نگذارید نخبگان این کشور در غربت بمیرند تا سوگوارشان باشید!
با کمی فاصله از این دانشمند بزرگ ایرانی، افراد صاحب نظر فراوان دیگری هستند که می توانند این شانس را داشته باشند تا در هنگام حیات، طعم شیرین حمایت های ملی را بچشند و در مسیر خدمت به کشور خود گام بردارند؛ نخبگان بی نظیری که شاید اگر برخی محدودیت های مالی، علمی، سیاسی و اجتماعی آنها را از کشور مادری شان دور نکرده بود، منشأ خدمات فراوانی به ایران و ایرانی می شدند.

بسیاری از کاربران ایرانی در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی موجود در آن نسبت به درگذشت « مریم میرزاخانی»، با فعالیت هایی نظیر تغییر تصویر صفحات شخصی به تصویر این دانشمند یا نوشتن مطالبی احساسی در مورد او واکنش نشان دادند.
جدا از کاربران معمولی فضای مجازی بسیاری از مسئولان و مقامات سیاسی و علمی کشور نیز در برابر این خبر پیام تسلیت صادر کردند و هر یک به نحوی تأثر خود را نسبت به این رخداد نشان دادند.
حسن روحانی، رئیس جمهور کشور با صدور پیام تسلیتی، این دانشمند از دست رفته را خلاق و متواضع نامید که همت والای یک زن ایرانی را در رسیدن به قله های معرفت بشری تعریف کرد.
بسیاری از نمایندگان مجلس نیز با ابراز احساسات در رابطه با درگذشت میرزاخانی از پیگیری های خود برای اعطای تابعیت ایرانی به دختر او گفتند و برخی مقامات فرهنگی کشور نیز با انتشار عکس های مشترک خود با میرزاخانی در سال های دور از علاقه و حمایت های خود نسبت به دانشمندان و نخبه های ایرانی پرده برداشتند.
جدا از موارد بالا، بابک نگاهداری رئیس مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران نیز سخن از ارائه پیشنهاد اجرایی برای نامگذاری یکی از اماکن و یا خیابان های پایتخت به نام دانشمند ایرانی «دکتر مریم میرزاخانی» به شورای شهر خبر داد و اضافه کرد: باید یاد و خاطره ایشان به عنوان تنها فرد ایرانی که موفق به دریافت مدال فیلدز (برترین جایزه جهانی تخصصی در حوزه علوم ریاضی) شده، برای همیشه در حافظه شهروندان ثبت و ماندگار شود.
به رغم همه اظهار محبت هایی که پس از مرگ مریم میرزاخانی شکل گرفته و قطعاً کسی آن را نکوهش نمی کند، چند نکته مهم در این باره وجود دارد که شاید اشاره به آنها خالی از لطف نباشد.
نخست اینکه به گواه تاریخ و تجربه، معمولاً با مرگ هر چهره شاخص ایرانی و بسته به جایگاه علمی، سیاسی، مذهبی و یا اجتماعی فرد درگذشته، در کشور موجی از ابراز احساسات در سطح عمومی شکل می گیرد و مقامات سیاسی و فرهنگی کشور نیز همراستا با عموم شهروندان، به آن واکنش نشان می دهند و بعضاً سخن از وعده هایی می گویند که عملیاتی شدن آن زمان بر است و این واکنش های احساساتی با گذشت زمان فراموش می شود و با فروکش کردن حس عمومی و پیگیری های جمعی، مسئولان نیز موضوع عملیاتی کردن وعده و قول های خود را رها می کنند.
حقیقت این است که مریم میرزاخانی به عنوان یک نخبه و نابغه جهانی، سال های سال به دور از کشورش زندگی کرد و در همه این سال ها محدودیت های فراوانی را نیز تجربه کرد، پس از مرگ به یکی از شخصیت های محبوب مردم و مسئولان تبدیل شد و تقدیر بانویی که با هوش، ذکاوت و دانش سرشار خود تعریف دیگری از زن ایرانی به جهانیان عرضه کرده بود، این نبود که در زمان حیات محبت های مردم و مسئولان ایرانی را ببیند و لمس کند.
حالا یک میرزاخانی چشم از جهات فروبست و بی شک هزاران میرزاخانی زنده اند و در میان همه کم لطفی هایی که به آنان می شود، در فراسوی مرزهای ایران به گسترش مرزهای دانش کشورهای میزبان مشغول هستند؛ دانشمندان جوانی که دوری از خانواده و وطن را تنها به این دلیل باید تحمل کنند که در کشور مادری شان کسی حال و روز آنها را درک نمی کند و به نیازهای آنها ترتیب اثری نمی دهد.
مسئولان سیاسی و مدیران اجرایی کشور باید به این نکته توجه کنند که با کمی فاصله از این دانشمند بزرگ ایرانی، افراد صاحب نظر فراوان دیگری هستند که می توانند این شانس را داشته باشند تا در هنگام زندگی، طعم شیرین حمایت های ملی را بچشند و در مسیر خدمت به کشور خود گام بردارند؛ نخبگان بی نظیری که شاید اگر برخی محدودیت های مالی، علمی، سیاسی و اجتماعی آنها را از کشور مادری شان دور نکرده بود، منشأ خدمت های فراوانی به ایران و ایرانی می شدند.
به نظر می رسد، اکنون دیگر وقت آن است که مدیران اجرایی کشور ضمن بازنگری در سیاست های کلان خود در قبال نخبگان علمی مسیری را آغاز کنند که در جریان آن هم فاصله بعید دانشگاه تا نیازهای جامعه کوتاه و هم زمینه برای بومی کردن دانش فراهم شود؛ شرایطی که سبب خواهد شد امکان تولید دانش و معرفت جدید بشری توسط نخبگان ارزشمند کشورمان در داخل ایجاد و آرام آرام فرصت های بیشتری برای افزایش رفاه جامعه آن هم با کمک حداکثری سرمایه های علمی کشور فراهم شود.
امید این است که موج غم و اندوهی که پس از مرگ مریم میرزاخانی در جامعه شکل گرفت و در بخش های مختلف سیاسی و مدیریتی کشور سخنانی از ارج نهادن برای این بانوی نابغه ایرانی شد، تنها به این چند روز محدود نباشد و ضمن عملیاتی شدن همه این وعده ها، تلاش های جدی و موثری برای پیگیری شرایط کنونی سایر نخبه های خارج از کشور در دستور کار مسئولان قرار بگیرد و از این به بعد نحوه برخورد با سرمایه های علمی کشور به صورت اساسی اصلاح شود.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
قبول کنید که تمام نابغه های جهان خودشونو به امریکا می رسونن چون اونجا امکان مبادله علم و دانش و تحقیقات وجود داره.همچنین اینکه خانم میرزاخانی یک نابغه بوده نه بک نخبه معمولی و واقعا
.اگه ایران میموند تمام توانایی هاش هدر میرفت ایشون باید در امریکا میبودند تا میتونستن تکنولوژی و دانش جدید تولید کنن کاری که توی عمرکوتاهشون انجام دادن
میومد همین شما ها میگرفتینش
شما آهنگهای تتلو رو گوش کن
ای کاش شما ها رو هم میشد به کشوری دیگه بندازیم و شر تون برای همیشه راحت بشیم
تو کشوری که معلمش مسافرکشی میکنه و این ارزش معلمه معلومه خروجی این میشه . سیزده ساله معلمم اینقدر تحقیر توهین از مسئولان مردم شنیدم
یکی از نشانه های جهل یک سو نگری وعدم جامعیت است.این عرض بنده در مورد دکتر حسابی مربوط به جامعیت وجود خودشون بود کار به کس دیگه ای نداشتم..
اگه دانشگاه شریف بود که خدای نکرده با اساتید اونجا با آسانسور سقوط می کردند
من کشورم و دینم را دوست می دارم.من دکتری تخصصی در یکی از دانشگاههای ازاد تدریس میکنم.پسرم در یکی از کشورهای اروپایی پژوهشگراست. خیلی ناراحت بودم که چرا به ایران نمیاید و برای کشورش کار نمی کند.
در هفته گذشته من مشغول کارها و مطالعاتی بودم که اول مهر به فرصت مطالعاتی بروم. همه برنامه زندگی و کارهام اماده بود .از کارگزینی دانشگاه زنگ میزنند بیایید حکم قطع همکاری بادانشگاه را بگیرید.
از شما سوال میکنم میتوان یک لحظه گفت بابخشنامه جدید و ....با آبرو و روحیه انسانها بازی کرد؟
شخصیت انسانها فدای پول و عمل کرد بد دیگران میشود.
آیا باز به پسرم یا پسرهای دیگر بگویم چرا برنمی گردید؟
پروفسور میرزا خانی که جای خود داردو دنیا کمتر کسانی مثل اینها را سراغ دارد.
بیایید بخود بیاییم.
اینکه نوشتید همون تتلو براتون بسه.اینو خوب اومدی .کلی خندیدم.20 دقیقه خندیدم.مرسی از همه
آقای 16.9 باید به اطلاع تان برسانم که همین نخبه گان ازهمان دانشگاهی فارغ تحصیل شده اند که به همت و پشتکاری پرفسور حسابی با اخذ زمین و بودجه از رضا شاه احداث کردند حسابی را دنیا خوب می شناسه من و تو نمی شناسیم
مهاجرت در ذات برخی وجود دارد وبیشتر توجیحات بهانه است جلوی یک مهاجر را با هیچ امتیازی نمیتوان گرفت
اینها فقط پرفسور حسابی رو می شناسند که دنیا نمی شناسه
چون مابرجام را امضا کردیم دیگه رشته های برجامی بدرد ما نمیخوره!
آب از سرچشمه آلوده است .تا زمانیکه ملاک گزینش ریش و رد مهر روی پیشونی باشد وضع همین است و بس
آفرین
جناب زنگنه وزير نفت كه خيلي از اينها رو ميشناسن.
لابد امثال دلالها و دزدهايي مثل شما باشن.
دوران پروفسور حسابي نخبه پرور بود ولي الان نخبه كش شده.
چرا مریم میرزاخانی و میرزاخانی ها باید ایران می موندند؟ مگر برایشان ارزش و احترامی قایل بودند خوب کردند که رفتند امیدوارم هرگز هم برنگردند تا سرنوشتی مانند دکتر قاسم اکسیری فرد داشته باشند ایشون از هم دوره ای های خانم میرزاخانی و نفر اول المپیاد فیزیک بودند که با دکترا از اروپا برگشتند به کشور ولی با دلیل احمقانه ایی با عنوان داشتن تن صدای زنانه از کار اخر اج شدند شرم بر همچنین سیستم اموزشی و دانشگاهی مایه خجالت و سر افکندگی است و بس. من به عنوان یک ایرانی به نخبگان پیشنهاد می کنم اگر بنا است مانند دکتر اکسیری فرد بشوید هر چه زودتر از ایران بروید شنیدن افتخاراتتون برای ما ایرانیان بس که هیچ از سرمان هم زیادیه.به قول سعدی بزرگ که می فرماید : حب وطن گر چه حدیثی است شریف نتوان مرد به ذلت که من اینجا زادم/
اقا یه دکتر میشناسم در حد دکتر سمیعی متخصص مغز ولی رشته اش یه چیز دیگه هستش و یکی از متدهای جراحی در جهان به اسم این اقای ایرانی ثبت شده اما بخاطر اذیتهای سازمان غیر مردمی امور مالیاتی قید ایران را زد
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.