باز باور کنیم فرصت برای نیکی اندک است + فیلم کوتاه
از مایی که تعارفی هستیم تا مایی که راه هم را میبریم!
هر چه روزمان به بطالت بگذرانیم، پشت فرمان قصد جبران مافات کرده و پا را بر پدال گاز میفشاریم و اینقدر بر عجله اصرار داریم که کوچکترین توقف را دستمایه بوق زدن قرار میدهیم؛ برای هیچ عابر پیادهای حق قائل نیستیم و چه بسا نقدی هم نثار افرادی کنیم که حاضر نیستند چند صد متر بالاتر یا پایینتر رفته و از پل هوایی استفاده کنند، حال آنکه خودمان حاضر نیستیم...

به گزارش «تابناک»، ضعف در رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی از جمله عادتهای اشتباه و بزرگ ما ایرانیان است که به دلیل روزمرگی و تکرار فراوان، نمیتوانیم آن را ببینیم، ولی کافی است به کشور دیگری سفر کرده یا پس از سالها و یا حتی ماهها به خاک وطن بازگردیم تا از دیدن آنچه تحت قالب آمدوشد در خیابانهایمان رقم میخورد، چهار ستون بدنمان بلرزد.
خودروهایی که در ترافیک حاکم بر مجاری شهری، راه خود را با حرکات مارپیچ و زیگزاگ پیدا میکنند، بیآنکه راهنما بزنند، به چپ و راست گردش میکنند، فاصله طولی را به هیچ میانگارند و سرعت را تا جایی افزایش میدهند که موتور اتومبیل کشش دارد و خلاصه مجموعهای بزرگ از قانون شکنی که به جرأت میتوان ادعا کرد، عامل اصلی رکورددار بودن کشورمان در آمار جان باختگان تصادفات را رقم زده است.
شدت تخلفات به حدی زیاد است که گویی در میان انبوده بسیار ایرانیان، تعداد افرادی که قوانین را کامل رعایت میکنند، اینقدر کم است که میتوان از ایشان صرفنظر کرده و همه را به کل قانونگریز و قانون شکن خواند.
البته این تمام ماجرا نیست؛ به کمک این رانندگی افتضاح، هم آمار تصادفات جرحی و فوتی به شدت بالاست و هم شمار تصادفهایی که به خسارت مادی منجر میشود؛ تصادفاتی که اگر خیلی خوب سر و ته آن جمع شود، دست کم یک اعصاب خرد و خاکشیر شده برای طرفین درگیر در ماجرا بر جای میگذارد و گاه به واسطه آن، به دعوا و درگیری فیزیکی گره خورده و ابعاد دیگری به خود میگیرد.

روی رقیق این ویژگی که البته معایبی نیز دارد، به عادت تعارف کردن ما برمیگردد و روی دیگر از خودگذشتگی ما هنگامی آشکار میشود که پای مصالح بزرگ و ملی در میان باشد؛ آنجاست که شدت از خود گذشتگی ما تعریفی از ایثار فراهم میکند که در میان تمامی فرهنگهای موجود در پهنه گیتی مثال زدنی است.
پس چرا مایی که برای عبور از یک در، ترجیح میدهیم با اطرافیان غریبه نیز دیالوگ برقرار کرده و تعارف کنیم، در رانندگی به یکدیگر رحم نمیکنیم؟ چرا وقتی قرار است در صف بایستیم، یادمان میرود که میتوان احترام دیگران را، حتی اگر غریبه باشند و هیچ شناختی از ایشان نداشته باشیم، رعایت کرد؟ مگر چه فرقی میان ایشان و آن غریبههای دیگر هست که با یکی تعارف تکه و پاره کرده و با دیگری دشمنی میکنیم؟
با کمی دقت درخواهیم یافت که گویی خط و خطوط خاصی برای رفتارمان در نظر گرفتهایم و بر پایه آن عمل میکنیم؛ هر چه روزمان را به بطالت بگذرانیم، پشت فرمان قصد جبران مافات کرده و پا را بر پدال گاز میفشاریم و اینقدر بر عجله کردن اصرار داریم که کوچکترین توقف را دستمایه بوق زدن قرار میدهیم؛ برای هیچ عابر پیادهای حق قائل نیستیم و چه بسا نقدی هم نثار افرادی کنیم که حاضر نیستند چند صد متر بالاتر یا پایینتر رفته و از پل هوایی استفاده کنند، حال آنکه خودمان حاضر نیستیم یک نیش ترمز بگیریم تا عابر بیپناه مجبور نشود عرض خیابان را بدود.
اکنون اگر به یاد بیاوریم که چه تأکیدات مؤکدی به نیکی کردن، چه از منظر دینی و چه از منش پهلوانی و لوطی منشی شنیده و صحهگذاری کردهایم، روی مقابل حق کشیهایی که نسبت به هم روا میداریم، عادت پسندیده نیکی کردن به یکدیگر است که اگر بگوییم در آستانه نابودی در دایره اخلاق ایرانی است، حرفی به گزاف نزدهایم.
کافی است کمی برای خودمان خلوت کرده و به این موضوع بیندیشیم تا دریابیم که دردمان چیست؛ اگر توانستیم، میتوان امید داشت که قدم اول در راه درمان را یافتهایم چراکه دردمان را پذیرفتهایم. کافی است باور داشته باشیم که نیکی کردن چه تبعات خوبی میتواند داشته باشد و کافی است باز باور کنیم که فرصت برای نیکی کردن کم است:
برای دریافت و دیدن آخرین اخبار تابناک، از هر نقطه ای در اینترنت Toolbar اختصاصی تابناکرا از لینک زیر دریافت و بر روی مرورگر خود نصب کنید:
لینک دریافت Toolbar تابناک
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
من گاهاً سعی می کنم درست رانندگی کنم. حداقل توی خط خودم برم. یه کمی می رم جلوتر یهو می بینم از خط کشی خبری نیست. حالا پاک شده یا جدیداً (مثلاً 6 ماه پیش) آسفالت کردن هنوز وقت نکردن خط کشی کنن. تازه جالب تر از اون جاهایی که محل خط کشی یهو عوض می شه. یا راه بازه می ری، یهو ناغافل تنگ می شه.
چه جالب. خیلی ایده خوبیه
براي من جالبه كه اين همه ملت كامنت گذاشتن ، ولي همه ميگين ديگران بد رانندگي مي كنن. حتي يك نفر هم اعتراف نكرده كه بعضا اشتباه رانندگي مي كنه. چجوريه كه ما وقتي ميخوايم راجع به بديها صحبت كنيم فقط راجع به ديگران ميگيم و خودمون هممون تمام قوانين رو رعايت ميكنيم!!! از همينجا معلومه كه ما اصلا اشتباه خودمون رو نميبينيم و فقط اشتباه ديگران رو مي بينيم. پس هيچ اميدي به اصلاح نيست!!!
آموزش
آموزش
آموزش اجباری به همه مخصوصا نوجوانان و رانندگان تاکسی و اتوبوس که همیشه تو خیابانها هستند تنها راه فرهنگ سازی است.
آخر مگر می شود از کسی که آموزش نداده ای درس درست بخواهی!
در آلمان و همه کشورهای پیشرفته دیگر از چند متری عابر مجبورند ترمز کنند و تا کامل داخل پیاده رو نشده اند حق حرکت مجدد ندارند.
صدا و سیما از بس گفته ما بهترین ملت دنیا هستیم خیلی ها باورشان شده. در صورتیکه ناهنجاری مشابه این زیاد داریم که باید صدا و سیما الگوی کشورهای دیگر را هرروز با جزئیات نشان دهد تا همه یاد بگیرند و بفهمند چقدر عقب هستیم.
جوانان امروزی سرگشته و حیرانند. چوب اشتباهی که نکرده اند را می خورند. مسلما خیلی زود هم جوش می آورند.
مخالفم بدجور
منم قبول کردم
اون وقت اين پرچم كجاست. ف ي ل ت ر شكن.!!!!!!
من كه قبول كردم.!
مقاله بسیار جالبی بود. آیا مسئولین به فکر هستند؟ برنامه ای دارند؟
آقا 100%. بجای یه برنامه 3-4 تا برنامه دارن!
نظام تعلیم و تربیت از پایه مشکل داره.توی تلویزیون در یه سریال،پررویی دختره جلوی والدین نشون داده میشه،اثرش از صد تا موعظه بیشتره.
... ایرانی هستم
ایرانی هست
ایرانی هستیم ... وسلام
مسله تربیت ماست .درکلاس اول دبستان معلمان 10تاصندلی میگذارتد وبه 11بچه می گویند به هرکس صندلی نرسید بازنده است (به عبارتی بی عرضه است )در حالیکه همین کار را مثلا در کشورهای دیگر انجام میدهندولی در صورتی که همه بچه باهم تفاهم کردند وتوانستند 11نفری روی 10تا صندولی بنشینند مورد تشویق قرار می گیرند(نیاز نامحدود در مقابل منابع محدود)
توقف در جایی که همه خیابان محل عبور مردم است و از چپ و راست و دقیقا از زیر پل عابر پیاده هم عابر رد میشود و عابرین هم بی خیال حق رانندگان را ضایع میکنند. و شهرداری هم یک فاصله 100 متری را در 5 جا محل عابر پیاده قرار داده و خیابانهای داغان و بدون خط کشی و غیر استاندارد ووووو عزیزان مشکل مشکل بسیار بسیار حاد فرهنگی است که خود را در رانندگی و خیلی دیگر از رفتارهای ما نشان میدهد. نه المان نه فرانسه و نه الگوی ژاپن به ما کمک میکند. مشکل ما فرد گرای افراطی ایرانی است. تابناک چاپ کن
دوستی دارم تعریف میکرد تو خارج در خیابانی پیاده میرفتم عجله داشتم خیابان هم خلوت بود میخخواستم از چراغ عابر پیاده که قرمز بود رد شوم بروم در نقطه مقابل خیابان دیدم سگی زنبیل به گردن داشت و میخواست از خیابان رد شود ولی چون چراغ قرمز بود متوقف شده بود تا چراغ سبز شود ...من خیلی خجالت کشیدم و به خودم گفتم یعنی من از این سگ کمترم؟؟؟
نه نترس تو از اون سگ کمتر نیستی فقط موضوع این بوده که اون سگه عجله نداشته و الا اونم چراغ قرمز صبر نمی کرد
خخخخخخخخخخخخخخخخ:)
قبول فرماییدیم
باور کنید راه رفتن و رانندگی کردن هر دو مهارت محسوب می شوند و ضمن اینکه اینها را باید یاد گرفت، اعصاب و روان سالم هم نیاز داره برای رعایت این مهارتها!
در کشور ما همه در عین رانندگی انگار در حال مأموریت اضطراری هستند و بی امان و بی مهابا می رانند بدون کوچکترین توجه و اهمیتی نسبت به اینکه خیابان و جاده مال همه است
تصور می کنم نگرش ما این است:
جاده و خیابان مال « منه» و باید از آن عبور کنم به هر قیمتی و اگر نتوانستم عبور کنم نخواهم گذاشت دیگران هم عبور کنند
ولی به نظر من نگرش درست اینه:
اگر من بخواهم عبور کنم دیگران هم باید عبور کنند و اگر راه برای عبور دیگران باز باشد( با لجاجت و عصبانیت و بی احترامی به حقوق دیگران و اجازه دادن عبور به همه) من هم قادر به عبور خواهم بود.
به هر حال سبک و روش رانندگی ما حقیقتاً تأسف آوره و سالی چند ده هزرا کشته بی جهت روی نمی دهد!! تابناک مرسی
خیلی خیلی متن زیبایی بود . واقعا لذت بردم . ممنون تابناک عزیز
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.