پایگاه آمریکایی «نشنال اینترست» عنوان کرد؛
تهدیدات دونالد ترامپ، ایران را وادار به مذاکره خواهد کرد!؟
تهدید به حمله نظامی در کنار اعمال تحریم های سنگین، همواره یکی از عمده ترین سیاست های ایالات متحده در مقابل ایران بوده و دولت های مختلف در این کشور بر این سیاست پافشاری کرده اند. با این حال، به باور بسیاری از ناظران و کارشناسان غربی و آمریکایی، استراتژی تهدید نظامی برای کشاندن ایران پای میز مذاکره از سوی آمریکایی ها در بیشتر موارد، راه به جایی نبرده و شکست خورده است.

تهدید به حمله نظامی در کنار اعمال تحریم های سنگین، همواره یکی از عمده ترین سیاست های ایالات متحده در مقابل ایران بوده و دولت های مختلف در این کشور بر این سیاست پافشاری کرده اند.
به گزارش «تابناک»؛ با این حال، به باور بسیاری از ناظران و کارشناسان غربی و آمریکایی، استراتژی تهدید نظامی برای کشاندن ایران پای میز مذاکره از سوی آمریکایی ها در بیشتر موارد، راه به جایی نبرده و شکست خورده است.
در همین زمینه، دونالد ترامپ نیز از زمان روی کار آمدن خود، تهدیدات بسیاری را متوجه ایران کرده است؛ تهدیداتی که در مواقعی بسیار جدی تر از تهدید رؤسای جمهور آمریکا بود و بیش از هر چیز برای ترساندن ایران و وادار کردن این کشور به مذاکره بوده است.
در این میان، در محیط سیاسی آمریکا، همواره بحث درباره به کارگیری بهترین سیاست درباره ایران، در جریان بوده است. چنین بحثهایی با خروج یکجانبه دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، از توافق هستهای شدت گرفته است. در این میان، برخی از سیاست تغییر رژیم در ایران و برخی دیگر از گفت وگو بین دو کشور حمایت میکنند. در ادامه این بحثها، پُل پیلار، افسر سابق سازمان سیا و تحلیلگر کنونی، به نقد یکی از طرفداران برجسته تشدید فشار بر ایران، از جمله فشار نظامی، پرداخت.
پیلار طی یادداشتی در پایگاه آمریکایی نشنال اینترست نوشت: «آمیتای اتسیونی» (جامعهشناس برجسته اسرائیلی ـ آمریکایی)، در نوشتهای در سال ۲۰۱۱، «کاهش مداخله آمریکا در منطقه» و «سیاستهای توسعهطلبانه ایران» را عامل کاسته شدن از نفوذ آمریکا در خاورمیانه دانسته است.
اما یک (دلیل) کاهش واضح مداخله آمریکا در آن زمان، خروج نیروهای آمریکایی از عراق پس از هشت و نیم سال جنگ در آنجا بود. در پانزده سال گذشته، جنگ آمریکا در عراق بود که بیش از هر تحول دیگری در خاورمیانه، نفوذ ایران را توسعه داد. اگر این نفوذ، نگرانی عمده باشد، روشن است که اردوکشیهای نظامی آمریکا روش محدود کردن آن نیست.
اتسیونی اخیرا هشدار داده که اتحاد شیعی، احتمالا بر منطقه مسلط خواهد شد و منطقه را پرورشگاه تروریسم فراملی خواهد کرد. پیلار این هشدار را عجیب دانسته، زیرا سنیها را بر شیعهها در خاورمیانه ترجیح میدهد، چون به گفته پیلار، در ۲۵ سال گذشته تروریسم فراملی، مشکلی بوده که بیشتر از بخش سنی نزاع شیعی ـ سنی نشأت گرفته و مهمترین پرورشگاه آن هم تندروی و عدم تحمل وهابیت سعودی بوده است.
اتسیونی معتقد است، هرگونه کاهش در نقش آمریکا به عنوان «حامی استراتژیک» برخی کشورهای مشخص، جایگاه آمریکا به عنوان رهبر جهانی را تضعیف و دیگران را به سمت تمایل به چین و روسیه سوق خواهد داد؛ اما پیلار بر این باور است، به لحاظ تاریخی، دولتهای (آمریکا) به این شکل اولویتها، تعهدات و اعتبار سایر کشورها را ارزیابی نمیکنند. اعتماد جهانی به آمریکا به غوطهور شدنش در دشمنیهای محلی بستگی ندارد.
نزاعهایی که آمریکا در آنها نسبت به کشورهای محلی، منافع کمتری دارد، به ویژه آنکه در جاهایی که هیچ تعهدی شبیه به پیمان ناتو وجود ندارد. علاوه بر این، بسیاری کشورها، روابطشان با مسکو و پکن را بنا به دلایل متعدد که ارتباط کم یا اصلا هیچ ارتباطی با آمریکا ندارند، شکل میدهند.
اتسونی، گزینه جنگ نیابتی را رد و از گزینه تقابل مستقیم با ایران حمایت میکند. از دیدگاه اتسیونی این تقابل تا زمانی که تحریمها کارآمدها هستند، از طریق آنها صورت میگیرد، اما در صورت شکست تحریمها، تقابل نظامی شکل میگیرد. پبلار این سیاست را با سیاست کنونی ترامپ در برابر ایران مطابق میداند. به گفته پیلار سیاست ترامپ، دلگرم کننده نیست، زیرا وضعیت سیاسی در ایران تغییر کرده و به دلیل دبه کردن ترامپ در برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) میانهروهایی که طرفدار گفت وگو با غرب بودند، بی اعتبار شدند.

به گفته این مقام سابق سیا، سیاست کنونی آمریکا فاقد گزینه استراتژیک تعامل است؛ گزینهای که آمریکا میتواند به موجب آن با ایران برای پیگری اهدافش مذاکره و تعامل کند.
پیلار افزود: هرچند تحریمها، بخشی از انگیزه ایران برای مذاکره بر سر برجام بودند، تحریمها همه ماجرا نبود. رویکرد فقط فشار، برای سالها امتحان شده بود که در آن تحریمهای بیشتری هم اعمال شد. واکنش ایران، چرخاندن سانتریفیوژهای بیشتر و غنیسازی بیشتر بود. این چرخه تنها زمانی متوقف شد که آمریکا نه تنها به مذاکره متمایل شد، بلکه درخواست نشدنی غنیسازی صفر را هم کنار گذاشت.
اتسیونی استدلال میکند، به کارگیری تهدید نظامی علیه ایران از سوی آمریکا، بسیار کارآمد است و در این زمینه به حجم گلهمندی ایرانیان از خسارات سنگین جنگ هشت سال با عراق در دهه ۱۹۸۰ اشاره میکند. در حقیقت، ایرانیان از هزینههای جنگ آگاه هستند و مقامات آنها امروز دنبال جنگ نیستند.
اما پیلار در رد استدلال اتسیونی ادامه داد به لحاظ نظری، دفع جنگ با تسلیم شدن در برابر خواستههای کشور دیگر جهت اجتناب از تهدید حمله متفاوت است. برای همه ملتها، به جز ضعیفترین و زبونترین آنها، مسائلی وجود دارد که چنان مهم هستند که ارزش تحمل ریسک مورد حمله قرار گرفتن را دارند. به طور خلاصه، مسائل خاص، مهم هستند. درست نیست که به همین سادگی بگوییم با تهدید نظامی، ایران تسلیم میشود.
از دیدگا پیلار، به رغم آنکه ممکن است حوادث عراق با پیشنهاد توافق از سوی ایران در سال ۲۰۰۳ ارتباط داشته باشد، اما زمانی که ایران در سال ۲۰۰۳ برای مذاکره اعلام آمادگی کرد، برنامه هستهایش از دورههای بعدی پیشرفت بسیار کمی داشت. در آن زمان، تهران آماده توافق بود، چون چیز زیادی برای از دست دادن نداشت. پس از آن زمان، برنامه هستهای ایران به لحاظ فیزیکی و محبوبیت عمومی پیشرفت کرد. قدرتنمایی آمریکا، ایرانیها را به تسلیم کامل برنامه هستهای ترغیب نخواهد کرد.
به تعبیر پیلار، تمایل ملت پرافتخار ایران برای تسلیم به جای مبارزه با تهدیدات نظامی بیگانگان، به هیچ وجه از سایر ملتها بیشتر نیست. حوادث پانزده سال گذشته ادعای اتسیونی را ـ مبنی بر اینکه تهدید معتبر حمله نظامی به احتمال زیاد ایران را به مذاکره متمایل خواهد ساخت ـ تأیید نمیکند.
به گفته پیلار، ایران پس از سال ۲۰۰۳ هرگز برنامه هستهایش، بخصوص غنیسازی هستهای، را متوقف نکرد. تا زمان توافق اولیه در سال ۲۰۱۳ در جریان مذاکرات برجام، ایران توسعه ظرفیت غنیسازی را ادامه داد. دولت اوباما از دولت بوش که در باتلاق عراق گرفتار بود، تمایل کمتری برای متمرکز کردن سیاستش در قبال ایران بر تهدید حملات نظامی داشت. آنچه تفاوت ایجاد کرد و چرخه افزایش غنیسازی در ازای افزایش تحریمها را شکست، تمایل آمریکا به وارد شدن در یک فرآیند بده بستان بود.
پیلار در پایان با بیان اینکه تهدیدات نظامی احتمالا در مسأله ایران کارآمد نیستند، از آمریکاییها خواست از جنگ ایران و عراق درس بگیرند. طبق ادعای پیلار، صدام حسین دو سال پس از شروع جنگ، خواستار آتش بس شد، اما ایران علیرغم خسارات، این پیشنهاد را نپذیرفت.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
مرگ بر امریکای جایتکار
آنها میخواهند با رهبر صحبت کنند و این هم ظاهرا امکان پذیر نیست پس باید مردم به گرسنگی و جنگ که خواست بسیاری است تن دهند .
آیا در جنگ موفق میشویم و آمریکا را شکست میدهیم را میتوان خیلی زود تجربه کرد..
نترسیدیم وبرجام به دنیا آمد.اما بیش از سه سال دوام نیاورد وخود آمریکا بود که نابودش کرد.
عامل خارجی جنگ منتفی هست.یعنی آمریکا نمیتواند که جنگی انهم با ایران را شروع کند..تمرکز اصلی آمریکا برای جنگ داخلی در ایران است...
سلام واقعا حیف است بگذاریم مردم شریف ایران زیر بار فشار اقتصادی بمانند این مردم فهیم برای حفظ ناموس/ابرو /عزت ایران در مفابل زور وقدرت ایستادند وشهید دادند و روح شهدا وقتی خوشحال است که این مردم فهیم در اسایش زندگی کنند باید در فکر مردم باشید ای دولت مردان
نرمش قهرمانانه خواهشا نه
املای لقا صحیح است نه لغا ، و ضمنا کم گوی و گزیده گوی را فراموش نکن
امریکا با پیشنهاد (فشار ) به عربستان برای تشکیل ناتوی عربی سعی دارد جنگ با ایران را برعهده کشورهای عربی کند تاضمن فرار ازهزینه های ان با استهلاک همه کشورهای حوزه خلیج فارس برای همه شرکتهای امریکانی مجددا بازار تشنه ای ایجاد کند مخصوصا سلاح ومسکن
مذاکره باج دادن نیست.
مذاکره کنیم...ملت زیر فشار بیشتر نرن.
درسته که ملت در فشارند ولی عزیز دل
وقتی طرف مقابلمون اخلاق دیپلماتیک نداره زورگو هست و زیر هر مذاکره ای میزنه
از همان ابتدا مذاکره با شکست قطعی مواجه است
اگر مذاکره نکرده بودیم
حداقل راکتور اراک، هزاران سانتریفیوژ، ارانیوم غنی
شده ای که تحویل دادیم و و و را داشتیم
امریکا الان عزیز باج می خواد و امتیاز هم نمی ده تازه بده ضمانت اجرا نداره. امریکا قرارداد عدم دخالت در امور داخلی ایران و پس دادن اموال ایران مسوم به الجزایر در سال 1980 نقض کرد و هیچ وقت هیچ کدوم از دولت های امریکا به اون پایبند نبودن. ترامپ هم که برجام نقض و خارج شد. امریکا با دید ارباب رعبتی به ایران و کل منطقه داره تا وقتی این دیدگاه برقراره هزاران مذاکره هم نتیجه نمی ده هرگاه ایران از استقلال خودش گذشت مذاکره نتیجه خواهد داد.
هنوز شعار جنگ جنگ تا پيروزي را فراموش نكرديم! اميدواريم اگر قراره چيزي را قبول كنند نذارند بعد از بدبخت شدن بيشتر مردم اين كارو بكنن.
جالب است مردم ایران تاوان عدم مداکره را می دهند. دولت ایران که خود اقدام به تحریم اقتصاد خود کرده به بهانه تحریمهای امریکا
نظرات پیلار به واقعیت نزدیکتر است . اما حاصل کار در هردو صورت بدبختی و فلاکت مردم خواهد بود . مدیر خوب کسی است که گزینه بین دو تحلیل را انتخاب کند . نه تسلیم و نه جنگ ، معامله بهتر است . البته مدیران تا به حال نشان داده اند که چنین هوشمندیی ندارند
هیهات من الذله
عزیزم رب گوجه فرنگی از پنج تومن شده دوازده تومن هنوز تحریم هم نشدیم
رب گوجه فرنگی اطز چه موادی درست شده؟؟آیا غیراز گوجه وآب مواد دیگه ای داره که ایران تحریم شده باشه براش؟؟؟
آیا ایران به مساحت 1 میلیون کیلومتر مربع هم جایی نیست تا گوجه فرنگی رو پرورش بده؟؟؟
این از بی عرضه گی مسولین مدیریتی هست که کاری کردند تا رب گوجه فرنگی بشه 12 هزار تومن.
چطور میشه از یک درخت چند رقم میوه برداشت کرد اما نمیشه گوجه فرنگی پرورش داد؟؟؟
اینم تقصیر ترامپ یا تحریم هاست؟؟؟!!
مذاکره نکنید تا یه عده ازین اب گل الود قبر مارو بکنند
زهی خیال باطل
عمرا تسلیم بشیم
اگر مذاکره ای در آینده صورت گیرد فشارهای ترامپ عامل اصلی کشاندن ایران به میز مذاکره نخواهد بود بلکه اختلاف و چند دستگی و عدم خدمت به ملت توسط برخی مسئولان و بطور کلی سوء مدیریت عامل اصلی خواهد بود.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.