تلنگری به نهادهای حمایتی و کسانی که خوابند؛
صدقهها را در سطل زباله بریزید تا به نیازمندان برسد!
شک داریم کسی در کشورمان باشد که تا کنون صحنهای تا این اندازه رقت بار را ندیده باشد؛ صحنهای که بیشتر با دیدن آن ابراز تأسف کرده و چه به بسا کلماتی هم درباره مسئولان غافل از اوضاع پشت بند آن بر زبان بیاوریم، ولی به مرور تکرار دیدن آن برایمان عادی شده است؛ همان گونه که برای مسئولان عادی شده!
به گزارش «تابناک»، اگر تا دو سه دهه پیش، از جمله مظاهر گستردگی لجام گسیخته شهرنشینی در کشورمان، شکل گیری حلبی آبادها و زندگی کوخ نشینی پیرامون کلانشهرها بود، حالا آن نقطه ضعف رشد و نمو کرده و به مدد مهاجران داخلی و خارجی، به ابعاد آن افزوده شده است.
اگر روزی حاشیه نشین ها به ارتکاب بزه، تخلف و قانون شکنی شهرت داشتند و طبقه پایینی از جامعه را نشان میدادند، حالا سطح زندگی متوسط اینقدر بالا رفته که از یک سو مرز حاشیه نشینی و شهرنشینی کمرنگ شده و از سوی دیگر، دشواری های امرار معاش، موجب قوام یافتن مشکلاتی شده که دیگر حتی مشکل نامیدنشان دشوار است.
اینجاست که امثال دست فروشی که روزگاری زشت دانسته میشد و به دلیل مشکلات همراه با آن چون سد معبر، مبارزه شدیدی با آن صورت میگرفت، به امری عادی و روزمره تبدیل شده که حتی مقابله با آن در مترو و اتوبوسهای شهری، با اصول اخلاقی بسیاری همخوانی نداشته و به همین دلیل به فراموشی سپرده شده است.
از سوی دیگر، اگر روزگاری تهیه و پخش مواد مخدر و مشروبات الکلی به حاشیه ها نسبت داده میشد، اکنون به جایی رسیدهایم که حتی در فیلم های سینمایی و سریال های تلویزیونی، گنگسترها و باندهای مخدر از نیمه بالایی شهر سر بر میآورند و جای ایشان را در حاشیه نشین ها، خرده فروش ها، خرده سارقان و بزهکاران معمولی در تیراژ بالا گرفته و در مجاورتشان، مردمانی شریف زندگی میکنند که برای امرار معاش خیلی وقت است منیت را در خود کشتهاند.
اگر روزگاری گدایان، سرشناس بودند و میشد به کمک انگشتان دست تعدادشان را در هر محله شمرد و حتی القابشان را مرور کرد، هم اکنون نیز شمارشان فزونی یافته و هم شمار فقرا زیاد شده و هم کسانی که در مسیر کوشش برای جدایی از فقر، کسب و کاری تازه تأسیس را پی میگیرند.
کافی است پایین تا بالای گذری را در تهران یا برخی کلانشهرهای مشابه این شهر بپیماییم تا افرادی را ببینیم که سر در سطل زباله فرو برده و سعی دارند از میان انواع و اقسام دور ریزهای شهروندان، برای خود نانی درآورند؛ افرادی که حتما معرف حضور همه ما هستند!
بر سر هر سطل زباله که توقف کنیم، چندین نوبت مراجعه به آن را در طول روز خواهیم دید و اینقدر این روند ناراحت کننده ادامه مییابد که نمیتوانیم منکر شکل گیری کسب و کاری جدید در باب زباله گردی در شهر شویم؛ اما هر چه به ذهنمان فشار میآوریم، حتی در حد یک اظهارنظر مسئولان در این باره به یاد نخواهیم آورد.
گویی نه مسئولی ایشان را دیده، نه نهاد حمایتی نسبت به ایشان احساس مسئولیت کرده، نه جامعه شناسی با ایشان روبه رو شده، نه رسانه ملی سری به دیارشان زده و نه در عبور و مرور روزمره هیچ مسئول و نهاد مسئولی، زباله گردان رصد شده اند!
اما هر چه کسانی که باید میدیدند، ندیدند، مردم کوچه و بازار ایشان را میبینند، راجع به ایشان با هم گپ و گفت کرده و در تحلیل های خود، مقصران را شناسایی و به صف میکنند و در نهایت به سهم خود به این دست مشکلات جامعه واکنش نشان میدهند؛ واکنشی که گاه به دنیای مجازی راه پیدا میکند؛ به این امید که دیده شده و موجبات شکل گیری حرکتی اصلاحی را رقم بزند.

تصویر دردناک فوق از این دست واکنش هاست؛ تصویری دردناک که با کلماتی معدود و محدود، پیامی وسیع به ذهن مخاطبان القا کرده و کارکردی پوستر گونه یافته تا شاید به کمک کاربران دنیای مجازی، این قدر دست به دست شود که کرختی ناشی از عادی شدن تصاویری از این دست را از بین برده و موجبات تحرکی اصلاحی را فراهم آورد، زیرا تهیه کنندگان آن هم مانند ما و خیلی های دیگر بر این باورند که وقتی نهادهای حمایتی گوناگونی در جامعه هستند و از منابعی مانند کمک های مردمی و حتی بودجه دولتی ارتزاق میکنند، چرا باید روز به روز بر شمار زباله گردان افزوده شود؟
چگونه است از تلاش برای رفع حاشیه نشینی، به عادی شدن دیدن زباله گردانی رسیدهایم که میدانیم اگر راه ساده تری برای ارتزاق یافته بودند، ترجیح میدادند میان آلودگی به دنبال روزی نگردند؟
چگونه است این افراد تا کنون به چشم هیچ مسئولی نیامدهاند؟ آیا غیر از این است که شکل گیری این طبقه یعنی کم نیستند کسانی که روزی حلال را به سرقت ترجیح دادهاند؟ کم نیستند معتادانی که به پایان خط نزدیک شدهاند؟ آیا وجود ایشان به معنای نفی موفقیت های سوادآموزی نیست؟ آیا این افراد در سلامت عمومی و بیمه عمومی دیده شدهاند؟ آیا امثال وزارت رفاه و جوانان میتوانند به عملکرد خود بنازند، در حالی که شمار این افراد روزافزون است؟ مجلسیان و دیگر تصمیم سازان چطور؟ آیا فقدان اظهار نظر و تصمیم گیری در رابطه با ایشان توجیه پذیر است؟
شاید سیل پرسش هایی از این دست و تلخی سکوت مسئولان و نهادهای حمایتی در پاسخ ندادن به آنها، موجب شده که تصویری مانند تصویر فوق تهیه شده و از اندک مجرایی که برای تسهیم آن با دیگران وجود دارد، نشر بیابد اما علت هر چه باشد، بد نیست این تصویر را برای کسانی که خواب مانده و از روزگار پیرامون خود غافل شدهاند بازنشر دهیم تا دست کم اوضاع روزمره بخشی از جامعه را به روایت یک تصویر ببینند و انشاءالله ما را محکوم به سیاه نمایی نکنند!
چگونه است از تلاش برای رفع حاشیه نشینی، به عادی شدن دیدن زباله گردانی رسیدهایم که میدانیم اگر راه ساده تری برای ارتزاق یافته بودند، ترجیح میدادند میان آلودگی به دنبال روزی نگردند؟
چگونه است این افراد تا کنون به چشم هیچ مسئولی نیامدهاند؟ آیا غیر از این است که شکل گیری این طبقه یعنی کم نیستند کسانی که روزی حلال را به سرقت ترجیح دادهاند؟ کم نیستند معتادانی که به پایان خط نزدیک شدهاند؟ آیا وجود ایشان به معنای نفی موفقیت های سوادآموزی نیست؟ آیا این افراد در سلامت عمومی و بیمه عمومی دیده شدهاند؟ آیا امثال وزارت رفاه و جوانان میتوانند به عملکرد خود بنازند، در حالی که شمار این افراد روزافزون است؟ مجلسیان و دیگر تصمیم سازان چطور؟ آیا فقدان اظهار نظر و تصمیم گیری در رابطه با ایشان توجیه پذیر است؟
شاید سیل پرسش هایی از این دست و تلخی سکوت مسئولان و نهادهای حمایتی در پاسخ ندادن به آنها، موجب شده که تصویری مانند تصویر فوق تهیه شده و از اندک مجرایی که برای تسهیم آن با دیگران وجود دارد، نشر بیابد اما علت هر چه باشد، بد نیست این تصویر را برای کسانی که خواب مانده و از روزگار پیرامون خود غافل شدهاند بازنشر دهیم تا دست کم اوضاع روزمره بخشی از جامعه را به روایت یک تصویر ببینند و انشاءالله ما را محکوم به سیاه نمایی نکنند!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
از این همه سیاه نمایی دلی هم شاد می شه یا سری هم سامان میگیره ؟! یک کم با انصاف تر اگه بنویسید عصابانیتتون کمتر به چشم میاد!
خمیرمایه مشکلات کجاست
چرا فکر می کنیم فقط دولتمردان درخصوص اینگونه پدیده ها مسئول هستند.درست است که مسئولیت آنها مضاعف است اما این عارضه به کل جامعه بر میگردد.
سهم فقرا (خصوصا نزدیکان نیازمند)در سبد هزیه خانوار ما چه میزان است؟(وفی اموالهم حق معلوم لسائل والمحروم-قرآن کریم)
دست فروشی و دوره گردی برای فروش کالا در سایر کشورها یک شغل است ولی در ایران بعنوان سد معبر تعقیب و گریز انجام میدهند و تا کنون تلفات هم داشته است. برای کشور اسلامی دارنده ثروت نفت و گاز. دیدن این تصاویر بسیار غیرفابل فبول است.
صدقه ها باید خیریه ای باشد و بدون کارمند حقوق بگیر تا همه اش به دست واقعی صدقه بگیران برشد. بخدا چند کارمند کمیته را می شناسم که خانه میلیاردی و ماشین بالای 100 میلیونی خریده اند ؟ از کجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــا؟؟؟؟؟!!! از صدقه های ما .
درد بزرگان کشور ما این است که چرا فلانی را در فلان جا نگذاشتند صحبت کنه! یا جناح مخالف از بزرگترینشون تا بقیه فقط نشستند تا ببینند نفر بزرگتر جناح مخالف چی میگه بعد نفر اول بیاد در جمع یه عدهای مواضع ایشان را منکوب کند وبگوید ایشان میخواهد خودش را تطهیر کند وغیره بعد یه عده ای تا دفعه بعدی که اون اقا دوباره صحبت کنه وایسن حرفهای بزرگ جناح خودشون تفسیر کنند وبا قران بسنجندش وبگویند این حرف حرف معصوم است وغیره......
اما من به این میترسم که مانند چند دهه پیش که مردم زیادی از قحطی وبه علت حمله بیگانگان واگر اشتباه نکم جنگ جهانی دوم در حاشیه حاده ها از گرسنگی مردند این بار ما وجوانان ما از بیکاری از مریضیهای مختلف از سرطان ناشی از بنزین الوده برنج الوده ... از بیدرایتی مسئولین غاقل از اینکه باید کشاورزی زیر ساختهای اب و تولید را در کشورمان قوی کرد .
از بیوژدانی مسئولین که همه گونه مردم را تشویق وتهدید کردند برای نگرفتن یارانهای که به ان نیاز دارند اما یکبار از دهان مسیحایشان کلمهای مبنی بر اینکه دیگران را تهدید کنند به گرفتن حق مردم از انها برنمیاید
میترسم این روند تا نسل کشی ادامه یابد میترسم که برای نان شب به برادر خود رحم نکنیم . میترسم که پر پر شدن نزدیکانمان را از شدت بیکاری وفقر یک به یک ببینیم . ومیترسم .......
داره سهم نفتش را از سرسفره برمی داره
واقعا جمله قشنگی بود.
هم وطنان در جریان باشند: پرداخت فطریه به نهادها و... اگه به دست نیازمند واقعی نرسه حساب نیست. باید از رسیدن به دست مستمند واقعی اطمینان حاصل بشه. (بهترین کار اینه که خودتون این کار رو انجام بدید) این حکم اسلامه
متاسفانه تاسیس انواع و اقسام خیریه ها داره بیشتر جهت کسب درامد برای هیئت موسس آنها میشه
چه فرقی میکنه . همه جای ایران سرای من است
فرقی نداره . اینجا ایرانه
گویی نه مسئولی ایشان را دیده، نه نهاد حمایتی نسبت به ایشان احساس مسئولیت کرده، نه جامعه شناسی با ایشان روبه رو شده، نه رسانه ملی سری به دیارشان زده و نه در عبور و مرور روزمره هیچ مسئول و نهاد مسئولی، زباله گردان رصد شده اند! ......
نه کسی دلواپس شده ................
چرا کسی جرات نمیکنه حرف از تحقیق تفحص از کمیته امداد و بهزیستی رو بزنه!
آدم بره بمیره راحتتره تا حق رو بگه
مطلب جالبی است که با اندک توجه در کوچه ها می بینیم و متاسفانه بعضی جوان هستند چرا دولت محترم در رفع بیکاری جوانان اقدامی انجام نمی دهد
کلکم راع وکلکم مسئول عن رعیه.همه مسئولیم...
مثل اینکه متوجه طنز تلخ علی آقا نشدید.
به امید روزیکه مولایمان حضرت ولیعصر(عج) تشریف بیارند تا شاهد چنین صحنه هایی نباشیم.
اللهم عجل لولیک الفرج
در کشورهای پیشرفته هم این مصیبتها هست ولی امثال كميته امداد که هم بودجه دولتی دارد و هم کمکهای مردمی دریاقت کند نیست. در آنجا قانون حاکم است.
كميته امداد و صندوقهایش بیشمار باد و ججیب بعضیها پر و پرتر باد.
کی حقوق چند میلیونی در کمیته بگیرد . کمیته امداد باید مانند موسسات خیریه و عام المنفعه باشد یعنی کار فی سبیل الله نه کارمندی . اوقات بیکاری کارمندان و معلمان شریف و دیگران . اگر چنین شد با این درآمد دیگر هرگز شاهد این صحنه ها در خیابان ها و اطراف رستوران ها نخواهیم بود .
بابا شاید این بنده خدا اشتباهی چیزی رو توی سطل انداخته و الان دنبالشه تا پیداش کنه!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.