
به قصد کمک پرسوجو کردم ولی با رفتار خشن و نفرت آلود پسر بچه روبرو شدم. حتی کیکها را پس زد و کودک را مجبور کرد که بلند شود و به طرف دیگر خیابان رفتند؛ داخل پارک استقلال.
فورا به پلیس 110 زنگ زدم و قول پیگیری دادند. منتظر شدم دیدم کودکان درون پارک در حال رفتن هستند و کودک 2 ساله آرام حرکت میکرد و کودک بزرگتر انگار اسیر گرفته باشد، از او میخواست راه برود.
خودم را به پاسگاه داخل پارک رساندم و ماجرای دو کودک را گفتم و این پاسخ را شنیدم: آقا امروز جمعه است و ما نیرو نداریم که اگر داشتیم هم این موضوع به ما ربطی نداشت! گفتم یعنی هیچی!
وقتی مامور شانه هایش را بالا انداخت، متوجه کودکان شدم که به سمت بالا میروند. از پاسگاه بیرون زدم و حین حرکت به سمت چهارراه، دوباره به 110 زنگ زدم. مامور میخواست آدرس دقیق را بداند و متوجه مسیر و آدرس نمیشد. تلفن را به سرباز راهنمایی و رانندگی دادم که چهار راه ایستاده بود تا آدرس ...
به یکباره متوجه شدم بچه ها نیستند؛ هر طرف را نگاه میکردم نمی،توانستم پیدایشان کنم. تقریبا وجب به وجب همه جا را گشتم و همزمان منتظر پلیس 110 هم بودم ... به فلکه برگشتم و دیدم بچه ها روی زمین نشسته بودند و رهگذران هر از چند گاهی به ایشان پولی میدادند و برخی سری به تاسف تکان داده و...
نمیدانستم چه کنم که ناگهان متوجه افسری بی سیم به دست شدم ...
حدود یک ساعت بود که با بیماری در سوز و سرما بودم. برای آخرین بار خواستم شانسم را امتحان کنم. به طرف بچه ها رفتم و خواهش کردم به خانه ما بیایند و در این سرما در این خیابان سرد نمانند که باز هم با رفتار خشن کودک روبرو شدم. به امید اینکه بتوانم در خانه با بهزیستی تماس بگیرم، به سمت خانه حرکت کردم.
شروع کردم به زنگ زدن، اول 118 و بعد بهزیستی؛ تلفن گویا راهنمایی میکرد ولی کسی پاسخگو نبود. به سایت روسای مملکت یکی یکی سر زدم و پیغام گذاشتم. وجدانم آزارم میداد؛ شروع کردم به ایمیل زدن ...
امروز که این مطلب را می نویسم بارها در خبرگزاریها و سایتها نوشتهام، اطلاع رسانی کردهام و از طریق بعضی اشخاص فهمیدهام که عده ای هستند که کودکان را از پارکها و سطح شهر میدزدند و از شهری به شهر دیگر و ... میبرند، آنها را اجاره میدهند، آموزش میدهند و... و پلیس و مسئولان میدانند ولی خاموش نشستهاند.
... این کودک همچنان هر روز و هر شب آنجاست و میلرزد و حتی با وجودی که من تمام سعیام را میکنم که دیده شوند، ولی انگار کوری درد جامعه ماست ... انگار آب در هاون میکوبم چون خودم هم هنوز کور هستم.
... منتظریم 313 بینا بیایند و چشمانمان را باز کنند منتظریم که کسی ما را به جلو هل دهد ما تنبل شده ایم، حراف شدهایم، گم شدهایم، گم کردهایم و مدعی هم هستیم ولی این سند زنده کوری ماست»
برای دریافت و دیدن آخرین اخبار تابناک، از هر نقطه ای در اینترنت Toolbar اختصاصی تابناک را از لینک زیر دریافت و بر روی مرورگر خود نصب کنید:
لینک دریافت Toolbar تابناک
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
بهترین روش برای ریشه کنی این معضل اینه که هیچ کسی کمکی به متکدیان نکنه، فرقی نداره بچه یا پیر،مهم اون از خدا بیخبران زورگو و سود جو هستند که از اینها سؤ استفاده میکنند و ما هم با دلسوزی بهشون کمک میکنیم،که اگر نکنیم دیگه هیچ منفعتی از این کودکان معصوم نخواهند برد،در نتیجه کودک دزدی کمتر شده و حتی خیلی از مشکلات اجتماعی هم کمتر میشه،باید بجای کمک به متکدیان خیابانی به نیازمندان واقعی کمک کنیم.
به نظر من نمیشه گفت که نباید پول داد چون شاید سواستفاده کننده ی این کودکان حداقل درآمد روزانه ای تعیین کرده که اگر آنها این مقدار را جمع نکنن برایشان مشکلات بیشتری ایجاد کند!
بنظر من بايد يك نهاد قوي ايجاد شود كه از كودكان زير 10 سال حمايت جدي و عملي كنند كه اين نهاد بطور مشترك وابسته به نهادهاي حمايتي مثل بهزيستي، كميته امداد، شهرداري، امامزادگان، حرم امام رضا، مراجع كه سهم امام مي گيرند و ... باشد. ما الحمدالله منابع مالي تو مملكت كم نداريم از خمس و زكات بگيريد تا صدقات كميته امداد و بهزيستي و شهرداري و ماليات و ...
آقا منتظر نمی خواهد، مصلح می خواهد
یار می خواهد
هرکسی در حد توانش باید قدم بردارد
بعضی ها همچین اظهار بی اطلاعی می کنند آدم فکر می کنه تا حا لا تو ایران نبودن یا تا حالا تو خیابون نیومدن
اتفاقا این بنده خدا تمام تلاششو کرده
ناشناس مثلا منطقی بی احساس!
ایرانی نباشند آدم که هستند.
ضمن تشکر فراوان از نویسنده گزارش. به استحضار دوستان عزیزی که به نوعی این گزارش را مورد تمسخر قرار دادن برسانم با توجه به بار حقوقی و مالی سازمانها و ارگانهای قانونی دولتی بایستی اقدام و زیربناهای لازم را برای از بین بردن آن در این امر دخالت کنند چرا که دخالت اشخاص حقیقی می تواند عواقب ناگواری برای کمک کنندگان داشته باشد.( اتهام هایی مثل سو استفاده جنسی، سرقت، قاچاق اجزا انسانی و مواد مخدر و ...)
یکی دو تا نیست شاید بیشتر از گلهای پژمرده سرد است آن کودک دوساله میلرزد رهگذری لرزان دست در گریبان میگذرد چشم کودک به دست اوست دل او به چشم کودک گریه هایش پیکان مقصران است سرد است هوابس ناجوانمردانه سرد است
شهرداری تهران در سال های 86 لغایت 89 اداره ای داشت به نام اداره کل اسیب های اجتماعی به یاد دارم در آن سال ها که من نیز سهم کوچکی در آن اداره داشتم کارشناسان و مدیران ذبده ای داشت ولی متاسفانه آن اداره کل منحل شد و به سازمان رفاه تغییر نام داد که رسیدگی به امور آسیب های اجتماعی در آن سازمان بسیار کمرگ است. به یاد دارم گشت های شناسایی ویژه کودکان کار وخیابان در دوشیفت صبح و بعد ظهر با حضور مددکاران خانم فعالیت میکرددند امروز تمامی آن کارشناسان و مدیران با مدرک کارشناسی ، کارشناسی ارشد و دکترا یا خانه نشین هستن و یا در قسمت های غیر مرتبط با حوزه کاری در شهرداری تهران روزگار سپری میکنند.
این است قصه دردناک آسیب های اجتماعی که امروز شاهد آن در کلان شهر تهران هستیم. لذا به نظر میرسد پیگیری تابناک در این زمینه بیشتر حائذ اهمیت باشد.
اگه بینا و زرنگ و باتفاوت هم بشیم مثلا" چکار می تونیم بکنیم نه آدم پولداری هستیم که کمکشون کنیم نه پست و مقام بالائی داریم که حرفمون خریدار داشته باشه نه صدامون به مسئولین می رسه که اعتراض کنیم تازه اگه اعتراض هم بکنیم جوابش همون جمله تکراریه : اعتبار نداریم !
آقای نوری!
می گویید نویسنده این مقاله برای این بچه ها چه کاری کرده؟
برادر یا خواهر عزیزم!
این عزیز هر کاری که توانسته کرده، متاسفانه کسانی که باید بشنوند و ببینندنیستند. ای کاش این کودکان ایرانی هم به اندازه مردم بعضی کشورها برای ما ارزش داشتند!!!!!!!
اگه بخوای از این کارا بکنی که دیگه مولتی میلیاردر نمی شی !
خدایا چه بر سر ملت رسول الله آمده ، اینهمه علی، علی می کنیم اونوقت بچه دو ساله باید این همه درد بکشه و ما بشینیم صغری کبری برای خودمون بچینیم.
جان مادرتون به داد این طفل معصوم ها برسید.
تابناک عزیز این بحث را آنقدر بگذارید تا یک کاری بکنند.
متاسفانه این معظل در چند سال اخیر با افزایش فقر بسیار زیاد شده و کودکان مظلوم نیز قربانی ، چه این موضوع از سر فقر باشد یا سوء استفاده این رنج تحمیلی بر کودکان است پس نیاز است تا راه حل مناسبی اتخاذ گردد تا ریشه آن از بین برود . این وظیفه تنها بر دوش دولت نیست تمامی کسانی که این را میبینند وظیفه کمک رسانی دارند . بنابر این باید ابتدا طرح کلی بررسی و راهکار مناسب تهیه گردد 2- همکاری مظاعفی بین مردم و دولت انجام گردد 3- نتایج طرح باید چشمگیر باشد و عملا این موضوع حذف گردد اگر غیر از این مورد باشد راهی برای سوء استفاده یک عده پیدا شده است .
دوست عزیز ناشناس
بسیاری از این کودکان به اجبار و نه به اختیار وارد این کار شده اند و مطمئن باشید اگر دریچه ای باز شود تا آنان در جاهایی مطمئن مشغول به کار یا تحصیل شوند حتما دست از این کار خواهند کشید . البته کسانی هستند که از وضعیت اینگونه بچه ها استفاده می کنند و درآمدهای کلانی به جیب می زنند که باید ریشه آنها کنده شود .
با سلام خیلی متاسف شدم اگر با 137 تماس بگیریم زودتر پیگیری میکنند چون خودم یکبار تماس گرفتم سریع آمدند و حتی چند بار خودشان پیگیری کردند
این گدایان توسط باند سازماندهی میشون تعقیبشون کنید ببیند
زيبا گفتي علي عزيز .
چرا هیچ کس برای اون بچه هیچ کاری نمی کنه؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.