مرور روزنامههای دوشنبه ۱۴ آذرماه
تحلیل جدید حسین شریعتمداری از اعتراضات / ایرانیان و هراس از تجزیه ایران / قانون اساسی؛ از اجرا تا اصلاح
گلایههای رئیسی از مجلس، پلنگهای «پیروز» از تهران تا توران، ماجرای مسمومیت سریالی دانشجویان چیست؟ تشدید ارقام نجومی برای اجارهبها، گشت ارشاد تعطیل است؟ نمیتوان به برگزاری رفراندوم خوشبین بود، حضور حقوقدانان مستقل در کمیته حقیقتیاب، کاهش ابتلا به آنفلوانزا به ۱۰ درصد و چهارمین پرونده علیه ترامپ، از مواردی است که موضوع گزارشهای خبری و تحلیلی روزنامههای امروز شده است.

به گزارش «تابناک»؛ روزنامههای امروز دوشنبه ۱۴ آذرماه در حالی چاپ و منتشر شد که نشست مشترک مجلس و دولت، برف و باران استانهای مختلف کشور و صحبتها از تعطیلی احتمالی گشت ارشاد در صفحات نخست روزنامههای امروز شده است.
در ادامه تعدادی از یادداشتها و سرمقالههای منتشره در روزنامههای امروز را مرور میکنیم؛
تحلیل جدید حسین شریعتمداری از اعتراضات
حسین شریعتمداری، مدیرمسئول روزنامه کیهان در بخشی از یادداشت روز امروز این روزنامه با تیتر فالوده با گرگ گریه با چوپان نوشت: تفکیک اغتشاشگران به فریبخورده و دیوانه و هیجانزده و مزدور و منافق و آشوبگر، تفکیکی هوشمندانه و مردمدوستانه است و تاکید بر ضرورت برخورد متفاوت و متناسب با نوع جرم آنها نیز نگاهی عدالتخواهانه است، ولی باید به این نکته توجه داشت که تفکیک یاد شده و برخورد متفاوت با هر یک از آنها هرگز به معنا و مفهوم کوتاهی و انفعال در برخورد قاطع با آشوب و آشوبگران و جلوگیری مقتدرانه از جنایات آنها نیست. در جریان آشوب و اغتشاش، چگونه میتوان فریبخورده و مزدور را از یکدیگر تشخیص داد؟! این برداشت با هیچ منطقی سازگار نیست. مگر حافظان امنیت علم غیب دارند که از نیت و انگیزه واقعی فلان آشوبگر با خبر باشند و برفرض محال نیز اگر علم غیب هم داشته باشند چگونه میتوانند با این تلقی، به فلان آشوبگر فریبخورده اجازه قتل مردم، آتشزدن اموال عمومی، به آتش کشیدن آمبولانس حامل بیمار و دهها جنایت وحشیانه دیگر را بدهند! و در پاسخ اعلام کنند که او فریبخورده و یا هیجانزده بود؟!
اینگونه برخورد با اغتشاشگران با هیچ منطقی سازگار نیست و در هیچ یک از سیستمهای حقوقی و کیفری دنیا نیز وجود ندارد. باید از جنایات اغتشاشگران و حمله و آسیبرسانی آنها به جان و مال و ناموس شهروندان با تمام توان جلوگیری کرد و، اما این که فلان اغتشاشگر، دیوانه و یا هیجانزده و فریبخورده بوده است، موضوعی است که بعد از دستگیری و در جریان دادگاه باید مورد رسیدگی قرار گیرد و مجازات هر کدام به تناسب جرمی که مرتکب شدهاند اعمال شود. تنها در این حالت است که فریبخورده و مزدور قابل تفکیک و شناسایی خواهند بود.
همین دیروز، رهبر حزب محافظهکار انگلیس که دولت کنونی این کشور را در اختیار دارد، اعلام کرد برای مقابله با اعتصابها -توجه کنید برای مقابله با اعتصاب و نه آشوب و اغتشاش- علاوهبر پلیس، ارتش را هم به صحنه خواهد آورد. چرا؟! برای این که هر دولتی با هر هویت و ماهیتی که داشته باشد در حفظ منافع ملی و امنیت شهروندان خود با هیچکس شوخی ندارد!
- چرا با وجود دستگیری بسیاری از عوامل اصلی آشوبهای اخیر هنوز هم برخی از پادوهای دشمن -هرچند بسیار اندک- دست به آشوب میزنند؟! و چرا شبکههای رسانهای دشمن کماکان به تشویق آنها برای آشوبگری مشغولند؟ و چرا رؤسای جمهور آمریکا و فرانسه و نخستوزیران انگلیس و کانادا و رژیم صهیونیستی بیمحابا بر پشتیبانی خود از اغتشاشگران اصرار میورزند؟ بخشی از پاسخ این سؤال - و نه تمامی پاسخ- را باید در برخی از برخوردهای غیرقابل توجیه و منفعلانه با آشوبگران و خودداری از مقابله به مثل با دشمنان بیرونی دانست! آیا اعلام پیدرپی حضور بیسلاح نیروهای حافظ امنیت در مقابل تروریستهای مسلح، آشوبگران را به ادامه آشوب تشویق نمیکند؟!
- با توجه به اقتدار مثالزدنی جمهوری اسلامی ایران در منطقه و جهان، هوشمندی درخور تقدیر نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشورمان در دستگیری سریع و بیوقفه عوامل اصلی آشوب، فداکاری و پاکباختگی نیروهای حافظ امنیت نظام و خواسته بارها اعلام شده مردم، آیا بایسته است که هنوز هم دشمنان بیرونی رجز بخوانند و پادوهای داخلی آنها -هرچند اندک و کمشمار- کماکان بر طبل آشوب بکوبند؟!
- در این میان نباید از کینهتوزی دشمنان بیرونی و حمایت رسماً اعلام شده و آشکار آنها از آشوب و اغتشاش غافل بود. به قول حضرت امام -رضوانالله تعالی علیه- دشمن را آرام نگذارید که آرامتان نمیگذارد. احضار چندباره سفرای کشورهای اروپایی به وزارت خارجه چه مشکلی را حل میکند؟! آنها در قتل شهروندان کشورمان و خسارتهای فراوانی که پادوهای نشاندار این کشورها به بار آوردهاند سهیم هستند و بر اساس اصل «مقابله به مثل- retaliation» که در حقوق بینالملل نیز به رسمیت شناخته شده است، باید تبعات و هزینه جنایاتی که مرتکب شدهاند را بپردازند.
جمهوری اسلامی ایران اهرمهای پشیمانکننده فراوانی برای مقابله با این کشورها در اختیار دارد، چرا نباید از این اهرمها استفاده شود.
- و بالاخره نباید نقش برخی از جریانات آلوده داخلی که سابقه سیاهی در همراهی با دشمنان را در کارنامه خود دارند نادیده گرفت. این طیف بارها نشان دادهاند که با گرگ فالوده میخورند و با چوپان گریه میکنند! شرح این ماجرا به درازا میکشد و به وقت دیگری میگذاریم.
ایرانیان و هراس از تجزیه ایران
علی میرزامحمدی طی یادداشتی در شماره امروز اعتماد با عنوان ایرانیان و هراس از تجزیه ایران نوشت: به احتمال بیشتر ایرانیان از دوران کودکی همانند من در مرور تاریخ معاصر ایران، در روحیات و عواطف خود، حسی از ناراحتی و تاثر را از جدا شدن بخشهایی از ایران تجربه کردهاند. این حس بیشتر بازتاب تاریخنگاری تلخ و کلیشهای از حوادث و رویدادهای دوره قاجار به ویژه در جنگهای ایران با روسیه تزاری است که نه تنها در کتابهای درسی ما، بلکه حتی در دیگر کتابها و به ویژه در رسانههای دیداری و شنیداری ما، چون سینما و تلویزیون الهامبخش «سوگواری مزمن ایرانیان» در از دست دادن تمامیت ارضی گذشته باشکوه خویش است. جدایی بحرین از ایران، داغ جدایی تکهای دیگر از ایران را دوباره در دل ایرانیان زنده کرد. این داغ با بازخوانی خاطرات زاهدی (وزیر خارجه وقت ایران) با درهم شکستن و در گیومه قرار دادن موقت سوابق و مرزبندیهای سیاسی و ایدئولوژیکی اخیرا تازه شده است. این سوگواری مزمن، در جنگ هشتساله ایران با عراق به عشقی تبدیل شد که اجازه نداد حتی یک وجب از خاک وطن دوباره جدا شود. با این همه از نظر روانشناسی اجتماعی «تجزیههراسی ایرانیان» پدیده اجتماعی ریشهداری است که نه تنها در گفتمان رسمی حاکمیتها، بلکه در گفتمان نخبهها، مراکز علمی و دانشگاهی و حتی گفتمان عمومی ما ساری و جاری است. این گفتمان در جریان اعتراضهای اخیر نیز به شکلی دیگر رشد یافته است؛ هرچند برخی طرح این گفتمان را نوعی انحراف تلقی میکنند و سنخیت چندانی در ماهیت اعتراضهای اخیر با «گفتمان تجزیههراسی ایرانیان» نمیبینند. «گفتمان تجزیههراسی» در سطوح مختلف نیازمند بازخوانی و نگاه انتقادی عمیقی است و نویسنده فقط به بخش کوچکی از آن میپردازد. «گفتمان تجزیههراسی» به جای درس گرفتن از گذشته، سنت واگرایی با کشورهای همسایه را تقویت میکند و ما را از منافع سیاست درست همسایگی محروم میکند. این گفتمان باعث میشود حس ما درباره همسایههایی که روزگاری بخشی از ایران بودهاند.
پرسش این است که مردم سرزمینهای جدا شده از ایران چرا به رغم شباهتهای زیادی که با مردم ایران داشتند تلاش جدی برای جدا شدن از حاکمیت کشور دیگر و قیام برای الحاق مجدد به ایران نکردهاند و به نوعی به این حاکمیتها رضایت دادهاند. این مساله حاصل مقایسه حاکمیت ایران و رقبا و سنگینتر شدن کفه تفاضل جذب و طرد حاکمیتهای غیر ایرانی بوده است. اجازه بدهید، بپرسیم اگر در دنیای فرضیات، سرزمینهای جدا شده دوره قاجار و پهلوی به مدد قانون یا جنگ، دوباره به ایران بازگردانده شوند آیا جذابیتهای حاکمیتی ما به حدی هست که مردم این سرزمینها با تمایل و خواست خود به حاکمیت دولت مرکزی ما تن در دهند. آیا گفتمان حاکم بر دولتهای ما به حدی گسترده هست که مردم سرزمینهای مختلف را با قومیتها، زبانها، مذاهب، ادیان و. جذب خویش کند و مانع حس شهروند درجه دوم بودن یا دوقطبی خودی/غیرخودی در آنها شود. تامل در این پرسشها میتواند ما را مجاب کند که «گفتمان تجزیههراسی» را به «گفتمان جذابیت ایران» تبدیل کنیم. بر این اساس، به جای این اندیشه و حس که «خدا نکند فلان استان از ایران جدا شود»، این حس در ما تقویت شود که «چه باید بکنیم که کشورهای جدا شده از ایران درخواست الحاق مجدد به ایران را داشته باشند!». ایران را به کشوری تبدیل کنیم که قومیتهای مرزنشین آن به همزبانهای مقیم دیگر کشورها فخر بفروشند که آنها یک ایرانی هستند و گرفتن تابعیت ایرانی را در مردمان کشورهای دیگر به ویژه همسایهها به یک خواسته و آرزو تبدیل کنیم. اگر «گفتمان جذابیتآفرینی در ایران» را به نقشه راه خود تبدیل کنیم دیگر از نقشهها و توطئههایی که برای تجزیه ایران کشیده میشود هراسی به دل راه نخواهیم داد
قانون اساسی؛ از اجرا تا اصلاح
علیمحمد نمازی عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی طی یادداشتی در شماره امروز آرمان ملی نوشت: تشریفات تشکیل نظام جمهوری اسلامی و از جمله برگزاری رفراندوم، تشکیل مجلس خبرگان تدوین قانون اساسی و تهیه قانون اساسی و تصویب آن در کوتاهترین زمان در ۱۲آذر ماه سال ۱۳۵۸ توسط اکثریت ملت طی شد. لازم به ذکر است که پیشنویس قانون اساسی توسط آقایان دکتر حسن حبیبی و دکتر کاتوزیان و... تهیه و در اختیار امام خمینی (ره) قرار گرفت و امام پس از دریافت نظر شورای انقلاب و دولت موقت آن پیشنویس با تغییر ناچیز نهایی و از مرحوم مهندس بازرگان نخستوزیر دولت موقت خواستند که اصلاحیه پیشنویس قانون اساسی به رأی مردم گذاشته و پس از تصویب آن نظام حکومتی ایران تشکیل و بر اساس آن کشور اداره شود. اما با مخالفت مرحوم مهندس بازرگان و سه چهار نفر دیگر از اعضای شورای انقلاب به عدم تشکیل مجلس موسسان و اگر بدون مجلس مذکور قانون اساسی نهایی شود ممکن است ابهاماتی مطرح شود. این مساله منجر به تشکیل مجلس خبرگان و تصویب قانون اساسی سال ۱۳۵۸ شد. با این حال وقتی در قانون اساسی قبل از بازنگری نگریسته میشود اولا مقدمه و اهداف و برنامههای بسیار خوبی در دو اصل دوم و سوم پیشبینی شده است ثانیا در اصل ششم اداره امور کشور میباید با اتکا به آرای عمومی از طریق انتخابات؛ انتخابات رئیسجمهور، نمایندگان مجلس شورای اسلامی و خبرگان رهبری، شوراهای شهر و روستا و نظایر اینها و یا از طریق همهپرسی باشد. ثالثا اهمیت تشکیل شوراها به حدی جدی گرفته شد که اصل هفتم به این موضوع اختصاص یافت. در اصل نهم آزادی و استقلال و وحدت و تمامیت ارضی از یکدیگر تفکیک ناپذیرند. اصل دهم به اهمیت خانواده پرداخته است. اصل دوازدهم و سیزدهم به حقوق پیروان سایر ادیان و اقلیتها مذهبی توجه کرده است. فصل سوم به حقوق ملت اختصاص دارد و رعایت حقوق شهروندی کاملا مورد تاکید قرار گرفته است. سوالی که پیش میآید، چرا نحوه رعایت حقوق شهروندی به چنین وضعیتی گرفتار شده و نظرسنجیها نیز آن را تایید مینمایند که بخشی از ملت از وضع موجود ناراضی هستند. به نظر میرسد در نتیجه خوشبینی حاکم بر روابط و مناسبات بین دولت و ملت در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی، محکمکاری مورد نیاز در تنظیم روابط بین دولت و ملت و اجزای آن در قانون اساسی رعایت نگردیده و تضمین لازم برای رعایت حقوق شهروندی در قانون اساسی پیش بینی نشده است. در اصل یکصد و سیزده و یکصد و بیست و یکم مسئولیت اجرای قانون اساسی و پاسداری از مذهب رسمی، نظام جمهوری اسلامی ایران و قانون اساسی از وظایف رئیسجمهور است. اما مکانیسم و ابزار اجرای چنین وظیفه مهمی در قانون مسکوت است که باید در اصلاح برخی اصول از قانون اساسی این مورد نیز مدنظر قرار گیرد. البته اجرای همین قانون اساسی بهطور کامل نیز میتواند در رفع بسیاری از مشکلات چارهساز باشد.
465
















تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
درود بر شریعتمداری متفکر . میخوام ببینم چند تا منفی میخوره تا دور هم حال کنیم و شاد باشیم. خخخخخخ
حسین شریعتمداری تو یک فرد مضر برای جامعه هستی
یکی از کسانی که در تاریخ ایران نامش به یادگار خواهد ماند ،حسین شریعتمداری است نه به نکویی بلکه بعنوان کسیکه با درج مقالات و آزادی در نگاشتن هر مطلبی بر روح و روان مردم و اقتصاد ایران تاثیرات مخرب انکار ناپذیری بر جای گذاشته است.
چرا از طرف دهه چهلیها حرف می زنی
با کلمه منفور در مورد شریعتمداری کاملا با تاکید موافقم
ای جانم کیهان واقعا اينها که گفتی سوال ملت است چرا کوتاه میآیند قسم به خون شهدا ما .دهه چهلیها هنوززنده هستیم وگوش به فرمان رهبری
من خودم کردم و عاشق ایران .بنیاد ایران را کردها گذاشتند .نه برتر از کسی هستیم و نه کمتر .حنی زبانمان با فارسی اصیل که در آثار بزرگان ادبی ایران همچون باباطاهر به وضوح عیان است و با لهجه های مختلف ایرانی کاملا یکی است و و تفاوت آن در حد لهجه های مختلف زبان کردی میباشد. من اولین بار در یک سفر در خارج از کردستان این توهم خواست تجزیه طلبی را از یک فارس زبان نه فارس واقعی همچون نویسنده این مقاله شنیدم ،که قبل از آن نه به ذهن خودم خطور کرده بود و نه از پدر و مادر یا معلمین و بزرکانمان شنیده بودم پس هرکس گفت کردها در فکر جدا شدن ار ایران هستند غلط کرده و مغلطه میکند برای بقیه اقوام ایرانی نیز مطمئنم همینطور است / تجزیه طلب کسی است که با رفتار و گفتارش هشت میلیون ایرانی عالیا نابغه و نخبه را که خودش جمعیت چند کشور اروپائی است از ایران فراری و از آغوش مام وطن جدا کرده است.
دمت گرم برادر!
شريعتمداري شخصيت خود شيفته دارد و دوستي هايش با مسئولين امر به مثابه دوستي خاله خرسه است. در حاليکه رسانه بايد صداي مردم باشد نه .......
جناب میرزا محمدی تجزیه و طلاق الزاما چیز بدی هم نیستند و در مواقعی به نفع طرفین می باشد. بحرین اگر امروز با ایران بود وضعیتی مشابه هم و وطنان اهوازی داشت. و همچنین باکو را می توان با تبریز مقایسه نمود که الان موقعیتی همطراز با شهرهای پیشرفته آمریکا و اروپا دارد. شوروی که تجزیه شد همه 15 کشور وضع شان بهتر از قبل گردید.
و مخلص کلام در جنگ جهانی اول حدود 55 کشور در جهان وجود داشت در حالیکه امروزه به بیش از 200 کشور رسیده است.
من اهوازی ام و هموطن توی تجزیه طلب نیستم. تو خودت رو هموطن ما جا نزن وضعیت ما هم به تو و امثال تو هیچ ربطی ندارد.زنده باد ایران د.
حسین شریعتمداری و کیهان ، کشور را به ورطه ی نابودی میکشانند
بین مردم اختلاف می اندازند
فضای کشور را ملتهب و متشنج می کنند
یاس و ناامیدی را در کشور می گسترانند
و.............
و وقتی کشور به بحران مطلق رسید هیچ مسولیتی نمی پذیرند
اگر روزنامها از دوز اول حقایق مملکت را درست مینوشتن امروزه به این بلا دچار نمیشدیم
دوستان مطلب روزنامه اعتماد رو بدقت مطالعه کنند. حقیقت بزرگ در این مقاله ذکر شده است. درود بر نویسنده و درود بر روزنامه اعتماد.
تنها چیزی که شامل جناب شریعتمداری نمیشود تحلیل است ایشان فقط توهین میکند
حاج حسين عزيز ؛ متوجه نشديم سران غربي خوبن يا بد!؟ الان برخورد نخست وزير انگليس مورد تاييد شما هست انشالله ؛ نظرتون راجع به انصراف نخست وزير قبلي بعد از ٤٠ روز سكانداري چي بود؟ آيا مسولان ما هم به اندازه سران اونا گوش شنوا دارند كه قبل از فاجعه متوجه بشوند و اصلاح كنن يا زبانم لال استعفا بدن ؟!؟
آقای شریعتمداری آن معترضین به امثال تو معترضند که چرا
را باید تمام عمرتان در مسند امور باشید وان اغتشاشگران هم از مریخ نیامده اند اقلیتی هستند زاده همین مرز و بوم که از امثال تو زخم خورده اند که برخورد غلطی مشابه برخورد غلط تو و امثال تو دارند و به هیچ وجه قابل قبول نیست واما راه حل این مشکلات توجه به نگرانیهای مردم ازجمله حقوق شهروندی رفع بیکاری فقر و گرانی تبعیض و بی عدالتی و.... است .با چوب و چماق مشکل حل نمی شود .ایران ثروتمند است مردمش باید ثروتمند باشند ایران قدمت طولانی دارد باید هویت مردمش محترم شمرده شود .
آقای شریعتمداری می گوید که مردم باید چند دهه اختلاس و دزدی و چپاول و حرکات آقازاده ها و گرانی و تورم و اعتیاد و ... را ببینند و و اعتراض نکنند . این آقای شریعتنداری یک بار نشد از یک آقازاده فاسد انتقاد کند .
دو مانع اساسی در کشور وجود دارد که نمی گذارد کشور به رفاه نسبی برسد وگرنه در کشور هم به اندازه کافی منابع وجود دارد و هم برخوردار از افراد متخصص و باهوش است
اولین مانع مدیرانی هستند که سواد کافی ندارد و سواد و علم در کار بسیار مهم و اساسی است تا جایی که از امام علی (ع) نقل شده است که کسی که بدون علم وارد کاری شود خرابی های او بیشتر است
دومین مانع این است که مدیران و مسئولینی که در راس کار هستند فاقد دلسوزی و همت و عزم جزم در کار هستند
و متاسفانه نحوه مدیریت مدیران بگونه ای است که حتی زیرمجموعه خودشان را هم دچار بی انگیزگی و کاهلی کرده اند که به سختی راه انداز و ابتکار عمل در کار دارند
همه ما در زندگی روزمره دیده ایم که یک مانع کوچک که براحتی توسط هر شخصی قابل حل است مشکلات فراوانی را در کشور ایجاد و باعث رفت و آمد زیاد در شهری همچون تهران شده است که نتیجه آن آلودگی و ترافیک شدید در تهران است و متاسفانه برخی مدیران حتی از عهده کار کوچک برنمی آیند و یا کوتاهی و کاهلی می کنند چه برسد به کارهای بزرگ و فقط حراف خوبی هستند و اساسا مدیران ما اهل اینکه برای خودشان دردسر درست کنند نیستند و حاضرند عده کثیری در مشقت باشند اما برای آنها دردسری وجود نداشته باشد و سیستم هم بگونه ای رقم خورده است که خواهان چنین مدیرانی است
تجزیه ایران آخرین نقشه غربی ها بعد از اینکه تحریم ها جواب نداد - باید خیلی مواظب باشیم
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.