چرا در دومین کشور پر دانشگاه جهان، آرزوی دانشجویان بر باد می رود؟
چند روز دیگر سال تحصیلی جدید آغاز می شود و دوباره دانشگاه های کشور، میزبان میلیون ها دانشجوی جوان و پرانگیزه خواهد شد؛ دانشجویانی که با امید و آرزوهای فراوان وارد دانشگاه می شوند، اما از آینده مبهم و آشفته ای که در انتظار آنهاست، اطلاعی ندارند. مثل صدهاهزار دانش آموخته کنونی که جوانی شان رفت، ولی به آرزوهایشان نرسیدند.

شرایطی اسفناک که حتی دامان دانشگاه های معتبر ایرانی را که در نظام های رتبه بندی جهانی همواره پیشتاز و در عمل به رسالت های اصلی یک دانشگاه تا حدودی موفق بودند، نیز گرفت و این دانشگاه ها نیز هم اکنون اسیر سیاست های غالب، مسیر آشفته ای را می پیمایند.
در سه دهه اخیر، آنقدر دانشگاه و مرکز علمی در کشور افتتاح شد و آغاز به کار کرد که معرفی و پرداختن به تک تک آنها کاری بسیار سخت و طاقت فرساست؛ مراکزی که هرچند در بسیاری موارد از زیرساخت های حداقلی آموزش نیز بی بهره هستند، نام بزرگ دانشگاه را با خود یدک می کشند و شماره حسابشان برای دریافت شهریه از جوانان این کشور فعال است.
افزایش جمعیت جوان کشور و موج تقاضا برای تحصیل در دانشگاه که خیلی زود به یک ارزش تبدیل شد، ساخت دانشگاه هایی مثل آزاد، غیرانتفاعی، پیام نور، علمی کاربردی و... را به اصلی ترین برنامه مسئولان ارشد کشور تبدیل و انبوه بسیاری از جمعیت جوان کشور را راهی دانشگاه کرد؛ دانشگاه هایی که در بیشتر موارد استانداردهای علمی نداشتند و فرصت یک تحرک بزرگ اقتصادی و اجتماعی در کشور را فدای منافع برخی جریان های خاص کردند.
در این میان، دانشگاه های معتبر و سراسری نیز با احساس نیازی که به منابع مالی بیشتر داشتند، تحت تأثیر بازار اقتصادی خوبی که ایجاد شد، خود را وارد بازار موجود کردند و با راه اندازی فضاهایی مثل پردیس و دوره های شبانه، زمینه را برای جذب دانشجویانی که کیفیت علمی پایین تری داشتند، باز کردند و به این شیوه گام در مسیری گذاشتند که علم و دانش را فدای پول و سرمایه می کند.
شرایطی که به آن اشاره شد، خیلی زود تعداد دانشگاه های ایران را پنج برابر کشورهای پیشرفته جهان کرد و هم اکنون ایران با چیزی حدود 2640 دانشگاه، حتی از چین و هند نیز دانشگاه های بیشتری دارد و تنها ایالات متحده آمریکا، آن هم با 310 میلیون جمعیت را بالاتر از خود می بیند.

در چنین فضایی و بر اساس اطلاعیه های رسمی وزارت علوم، تنها 13 درصد دانشجویان که حائز رتبه های برتر کنکور می شوند، از امکان تحصیل رایگان برخوردارند و 87 درصد دانشجویان کشور پولی و با پرداخت شهریه های سنگین مدرک می گیرند و فارغ التحصیل می شوند.
شرایطی که هم اکنون بر دانشگاه های کشور حاکم است، نخبه پروری و توسعه علم و دانش را کاملاً به حاشیه کشانده و جمع زیاد دانشجویان فارغ التحصیل را به بازار کاری تحمیل می کند که یارای پاسخگویی به آنها را ندارد.
تمرکز بیش از حد بر درآمدزایی و کاهش قابل توجه کیفیت علم، بین دانشگاه و صنعت نیز فاصله ای بزرگ ایجاد کرده است و هم اکنون جمع زیادی از دانش آموختگان دانشگاهی حتی اگر بازار کاری برای فعالیت باشد، توان فعالیت خوب و مفید را ندارند.
وضعیتی که کارایی دانشگاه را در حل معضلات کوچک جامعه مثل مگس های سفید نیز از بین برده و در چنین وضعیتی، داشتن انتظارهای بزرگ از این مجموعه مهم کشوری را به رویا تبدیل کرده و از آن سو به شکلی کنترل ناشدنی فساد علمی و اقدام هایی نظیر پایان نامه و مقاله فروشی را در کشور گسترش داده است.
این همه بحرانی که سیاست های کلان چند دهه گذشته بر سر دانشگاه آورد نیست و هم اکنون دانشگاه حتی از رسالت های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی خود نیز تا حدود زیادی فاصله گرفته است.
دانشگاهی که در گذشته نه چندان دور پیشاهنگ جریان های اعتراضی و مطالبات بر حق مردمی بود، اکنون و تحت تأثیر چالش هایی که به آن گرفتار است، دیگر خود را وارد موضوعات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی روز نمی کند و هنر بزرگ مسئولان دانشگاهی حل و فصل مشکلات داخلی آنهاست.
اکنون می توان مراکز دانشگاهی نوساز و تازه تأسیس را در هر کوچه و پس کوچه یافت و شرایط خنده داری را که این مراکز از نظر زیرساختی دارند، دید و بر آن گریست؛ دانشگاه هایی که رشته محل هایی که برای تدریس انتخاب می کنند، بیش از آنکه دغدغه کلان ملی باشد، مطابق با خواست و سلیقه جامعه و تقاضا طراحی می شود.
بنابراین، انتظار بهبود اوضاع از دانشگاه های کشور تنها در شرایطی محقق خواهد شد که وضعیت کنونی تغییر کند و ضمن حرکت این مجموعه ها در یک مسیر منطقی و مدل جهانی، سیاست های منفعت طلبانه نیز جای خود را به سیاست های دانش محورانه بدهد.
مادامی که این انتظار تحقق نیابد و برنامه های کلان متولیان آموزش و پژوهش کشور منطبق با نیازهای حقیقی جامعه نباشد، ترسیم افقی روشن از آینده یک امر محال و ناممکن است.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
این شرایط ماحصل مدیریت دلال سالاری است
چون تو این مملکت فقط پزشکا آدم اند .
چون فقط پزشک و دندون پزشک و دارو ساز ارزش دارن . انگار بقیه مردم هیچی نمی فهمن .
چطوریه آمریکا که مغزهای تمام دنیا از اونجا سر درمیارن و جمعیتش هم چهار برابر ایرانه تعداد دانشگاه هاش 24 درصد از ایران بیشتره و یا ژاپن که سطح دانشگاههاش جزء بهترین دانشگاههای دنیاس و جمعیتشم چند برابر ایرانه یک چهارم ایران دانشگاه داره. دانشگاه که فقط ساختمون نیست باید دید کی توش تدریس میکنه و کی ازش میاد بیرون .
تابناک دستت درد نکند. کاری فوق العاده انجام دادی بالاخره عیوب از این طریق دیده می شود.
من فوق ليسانس مهندسي صنايع دانشگاه صنعتي شريف دارم ، اگر برگردم به سن 18 سالگي اصلا دانشگاه نميرم 7 سال عمرم تلف شد.
البته دانشگاه و درس رو دوست دارم ولي با اين شرايط افتضاح پشيمونم برا همين ديگه دنبال دكتري نرفتم و نخواهم رفت.
تابناک چند بار پیام دادم توجهی نکردی دیگه نمیدونم غیر این سایت دردمو به کی بگم. لطفا پیگیری کن تابناک. چرا منی که بخاطر مشکلات مالی خانواده مجبور شدم وسط دانشگاه ترک تحصیل کنم و تو شغل آزاد کمک خرج پدرم باشم الان که بعد چند سال یکم خودمو پیدا کردم و میخوام برگردم و تو رشته های بدون کنکور ادامه تحصیل بدم چرا سد سربازی نباید بذاره من درس بخونم؟ واقعا چرا؟ جرم من این بود که از خانواده مرفه نبودم که نخوام مجبورا ترک تحصیل کنم؟
برو سربازی عزیزم .
گفتیم کمکی هم به استرالیا کرده باشیم که پیش ملتش شرمنده نشود
پنج هزار ميليارد تومن ، حدود يك و نيم ميليارد دلاره براي اين همه دانشگاه، در حالي كه بعضي از دانشگاه هاي آمريكا به تنهايي اين همه هزينه دارند.امتحانات بايد از استاد محوري خارج و سازمان سنجش برگزار كننده امتحانات باشه.
اگر یک کار خوب تو این مملکت ایجاد شده باشه ایجاد همین تعداد دانشگاه در کشور است. درست است که تعداد فارغ التحصیلان زیاد است و درست است که بیکاری زیاد ، ولیکن سطح آگاهی مردم و واونهم توی شهرهای و روستاهای کوچک کشور چگونه به این سرعت بالا می رفت. به هر حال یک آدم باسواد بیکار بسیار با ارزشتر از آدم بی سواد بیکار است.
داداش حساب حساب عمره که میره و برنمیگرده
وقتي هرکی اجازه تاسس دانشگاه ميگيره اگر جز اين ميشد تعجب داشت هرکجا که دفتر ودستکي راه ميفته فوري مجوز تاسيس دانشگاه علمي کاربردي ميدهند که انهم اکثر همکاران خودشان هستند هم استاد ودانشجو ومدرک ميگيرند که اشل حقوق را ببرند بالا وفقط سر انهايي کلاه ميرود که به اميد گرفتن مدرک وپيدا کردن شغل ميروند شرکت ميکنند در کلاسهاي دانشکده اخرش مسافر کشي ميکنند
مگر آرزو جوانان مهم است؟
مگر دانشگاه ها تو این کشور برای پیشرفت تاسیس میشوند؟
شش سال از عمرم رو تو دانشگاه سراسری (تبریز) گذرندم و تو دوره کارشناسی رتبه یک گروه بودم ولی در نهایت الان تو تهران (به دور از خانواده) دارم بعنوان تحصیل کرده ماهی یک و سیصد میگیرم.
چرا؟
اصلا کسی به فکر مردم هست؟
نامردی تایید نکنی تابناک
فقط پزشکا هستند ک ظرفیت دانشگاه ها رو اجازه ندادن بالا ببرن و بیمار نیستن بقیه ج مهندسی چ علوم انسانی و.... تقریبا همه رشته ها اشباع شدن
سیستم و نظام آموزشی ایران یک سیستم معیوب (هم از نظر محتوا و هم از نظر فرم) است که تنها زندگی جوان ها را بر باد میدهد! مخصوصا در تحصیلات تکمیلی...
بیشتر از مهندس نیاز به متخصص هست.
در کشورهای صنعتی این کار را کارگاهها و کارخانجات با همکاری مدارس فنی حرفه ای و دانشگاهها انجام میدهند.
این هم ازلطف دولت دست پاکهاست وقتی ریئس دولت با مرحوم آیت الله هاشمی سردانشگاه آزادبه لجبازی افتاددانشگاه از دکان بقالی بیشترشد.هرکارخانه وشرکتی امروزدانشگاه داری می کنن\
رشته کامپیوتر office را بلدنبود کار کند به مدت 4 سال اموزش دیده بود چه دانشگاهی کلاهی بزرگ بر اینده ایران است که خروجی ان شده تو صف نذری برود بایستد
در ایران دانشگاهی وجود ندارد!
فقط مدارس بزرگی هستند که تحت نام دانشگاه فعالیت دارند!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.