رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبرسوریه نباید به پیمان مکه بپیوندد؛ دمشق باید با آن همکاری کند
7بازدید
۷۹

اعتراف وزیر بهداشت در گفت و گوی خصوصی با وزیر فرهنگ و ارشاد؛

اگر شخص غیرمشهوری جای کیارستمی بود، تا الان کشته شده بود!

وزیر فرهنگ و ارشاد: «دکتر هاشمی گفت: اگر آن شب نرفته بودم، آقای کیارستمی فوت کرده بود»... این بزرگ‌ترین فاجعه برای نظام سلامتی است که سالیانه چند هزار میلیارد تومان از بودجه کشور را دریافت می‌کند و مدعی است، استانداردهای مرسوم دنیا را دارد.

اگر شخص غیرمشهوری جای کیارستمی بود، تا الان کشته شده بود!
اگر کسی به جز کیارستمی بود، تا الان کشته شذه بود!
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، از دیالوگی جنجالی پرده برداشت که هرچند قرار بوده تمجیدی از قاضی زاده هاشمی وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی باشد، در مقابل نقد جدی نظام سلامت کشور را در پی دارد که اگر وجه تشاهر در بیماران نباشد و تا سطح وزیر بهداشت از وضعیتشان سرکشی نبود، احتمال مرگشان به شدت افزایش می‌یابد!

به گزارش «تابناک»، علی جنتی فرهنگ و ارشاد اسلامی امروز درباره وضعیت کیارستمی و اینکه آیا به ملاقاتش می‌رود، از پیگیری‌‌هایش سخن به میان آورد و در این باره گفت: «آقای دکتر هاشمی وزیر بهداشت را آماده کردم، سریع رفت بیمارستان و پزشکان متخصص را آنجا احضار کرد. خود آقای دکتر هاشمی گفت: اگر آن شب نرفته بودم، آقای کیارستمی تمام بود وضعش (فوت کرده بود). بحمدالله الان وضعش بهتر شده است... .»


این دیالوگ در نگاه اول همان تبلیغات مرسومی به نظر می‌آید که هاشمی وزیر بهداشت و درمان طی حضور در پروسه دوران بیماری هنرمندان انجام می‌دهد؛ اما حقیقت آن است که وزیر بهداشت اعتراف صادقانه‌ای ـ خصوصی ـ برای وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی داشته و واقعاً اگر راساً در پروسه درمان کیارستمی نظارت نمی‌کرده، شاید این کارگردان به واسطه خطاهای پزشکی اکنون در میان ما نبود.

اگر کسی به جز کیارستمی بود، تا الان کشته شذه بود!

در واقع اگر کیارستمی یک چهره مشهور نبود، اکنون در بیمارستان کشته شده بود و وجه شهرتش باعث شده او برخلاف برخی بیماران غیرمشهور که شانس حضور وزیر بهداشت بر بالین‌شان را ندارند، زنده بماند. این بزرگ‌ترین فاجعه برای نظام سلامتی است که سالیانه چند هزار میلیارد تومان از بودجه کشور را دریافت می‌کند و مدعی است که استانداردهای مرسوم دنیا را دارد.

نشان صداقت وزیر بهداشت درباره کشته شدن مردم غیرمشهور در بیمارستان‌ها را می‌توان در یادداشت اخیر بهمن کیارستمی فرزند عباس کیارستمی درباره آنچه بر پدرش گذشته، جست. او نوشته بود: «صبح یکی از روزهای شلوغ آخر اسفند، در راه بیمارستان که بودم رادیوی ماشین روشن بود. آقای لاریجانی، رییس قوه قضاییه داشت به عاملین قانون می‌گفت، امسال در تعطیلات نوروز حواسشان خوب جمع باشد و در این ایام با ساخت و سازهای غیر قانونی و زمین خواری مبارزه کنند؛ اما چرا زمین خواران و کوه خواران در ایام نوروز تعطیل نمی کنند بروند شمال؟

چون این تعطیلات آن‌قدر طولانی و آن‌قدر تعطیل است که تا تمام شود می‌توان دور هکتارها زمین دیوار کشید، یا شروع به ساختن خانه‌ای کرد و تا روز سیزده سقفش را هم زد. تعطیلات که تمام شد و خانه‌ات مسقف شد، دیگر بعید است قوه قضاییه به راحتی بتواند حکم تخریب بدهد. به همین دلیل، مأمورین شهرداری و منابع طبیعی، امسال برای محکم کاری و پیشگیری از زمین خواری و کوه خواری به تعطیلات نوروزی نرفتند و سر پستشان بودند. قدردان آنهاییم.

اگر کسی به جز کیارستمی بود، تا الان کشته شذه بود!

حالا این تعطیلات تمام شده، ابوی ما در بستر بیماری چشمانش را گشوده و از لرزش دل و دستم آن‌قدر کم شده که بتوانم چند خطی، نه درباره حال ابوی که خدا را صد هزار مرتبه شکر امروز خوب است، که از دلایل بیزاری‌ام از تعطیلات طولانی نوروز بنویسم. البته کیست که از هوای بهاری و نغمه‌های نوروزی بدش بیاید. اما این تعطیلات اجباری واقعا هیچ وقت برایم مفرح ذات نبوده است و همیشه فکر کردن به تعطیلاتی بیشتر از ۴۸ ساعت باعث دلشوره‌ام شده، امسال فهمیدم حق داشته‌ام و تا به حال دِژا ووی نوروز سال ۱۳۹۵ را می‌دیده‌ام.

امروز همه می‌گویند: مگه نمی‌دونستید که نیمه دوم اسفند نباید می‌رفتید بیمارستان، آخه اون موقع که وقت عمل جراحی نیست... انگار همان‌طور که موسم گل و وقت شکوفه داریم، موسم عمل جراحی هم داریم و یکی دو ماهی باید منتظر نشست که داروهای بی‌هوشی رنگ بیندازند و جراحان سر شوق بیایند؛ حالا جراحان ما هم مسئول و حاذق و کاردان. عفونت پس از عمل که در حوزه تخصص جراح نیست. هست؟ نمی دانم.

در این چند هفته آن قدر اطلاعات ضد و نقیض شنیده‌ام که پزشک هم بودم چیزی سر در نمی‌آوردم، اما آن‌قدر فهمیده‌ام که عفونت، در حوزه کار پزشک عفونی است و بیماری که به هر دلیل، دو عمل جراحی را از سر گذرانده (تا پیش از آغاز تعطیلات) و بیش از یک هفته در بخش آی سی یو بستری شده، بیش از هر چیز در معرض عفونت است. اگر هنوز دست و دلمان می‌لرزد و می‌دانیم تا درمان کامل راه درازی در پیش داریم، نه به دلیل نگرانی از سرطان، بلکه به دلیل نگرانی از تبعات عفونت است.

اگر کسی به جز کیارستمی بود، تا الان کشته شذه بود!

حالا در این شرایط، پزشکی را که لااقل بنده در این مدت به عنوان پزشک عفونی بالای سر بیمار دیدم، پس از بازگشت از تعطیلات دو هفته‌ای در مصاحبه‌ای گفته که ایشان پزشک معالج نبوده و پرشک مشاور بوده و نیز گفته: «چون آقای کیارستمی به عنوان بیمار عفونی در بیمارستان بستری نشدند، بنابراین پیش بینی عفونت بعد از عمل وجود نداشته، وگرنه هرگز بیمارستان را ترک نمی‌کرده‌اند.»

تقصیر را گردن کسی نمی‌انداریم. تعطیلات برای همه لازم است، به خصوص برای پزشکان که در محیط خوشایندی فعالیت نمی‌کنند و لازم است آب و هوا عوض کنند. همین‌طور برای بقیه شاغلین؛ از معلم و خبرنگار و قاضی و مهندس گرفته تا کارمندان شهرداری و منابع طبیعی همه به تعطیلات نیاز دارند، اما حاضرم تعهد کتبی و محضری دهم که این کشور آن قدر جای خوش آب و هوا و دیدنی دارد که بشود تمام سال را در آن سفر کرد.

می‌گویید پزشکان معمولا عیدها می‌روند خارج، می‌گویم من زیاد خارج نرفته‌ام اما عقل سلیم می‌گوید اگر یک کشور برای تمام سال جای گشتنی دارد، حتما کره زمین هم همین‌ طور است. هر موقعی می‌شود برای دو هفته کرکره را پایین کشید و رفت گشت و گذار. در اغلب جاهای دنیا اگر بیشتر مسئولین در یک زمان پست‌شان را ترک کنند و بروند، به آن می‌گویند "اعتصاب". عواقب "اعتصاب" را هم دیده‌ایم و شنیده‌ایم. ولی برای ما که به قول داریوش شایگان در تعطیلات تاریخی به سر می‌بریم، چند هفته که قابلی ندارد.

امروز ۱۸ فروردین است، صبح که به بیمارستان می‌آمدم هنوز شهر خلوت بود و در خیابان شهید بهشتی هنوز جای پارک پیدا می‌شد. امروز ابوی ما چشمانش را گشوده و من و عموی عزیزم در حیاط کوچک بیمارستان ایستاده‌ایم، نفس راحتی کشیده‌ایم و به تعطیلات نوروز امسال فکر می‌کنیم. جمعی از پزشکان و کارکنان این بیمارستان، همچنین مأمورین شهرداری و منابع طبیعی امسال به تعطیلات نرفتند. قدردان همه آنهاییم.
»

آنچه فرزند عباس کیارستمی تشریح کرد، نشان می‌دهد، تازه اگر چهره‌ای نظیر کیارستمی باشید و چند وزیر راساً پیگیر وضعیت درمان‌تان باشند، به چنین مصیبتی گرفتار می‌شوید و تا پای مرگ پیش می‌روید. حقیقتاً در چنین سیستم درمانی جای اشخاص غیرمشهور کجاست و باید چگونه تنشان را به دست جراحان بسپارند و امیدی برای زنده ماندن داشته باشند؟!


Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۷۹
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
fariborz

پدر بزرگمو دکتر مرخص کرد سه روز بعد فوت کرد چرا مرخص شد؟ به این دلیل که دکتر بیمارستان غیر خصوصی لزومی نمیدید بیشتر وقت و انرژی و... صرف شود
بمیرد بهتر است
من موارد بسیاری دیدمو شنیدم که پزشکان ما کاسبی کرده و میکنند مطب دکان شده و بیمارستان پاساژ.

خشایار

آذر ماه سال 93 مادر سالخورده من در اثر زمین خوردن، دچار شکستگی استخوان ران پا شد. به سفارش تکنیسین های اورژانس تهران ایشان را با آمبولانس به یکی از بیمارستانهای دولتی در اطراف میدان ولی عصر تهران بردیم که گفتند امکانات خوبی دارد و به همین دلیل بیشتر مصدومان حوادث رانندگی را به آنجا می برند. در کوچه و خیابان نزدیک بیمارستان به دلیل توقف تعداد زیادی آمبولانس راه بسته شده بود. داخل اورژنس بیمارستان تا جایی که میشد تخت گذاشته بودند و همه تخت ها هم پر بود از بیمارانی که بیشتر در اثر تصادفات رانندگی مصدوم شده بودند. دوازده بیمار مصدوم - از جمله مادر مرا - روی تخت در راهرو اورژانس جا دادند. در قسمت اورژانس سرپرستاری جاافتاده، مودب و صد البته کلافه مسئول پذیرش بود و تنها جوابی که با خونسردی به ماموران اورژانس میداد این بود که جا نداریم! دو نفر هم نگهبان مرد - بدتر از لاتهای چاله میدان - با عربده کشی سعی در جلوگیری از ورود افراد متفرقه و ایجاد نظم و سکوت داشتند! پزشکان (شاید هم انترن ها و رزیدنت ها) همگی کمتر از سی - سی و پنج سال داشتند و موبایل به دست مشغول ویزیت بیماران بودند و هر از گاهی هم با نگاهی به موبایلشان، خود را از این شلوغی جدا می کردند. از امکانات، اصلا خبری نبود برای مثال جایی برای نشستن همراهان بیماران وجود نداشت (حتی یک صندلی) پتو هم به تعداد بیماران نبود و تعدادی، شب را تا صبح از سرما لرزیدند. طبیعی است که از شام هم برای بیماران اورژانس خبری نباشد. در تمام آن شب پرستاری را در آن قسمت ندیدم تنها یکی دو نفر از خدمه زن گاهی از آنجا عبور می کردند که در جواب التماس پتوی من می گفتند "از داخل کمد اتاق اورژانس بردار" که البته کمد خالی بود. پس از دو ساعت انتظار - در حالی که مادرم درد می کشید - بالاخره دستور عکس برداری صادر شد و به من گفتند که مادرت را ببر رادیولوژی عکس بگیر! پرسیدم خودم ببرم؟ فرمودند اگر پرستاری پیدا کردی بده او ببرد! پرسان پرسان تخت سنگین و بدقلق را به هر زحمتی که بود با آسانسور به طبقه پایین و رادیولوژی رساندم. در آنجا هم از پرستار خبری نبود و همراهان بیماران باید آنها را برمی داشتند و به روی تخت دستگاه رادیولوژی می گذاشتند و برعکس. از فکر اینکه بیشتر این بیماران تصادفی هستند و هر حرکت نسنجیده ی همراهانشان می توانست باعث قطع نخاع آنان شود به خود لرزیدم. مصدومی بود بیهوش که با دستگاه تنفس می کرد و رنگ صورتش بنفش شده بود سراپایش خون آلود بود و با چنین وضعی توسط افراد عادی از روی تخت حرکت داده شد. حتی کسی نبود که خون های روی تخت رادیولوژی را پاک کند. یادم هست خانمی که دچار شکستگی زانو شده بود و همراهی نداشت در اتاق رادیولوژی منتظر بود تا شاید چند خانم دلسوز از راه برسند و او را روی تخت عکسبرداری بگذارند! بعد از این مرحله، گفتند که منتظر پزشک متخصص باشم تا نتیجه معاینات را مشخص کند. سرانجام بعد از ساعتی پزشکی جوان که ظاهرا رزیدنت یا پزشک ارتوپدی بود به من گفت که پای مادرت شکسته و باید جراحی شود. وقتی از او محل شکستگی را پرسیدم پاسخ داد که من خودم عکس ها را ندیدم ولی همکارانم که دیده اند گفتند شکسته! برای دریافت دارو نیز که به داروخانه بیمارستان مراجعه کردم دختر جوانی با روپوش سفید، سر در موبایل، پشت پیشخوان نشسته بود. نسخه را در مقابل او گذاشتم بعد از چند ثانیه بی اعتنایی نسخه را برداشت و در حالی که همچنان نگاهش به گوشی موبایلش بود به سمت قفسه داروها رفت.
با دیدن این اوضاع صبح روز بعد مادرم را به یک بیمارستان خصوصی منتقل کردم. اولین چیزی که جلب نظر می کرد تمیزی، نظم، امکانات خوب و برخورد مودبانه کارکنان بیمارستان - حتی نگهبانان - بود. در تمام یک هفته ای که به آن بیمارستان رفت و آمد داشتم موبایل در دست کسی - حتی پزشکان - ندیدم. در ابتدای بستری شدن مادرم برای جابجا کردن او از برانکارد دو تکه استفاده کردند که ای کاش در اختیار ماموران اورژانس هم بود. برای او تشک مواج گذاشتند و به پایش وزنه ای آویختند که درد او را بسیار کاهش داد. بجای جابجا کردن بیمار، دستگاه عکسبرداری را به اتاق بیمار می آوردند. کارهای ساده ای که امکانات آنچنانی هم لازم ندارد اما در کاهش رنج و درد بیمار بسیار موثر است. حتی پزشک معالج مادرم خودش شخصا به لابی بیمارستان آمد مرا پیدا کرد و از روی عکس، مراحل درمان را به من توضیح داد که بسیار دلگرم کننده و آرامش بخش بود.
با دیدن شرایط این دو بیمارستان متوجه شدم که بخشی از تفاوت های بیمارستانهای دولتی و خصوصی به نحوه ی مدیریت و اداره آنها مربوط می شود. برای نمونه اجبار کارکنان به استفاده نکردن از موبایل در هنگام کار یا برخورد مودبانه با مراجعان، ربطی به امکانات و بودجه ندارد بلکه مدیریت صحیح و دلسوزانه می خواهد.
آنچه گفتم عین حقیقت است و فقط به این دلیل ذکر شد تا شاید آن دسته از مسئولانی که هرگز گذرشان به بیمارستانهای دولتی نمی افتد بخوانند و به داد مردم کم درآمدی برسند که استحقاقشان خیلی بیش از اینهاست.

ناشناس
در پاسخ به محمد از تبریز

بی دلیل نیست در تبلیغات ماهواره ای این همه آگهی بیمارستانهای خارجی را می بینیم . اونها هم متوجه نقطه ضعف ما شدند . بیچاره قشر کم درآمد

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

وزیر که هیچ ظاهرا زبانم لال خدا هم حق دخالت در کار شما پزشکان متخصص را ندارد!!!!

ناشناس

وقتى مرگ به در خانه در مى كوبد پزشك يك الهه است
وقتى بيمار خود بيمارى مسرى خطرناك دارد پزشك يك فرشته است
وقتى بيمار درمان يافت ،پزشك يك آدم عادى مى شود
وقتى پزشك طلب مزدش را دارد او يك ديو است

ناشناس
در پاسخ به یکتا

پدر من هم در همين بيمارستان ها و در حالي كه بهش آمپول زدند چند ثانيه بعد سكته كرد و تمام كرد !!!! درست بعد آمپول !!!!!!!!

ناشناس

کجای این سیستم درست عمل میکنه که بخش درمان بکنه؟!
همه جا حرف اول و آخر رو پول میزنه و بس، کسی پول و پارتی نداشته باشه کلاهش پس معرکه است!!

کامیاب

باید پزشکان همچون مشاغل دیگر مثل پلیس ، آتش نشانی ، اورژانس ، هلال احمر و امدادو نجات در ایام تعطیلات نوروز به صورت شیفتی کارکنند و خون آنها رنگین تر این عزیزان نیست و نباید وقتی مردم کشورشون و هم وطنانشون نیاز به کمک آنها دارند و نبودشان ممکن است به قیمت از دست رفتن جان انسانها تمام شود به فکر تورهای گردشی خود به اروپا و ... باشند این بدور از قسم پزشکی و اخلاق است و باید وزارت بهداشت جلوی این اقدام غیر حرفهای و غیر انسانی را با راهکارهای قانونی بگیرد .

ناشناس

دوسال پیش من به راحتی بچه ام را در بیمارستان دزفول از دست دادم متاسفانه وضع خیلی بدیه

جانباز

چراحضرات یکبارهم ازمرحوم سلحشورعیادتی نکردند؟؟!!

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

باید پزشکی رو هم مثل مهندسی کنن و در تیراژ زیاد تولید کنن اونوقت ببینین که شب عید هم حاضرن برن تو دهاتا کار کنن.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

اگر حقوق شما رو هم زیاد کنند مشکل برطرف میشه ؟؟؟؟

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

الان این قصال رو از کجا اوردی ؟! غسالخانه ! دلبندم !

ناشناس
در پاسخ به یکتا

فكر مي كنم شما به لطف خدا در ايام نوروز سر و كارتان به بيمارستان نكشيده است. ان شا... هيچ وقت هم نياز پيدا نكنيد

ناشناس

به جای قضاوت کردن در مورد جامعه پزشکی و کادر درمانی کشور کلاه خودمون رو قاضی کنیم ببینیم آیا خودمون در جایگاهی که هستیم وظایف مون رو به درستی انجام میدیم یا نه . اول یه سوزن به خود بعد یه جوالدوز به دیگران. متاسفانه خیلی از ما حس وظیفه شناسی خودمون رو از دست دادیم . پزشک و مهندس ناظر و بساز بفروش و خودروساز و کشاورز و نانوا و مکانیک و ... هم نداره

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

عزیزم من مهندس ساختمان هستم . چند روز پیش شهرداری تهران تفاهم نامه خودش با سازمان نظام مهندسی رو لغو کرد به دلیل تاخیر در انجام کار سازمان و امضا فروشی مهندسین ناظر!!! البته راهکار شهرداری تهران توسل به یک اقدام غیر قانونی بود و قطعا ذر دیوان عدالت اداری محکوم خواهد شد اما آیا چیزی از عدم حس وظیف شناسی بسیاری از همکاران بنده کم میکنه که بسیاری از اونها پول میگیرن و امضا میکنن . فردا که زلزله بیاد و ساختمان علی رغم نوسازی فرو بریزه چه کسی مقصره ؟آیا خود شما در زیر سقف این ساختمانها ساکن نیستید . سازنده و بساز بفروش ها هم که دیگه آب از سرشون گذشته پس چه کسی باید پاسخگو باشه بغیر از وجدان خود انسان.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

عزیزم مشاغل دیگه در لحظه جون شما رو نمیگیرند! تنها پزشکیه که میتونه ظرف چند ثانیه با اولین اشتباهش یک نفر رو بفرسته سینه قبرستون. چرا شما پزشک ها خودتون رو به کوچه علی چپ می زنید؟!

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

غسالخانه

ناشناس

تا وقتی حقوق پزشک عمومی به 2 میایون تومن و پزشک متخصص به 5 میلیون کاهش پیدا نکنه بهداشت توسعه پیدا نمیکنه.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

نظرتون در مورد اینکه حقوق شما رو زیاد کنند تا دلخوری تون برطرف بشه چیه ؟

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.