رفتن به محتوای اصلی 
آخرین خبرپایان نشست سران آمریکا، چین و روسیه
19بازدید
۳۵۷

اختصاصی تابناک

آخرین نوشته ها و کلیپ های یک قربانی معدن طبس؛ ما با همه فرق داریم + فیلم

آنچه می خوانید و می بینید، محصول گشت و گذار خبرنگار سرویس فرهنگی تابناک در صفحات مجازی برای یافتن اثری، نوشته ای یا فیلمی از قربانیان حادثه طبس است.

آخرین نوشته ها و کلیپ های یک قربانی معدن طبس؛ ما با همه فرق داریم + فیلم
آخرین نوشته ها و کلیپ های یک قربانی معدن طبس؛ ما با همه فرق داریم + فیلم
حورا نژادصداقت؛ تابناک- چند روزی است که از فکر درگذشتگان معدن طبس بیرون نمی‌آیم. به آن لحظه‌هایی فکر می‌کنم که با روشنی آسمان خداحافظی می‌کنند و خود را به دل تاریکی زمین می‌سپارند و به امید روشنایی دیگری پا بیرون می‌گذارند. نه.... شاید هم مثل تلاشگران معدن طبس دیگر با پای خود بیرون نیایند و دوباره روشنی را نبینند.
 
و حالا مدام به یاد آن رمان از امیل زولا می‌افتم با نام «ژرمینال». رمانی که وصف حالی است از کارگرهای معدن. آنجا همه چیز با توصیف شخصیتی شروع می‌شود که از کار اخراج شده و خودش را به امید یافتن کار جدید رسانده به یک معدن. صبح زود رسیده و از شدت سرما دست‌هایش یخ کرده اما مردانی را می‌بیند که دارند داخل واگن‌ها بار جابجا می‌کنند. مردانی که سیاه شده‌اند اما هنوز کورسوی امید در دلشان هست. اسم شخصیت اصلی این است: اتی‌ین.
 
«اتی‌ین همینطور که در برابر معدن ایستاده بود، به خودش اندیشید و به زندگی گرانبار از سرگردانی هفته پیش، که در به در به دنبال کار می‌گشت. خودش را در حال کتک زدن سرکارگر در کارگاه راه‌آهن به یاد آورد، اردنگی خوردن و بیرون انداختنش از شهر لیل. از همه جا با اردنگی بیرونش کرده بودند.... دیگر آه در بساط نداشت، نه یک پول سیاه، نه حتی یک تکه نان خشکه. خوب، حالا باید چه خاکی به سرش بکند؟ ویلان و سیلان جاده، نه جایی که برود و نه حتی تصور این که توی باد به کجا پناه ببر. حالا دیگر معدن را به چشم خودش می‌دید، چون که چراغ‌بادی‌های اینجا و آنجا، محوطه را روشن می‌کرد، و در که ناگهان باز شد، توانست چشم‌انداز کوره‌ای را در پرتو رخشان آتش ببیند...»
 
شاید بعضی از آنهایی که در معدن کار می‌کنند، همین مسیر را طی کرده باشند. کارهای بی‌نتیجه پشت سر هم و بعد رضایت دادن به کار سخت در معدن. نه این که کار کردن در معدن بد باشد. کار همیشه خوب است. مشکل فقط آنجاست که کار سخت بکنی، اما امنیت هم نداشته باشی. کار سخت بکنی اما تجهیزات کافی نداشته باشی. کار سخت بکنی اما اصول اولیه ایمنی هم حفظ نشود.  
 
بعد امیل زولا به توصیفاتش ادامه می‌دهد. در سکوتی که در اطراف معدن حاکم می‌شود و صدای منظم چکش‌ها به گوش می‌رسد، پیرمردی آهسته خاطرات گذشته‌اش را مرور که نه، نشخوار می‌کند. تعریف می‌کند که از اولین روز تاسیس معدن مونسو یعنی 106 پیش خانواده‌اش در معدن کار می‌کردند. پدرش در معدن مُرد. وقتی که فقط چهل سال از عمرش گذشته بود؛ هنگام کندن چاه، سقف معدن می‌ریزد و او زیر آوار مدفون می‌شود و سنگ‌ها خونش را می‌نوشند و استخوان‌هایش را می‌بلعند. دو تا از عموها و سه تا از برادرانش هم به همان سرنوشت دچار شده بودند و حالا فقط او مانده که انگار کمی جان‌سخت‌تر است... و بعد همان پیرمرد می‌گوید: «خب، چه کار می‌شد کرد؟ باید کار کرد و نان خورد.»
 
امیل زولا به درستی وضعیت را درک کرده که باید کار کرد و نان خورد. فقط یک تفاوتی هست. احتمالا او نمی‌دانسته که این طرف دنیا، سال‌های بعد از نوشته شدن رمان او، در طبس هنوز هستند مردانی که کار می‌کنند تا نان بخورند. و اما جانشان؟ جانشان که...
 
 
حوصله ای نیست
ادامه رمان را اگر خواستید خودتان بخوانید. اصلا حوصله توصیف مابقی‌اش نیست. چون این روزها ماجرای یک قصه واقعی باز است. قصه تلخی که تازه دردهایش دارد سرریز می‌شود. مثلا همین امروز دوشنبه صبح، پیکر یکی از همان چندین نفر خفته زیر آوار معدن طبس در حال تشییع بود. جوانی به نام محمدجواد قاسمی. که همین چند هفته پیش این فیلم را از محیط کارش در اینستا منتشر کرده بود و با دوست‌هایش در کامنت‌ها شوخی می‌کردند:
 
 
 
جوانی که برادرش در وصفش نوشته: «ساعت‌های زیادی جلوی در تونل چشم‌انتظارت بودیم ولی هر بار که واگن‌ها بالا میومد اسمی ازت نبود. ولی هیچ چیزی ما رو ناامید نمی‌کرد. ما متحد شده بودیم که بالاخره سالم و سلامت بالا میای. اما سرنوشت بد نوشت. بعد 12 ساعت آمدی اما جان در بدن نداشتی...»
 
این کلمه «امید» را نگه دارید. محمدجواد بیست و شش ساله یک هایلایت در پیجش داشته با عنوان «امید به زندگی من». عکس‌های دخترش است. دختری که هنوز یک‌سالش نشده. اما انگار محمدجوان قاسمی برای آن که زحمتش به یادگار بماند این ویدئو را ساخته تا بعدها دخترش او را ببیند.
 
 
 
بله آقای رنگو. ما با هم فرق داریم. خون بعضی‌هایمان رنگین‌تر است. محمدجواد قاسمی از زبان همه تلاشگران معدن درست گفته که: «شما روزها به عشق‌وحالید ولی ما سر کاریم. ما با هم فرق داریم...»
 
 
 
حالا بگذریم از این که او کارت اهدای عضو داشته، فوتبال بازی می‌کرده، سرحال بوده، اهل ورزش بوده،... این‌ها همه‌اش داغ را بزرگ‌تر و سنگین‌تر می‌کند. ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود....

 

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۳۵۷
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۵۵
ناشناس
در پاسخ به ناشناس

البته ایمنی با امنیت فرق داره

ناشناس

خدا رحمتش کنه

ناشناس
در پاسخ به مینا

پاسخ به ۱:۴۹
کاری که در معدن می‌کنند به مراتب از کار ساختمانی سخت تره و فیش حقوق هایی که دیدیم از حقوق . ساختمان کمتر.

ناشناس
در پاسخ به غلام

آخیششش!دقیقا مثل ژنهای برتر مملکت

همشهری

هم وطن مهربانم آرام بخواب دنیا مظلومیتت را فراموش نخواهد کرد. بهشت سهم دلای مهربونتون بشه ان شالله. روحت شاد

حسین
در پاسخ به مینا

چون اتباع افغانی بیشتر کار می‌کنند و پول کمتری میگیرند برای همینه خیلی ها به دنبال کارگر افغانی هستند.

ناشناس

درامداین معادن راکجا خرج می‌کنید

ناشناس

خدا بیامرزه تو این مملکت از بس زندگی نکردیم ترس از مردن نداریم

منوچهر
در پاسخ به ط

سلام شب خوش رحلت شهادت گونه دلاوران معدنچی طبس را خدمت خانواده های عزادار و ملت شریف ایران تسلیت عرض نموده، خواستم بپرسم چرا با این همه اتفاقاتی که برای این معدن چی های زحمتکش و دلسوز اتفاق می افتد و هر از گاهی تعدادی از آن عزیزان را براثر حوادثی چون ریزش معدن،نشت گازهای سمی و کشنده...از دست می دهیم قبل از ساخت این معادن اقدام به ساخت اتاق های امن و دارای هوای کافی و مجهز به آسانسور و راه های خروجی مطمئن و امن حین وقوع حوادث و دیگر شیوه های حفظ جان کارگران در مواقع خطر نمی نماید که شاهد بروز چنین اتفاقات تلخ و از دست عزیزانمان نباشیم.

مالمیر شاهزیدی

آدم این عکسها را که می بیند یاد غواصهای مظلوم می افتد .درود بر روانشان

محمود

فرمود(الکادلعیاله کالمجاهدفی سبیل الله)،حق اینست،که افرادیکه حین خدمت،جان به جان آفرین تسلیم می کنند،نامشان جزوشهدادرج شود،واجسادویادشان گرامی داشته وخانواده هاشان مانندسایرخانواده های محترم شهدای عزیزموردتکریم وعنایت خاصه قرارگیرند،اینان پاداش بیحسابشان نزدخداوندمحفوظ است،إن شاءالله.

ناشناس

دلم گرفته از این دنیا
اللهم عجل لولیک الفرج

ناشناس

واقعاغم انگیز وقتی میفهمی یک عده بااین دست مزد ناچیزجون باارزشتان به خطرمیانداز ای کاش مسولیت به خودشون بیان ویک فکر اساسی کنن که این اتفاق تکرارنشه

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

خداوند روح آن عزیزان ازدست رفته را قریق رحمت بگرداند و خدا به خانواده آنها صبر فراوان عطا کند

ناشناس

سلام شما توقع از کی دارید (رئیس جمهور)

علی

بله که فرق داریم تنها قربانیان انقلاب ۵۷,ماکارگران شرکتها و پیمانکاری هاهستیم متاسفم

ناشناس

مسعول معدن باید جواب گو باشد که چرا امنیت کارگران آنقدر ضعیف بود.همان طور که از معدن پول در می‌آورند باید ایمنی ههم‌داشته باشند..

بهار

خدابه فریادخانواده هاشون برسه .حداقل سه روز عزای عمومی اعلام می کردن .

علی

درعوض پسریکی ازمقامات که همه میشناسن به اندازه کل جوانهای ایران که خوشبخت بشن پول داره.به لطف اسم پدر.شاید تک تک این بچه ها ازاون بهترباشن ولی حیف که درکشورمن رابطه حرف اول رامیزنه.غیرقابل پخش!!

معسر

چرا کارگر معدن شهید حساب نمیشه فرقش با مامور یا یه نظامی چیه اونم واسه خانوادش تلاش میکنه مگه مامور بزور میبرن حقوق میدن اگه به شهادته اتشنشانم تو حادثه شهیده یا این داستان مردن مامور بشه شهادت مردن معدن کار بشه هیچی شهید کسی هست که فی سبل الله بدون دریافت حقوق داوطلبانه ووارد معرکه ای بشه تا جون کسی رو نجات بده یا از کشورش دفاع کنه فرق یه دانش اموز که هیچ تکلیفی غیر از درس خوندن نداشت ولی رفت منطقه با یه سرهنگ که ۲۰سال حقوق گرفته زندگیشو درست کرده الانم وظیفشو انجام میده اگه انجام وظیفه مرگش شهادته .اسم نوجوان۱۵ ساله که رفت واسه خاکش اسمش چیه اگه یه نظامی معلول بشه جانبازیش چون وچرا نداره ولی هستند کسانی که ایندشونو گذاشتن رفتن الان اسمشون شده معسر حالا داستان داستان فرق بین شغلهاست.وتبعیض که هربچه ای میفهمه

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.