یک تامل؛
نامه فرزند شهید به جوان هتاک به قبر شهید:قلبم فشرده شد اما خودم را جای تو گذاشتم!
اولش از غصه دلم فشرده شد و حس کردم کسی به عزیزترین یادگاریهایم دهنکجی کرده است، لگد زده. با خودم لحظه پرتاب نارنجک دستساز را تجسم کردم. حالت چهره و حس آن جوان را سعی کردم در ذهنم تصویر کنم. وقتی ترقه را کوبید به سنگ مزار شهید، زیر لب چه گفت؟

به گزارش تابناک، در پی درج خبری مبنی بر اهانت به قبور شهدا در ملایر، فرزند یک شهید، دل نوشته ای خطاب به فردی که به قبور شهدا اهانت کرده بود، نگاشت و برای تابناک ارسال کرد، این نامه متفاوت را از نظر می گذرانید:
روز سوم فرودین امسال رفتم سر مزار پدر تا عید را مبارک کنم. کنار سنگ مزار که رسیدم یک لکه سیاه درست روی نام شهید پخش شده بود. آثار نارنجک دست ساز یا همان ترقه بود. از آن لکههایی که هر سال در روزهای آخر سال و آغاز عید نوروز روی دیوارها و تابلوهای بزرگراهها نقش میبندد و لابد نشان اعتراض و نارضایتی جوانهایی است که لابهلای هیجان و خوشیهای ترقهبازی در این ایام برای ابراز خشم به در و دیوار شهر نقش میبندد.

گاهی اثر آن را بر روی عکسها و نمادهای ملی و مذهبی مینشانند. اولش از غصه دلم فشرده شد و حس کردم کسی به عزیزترین یادگاریهایم دهنکجی کرده است، لگد زده. با خودم لحظه پرتاب نارنجک دستساز را تجسم کردم. حالت چهره و حس آن جوان را سعی کردم در ذهنم تصویر کنم. وقتی ترقه را کوبید به سنگ مزار شهید، زیر لب چه گفت؟ شاید چاشنی آن عصبانیتی که خالی کرده فحشی هم داده است. به چه کسی؟ به شهید؟
شاید هم نه، به شهید نه. اما احتمالا به چیزی به کسی یا کسانی در دلش چیزی گفته است. دوست داشتم تا جایی که میتوانم به آن جوان نزدیک شوم تا بتوانم با همذاتپنداری مقصودش را کشف کنم. تا اینکه تصمیم گرفتم برایش نامهای بنویسم. چراکه او هموطن من است، با او چیز مشترکی دارم، خانه ما «ایران». این جوان «ایرانی» است.
جوان ایرانی، دوست من سلام.
من پسر آن شهیدی هستم که به سنگ مزارش ترقه زدی. میدانم از این زمانه دلت پر است. میتوانم حدس بزنم کار ثابت نداری و از سفرهی تحصیل و کنکور و دانشگاه و استخدام در این کشور چیزی به تو نرسید. احتمالا ازدواج نکردهای یا شاید نمیتوانی برای ازدواج با دختر مورد علاقهات پا پیش بگذاری و در عین حال میبینی که خوشیهای دیگرانی همچون فرزندان مسئولین و بزرگان و هرآنکس که به ترتیبی و رابطهای دستش رسیده جلوی چشم تو هرروز در میان اخبار و تصاویر فضای مجازی رنج فشارهای زمانه را بیشتر میکنند تا تو بیشتراز قبل خشم بر خشم بگذاری و دندان بر دندان بسایی.

شاید وقتی آن نارنجک را بر سنگ مزار پدر شهید من زدی داشتی با خودت به هرآنچه بهعنوان سهیمه و رانت و استخدام به ناحق و وام و پارتی و مجوز به من فرزند شهید دادهاند لعنت میفرستادی. البته من برای استخدام آزمون دادم، بدون سهمیه و با ۱۵ سال سابقه هیچ پستی و سمتی ندارم. شاید نزدیکترین نماد و روزنه برای کوبیدن خشمت بر سر بیعدالتی همان سنگ بود که عکس شهید بر آن حک شده.
نمیخواهم در این نامه که به تو مینویسم از آن شهید و اینکه که بود و چه چیزهایی را رها کرد و رفت بگویم. این که کوچکترین فرزندش کمتر از ۱ ماه داشت و بزرگترینش هنوز ۶ سال نداشت و همه را رها کرد رفت. خود من که اکنون فرزند خردسال دارم بارها فکر کردهام که آیا میتوانم هر چه هست رها کنم و بروم؛ و دیدهام که به این راحتیها نیست.
اما وقتی پای چیزی همچون خاک تو، وطن تو، خانه ات در میان باشد داستان فرق میکند؛ و اینجا داد سخن از رنج خانوادههای شهیدان و جانبازان و رزمندگان و ارزش و معنای کار آنها برای تو نمیدهم، چون میدانم که گوش تو پر است از آن حرفها در بلندگوها و رسانهها و تجمعها و راهپیماییها و نمازجمعهها و نهادها و سازمانها و بنیادها و روزنامهها و کتابهای پرتیراژ با کاغذهای یارانهای و مفت از جیب تو. حتی میدانم چقدر این عبارت «به درخواست خانوادههای شهدا» را هرکجا که مسدود کردن و بستن و گرفتن و دربند کردن و فیلتر کردن و توقیف کرن در میان بود، در چشمت فرو کردهاند.
اما همیشه آرزو داشتمای کاش هربار که برای اعمال محدودیتها بر مردم «درخواست خانوادههای شهدا» مستمسک قرار داده میشد میتوانستیم یک نظرسنجی جامع از این قشر انجام دهیم تا معلوم شود چه میزان از آنها راضی به مصرف کردن این عنوان هستند تا من و تو در مقابل هم قرار نگیریم. تا تو رنجها و فشارها و ناجوانمردیها را از چشم من و آن شهید که در جزیره مجنون سرش با خمپاره له شد نبینی.
میخواهم در انتهای نامهام حکایتی را برایت تعریف کنم از بلایی که بر اثر شکاف و دعوا درمیان ملت بر سر یکی از کشورهای نه چندان دور آمد. یوگسلاوی بهخاطر سیاستهای مخرب بالا به پایین و همراهی یا انفعال مردم عادی از پایین به بالا نابود شد. دراکولیچ نویسنده کتاب «آزارشان به مورچه هم نمیرسید» با اندوه مینویسد که این کشور یک روز غروبهایی قشنگ و کافههایی پر از خنده داشت، و روز بعد به خاک و خون کشیده شد. اختلاف بین مردم، که از حس تعلق قومی و سیاسی تغذیه میکرد، مثل آتشی بود که وقتی شعلهور شد، دیگر هیچ چیزی از آن وحدت سابق باقی نگذاشت. الان از یوگسلاوی فقط چند کشور جدا و زخمهای عمیق تاریخی مانده. نویسنده در این کتاب اشاره میکند که یوگسلاوی مثل یک «کشور خیالی» بود که فقط با ارادهی سیاسی سرپا مانده بود، نه با یک حس عمیق هویت مشترک.
فروپاشی یوگسلاوی فقط کار سیاستمدارها نبود؛ مردم عادی هم با انتخابهایشان، سکوتشان، یا همراهی با نفرتپراکنی، به این فاجعه دامن زدند. در کتاب، او از این حرف میزند که چطور همسایههایی که سالها با هم زندگی مسالمتآمیز داشتند، بهتدریج همدیگر را به چشم دشمن دیدند. مثلاً، وقتی شایعات یا تبلیغات شروع به پخش شدن کرد -مثل این که «صربها دارن مسلمونا رو میکشن» یا «کرواتها میخوان صربها رو بیرون کنن» - مردم بهجای مقاومت در برابر این روایتها، اغلب آن را پذیرفتند و به آن عمل کردند. این اختلافات از بحثهای ساده در کوچه و بازار شروع شد و به جدایی خانوادهها، قطع دوستیها و در نهایت خشونتهای قومی رسید.
دوست ایرانی عزیز من! این خاک با خون و رنج به ما رسیده و این روزها گرگهای گرسنهای برای آن دندان تیز کردهاند و آنچه از خشم مردم -خشم به هر دلیلی- در دلها انبوه شده بهترین ابزار برای این گرگهاست؛ و من میدانم که تو هم ایران را دوست داری.
دوست تو؛ فرزندِ شهیدِ ایران
نظر شما چیست؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
جای بسی شرمندگی است که دق دل خود را از یک مزار شهید ودست کوتا از این دنیا در آوردی.ننگ بر این تفکرات.وهابی و.............جان فدای ایران وایرانی باحجاب و
خانواده شهیدچشم وچراغ ملتند
ولی به دلایلی همان خانواده شهداهم رضایت ازوضع اقتصادمردم ندارند
شهدا متفاوت از سوپر انقلابی ها هستند و اگر سوپر انقلابی ها وارد جنگ شوند که اگر بشوند خودشان را خواهند باخت و بیشتر طبل و دهل هستند
خودکشی یک گناه کبیره و گناه سنگین و غیر قابل بخشش است اما ببین کار به کجا رسیده که سوپر انقلابی حتی خودکشی را هم برای حفظ حجاب دیگران توجیه می کند
منحرفین از نظر ائمه اطهار کسانی هستند که جلوتر از ائمه و عقب تر از آنها حرکت کنند
و ائمه هم هیچگاه فراتر از قرآن نبودند و کاملا منطبق با قرآن و رفتار آنها تفسیری از قرآن بود و خودشان گفته اند هر سخنی از ما که به گوش شما رسید که خلاف قرآن بود به دیوار بکوبید
باور کنید ما آنزمان که جبهه می رفتیم اصلا نه فکر سهمیه بودیم و نه امتیاز
در اسارت گفتیم حتما تف توی صورت ما می اندازند که چرا به جای مقاومت اسیر شدیم
همه می جنگیدیم که بیت المال برای همه مردم حتی بی نمازها هم درست مصرف شود و کشور برای دیندار و بی دین پر از رفاه و آرامش باشد
یقینا شهیدان هم از جنس ما بودند و اگر زنده بودند همین حرف ها را می زدنند
اما نمی دانیم چی شد واقعیت این است که تا بیاییم بفهمیم چرا اینجوری شد خودمان هم آلوده شدیم
آری به ما چه درست و غلط امتیاز می دهند اما قبول کنید که اگر حقتان را در این کشور مطالبه نکنید نه به جانباز حتی ۷۰ درصد رحم می کنند و نه به خانواده شهید و ... و بهتر است دنبال افراد استثنایی نروید
جنگیدیم و اسارت کشیدیم اما ما را مزاحم می دیدند و ما را حاشیه نشین کردند و خودشان مسئولیت ها را گرفتند و بنام همین مسئولیت ها امتیازاتی برای خودشان برداشتند که ده و صدها بیشتر از خرده امتیازاتی بود که با منت به ایثارگران دادند
آری به ما امتیاز دادند اما ایکاش نمی دانند اما تورم ما تک رقمی بود و ای کاش نمی دادند و جوانان براحتی صاحب اشتغال می شدند و ای کاش نمی دادند و کسانی مسئول می شدند که متدین واقعی بودند نه بدلی و تقلبی
ای کاش همه در رفاه بودند اما ما امتیاز نداشتیم چون اگر همه مردم در رفاه بودند یقینا ما ایثار گران و خانواده شهدا هم در رفاه بودیم
خدا را شاهد می گیریم که ما برای رضای خدا رفتیم اما متاسفانه کار ما بی نتیجه ماند و ما ماندیم و شرمندگی ما در مقابل مردم و نمی دانم که آیا کسی که در مقابل مردم شرمنده باشد آیا در مقابل خدا هم می تواند شرمنده نباشد
انصافا شما خود را جای ما بگزارید آیا شما به جای ما چکار می کردید؟
یقه ما را نگیرید که ما هم از جنس مردمیم و ما هم دنبال یک کشوری توسعه یافته و خواستار رفاه برای همه مردم هستیم و ما مقصر نیستیم
ما از جنس فرشته نیستم و یقینا لغزش ها و دچار نفس اماره هستیم و یقینا ما هم در مقابل زرق و برق دنیا اگر بدتر نباشیم اما بهتر نیستیم
صدبارنظرنوشتم توتابناک ولی یکبارنظرمونذاشت،چون باب میلشون نیست،ولی بازم نظرمیدم چون هرکارکردم نشدنظرموننویسم،،این بابا یافرزندشهیدحرفهای قشنگ وشعارهای رمانتیک داده ولی تکراری...مردم خسته شدن ازاین همه تبعیض ،ازرانت بگیرتااستخدام بدون چون وچرا ازسهمیه تودانشگاه وکنکورتاوامهای بلاعوض ازسهمیه مسکن وخودروبگیرتااستخدام دربهترین ارگانها .......
،13ساله مدرک مهندسی شیمی دارم ازشرکت نفت وپتروشیمی که درسشوخوندم تانیروی خدماتی برای بیمارستانهاکه کارش نظافت ولگن گذاشتن زیربیمارهاست رارفتم ولی هرجارفتم اولین سوالی که توشرایط استخدامش دیدم فرزندشهید،جانباز،ایثارگر،،13ساله مدرکموگرفتم ولی هیجاکارگیرم نیومد،بجاش پسرهای خاله ام که ازتنبلی وکم ذهنی بارهاوبارهادردوران ابتدایی معلمانشون به خاله ام گفتن اینابه درد درس خوندن نمیخورن،باسهمیه یک ضرب رفتن دانشگاه هنوزمدرکشونگرفتن استخدام دربهترین ارگانهاشدن،پسرخاله بزرگم بامدرک کشاورزی توثبت اسنادمرکزی استان استخدام رسمی شد،شغلی که هیچ ربطی به مدرکش نداره،پسردوم خالم که نامه های بنیادشهیدهرساله قبولش میکردن استخدام علوم پزشکی مشهدشده ودربهترین بیمارستان دولتی شده دستیاراتاق عمل اونم بامدرک صنایع،پسرسومش کارمنداداره دارایی،،دخترش کارمنداداره اموزش وپرورش،یک دختردیگش بامدرک انسانی شده بودپرستاربعدرفته بنیادشهیدگفته من ازاین شغل خوشم نمیادوسط سال نامه داده بهش که بدون هیچ ازمون وسوالی شداستخدام آموزش وپرورش،،،دخترسومش باسهمیه شدپزشک ،الانم که جراح زیبایی میکنه بامدرک پزشکی عمومی،،ازوامهایی که میگیرن خانه های آنچنانی میخرن ازخودروهای شاستی بلندکه باوامهای بنیادخریدن،خدابیامرزشوهرخالم توسن 70سالگی رفت جبهه وشهیدشدا،رفتگرشهرداری بودخیلی وضع مالیشون خراب بود،بنیادکمک کنه عیبی نداره ولی به اندازه که حق خدایی وشرعی هست نه که ازحق باقی بزنن......دوباره750میلیون پول گرفت تامغازه بزنه ....دوست عزیزاینامردم راعصبی کرده این تبعیض ها....
من یک جهادگر ۷ سال منطقه جنگی هستم بنوعی شهید زنده ام سه پسر فارغ التحصیل بیکاردارم ...ما برای حفظ ملت ایران وحفظ کشور عزیر ایران پای درمیدان گذاشتیم چندبارامکان دیدار با امام خمینی را داشتم نرفتم سهمیه مکه ام را به کسی دیگر دادم مطمعنم خانواده شهدا راضی نیستند از نامشان برای روسری وتوسری سوء استفاده شودیا برای غارت ایرانمان وفقر کمحرومیت وتحریم وعقب ماندگی کشورمان از شهدا مایه بگذارندشهداهمیشه گرامیترین افراد این سرزمین خواهند ماند
حساب شهدا ازخانواده هایشان جداست. سهمیه درکنکور واستخدام وحقوق بنیاد شهید ورفاهیات و وام های کم بهره و.....که به خانواده های شهدا می دهند،داد مردم رادرآورده است وگرنه به خود شهدا کاری نداریم. حق فرزندانمان درکنکور باسهمیه های خانواده های شاهد،ضایع می شود.دراستخدام ها اولویت دارند و...دل مردم پراست.اگر اهانتی هم کرده اند بخاطر این مسائل است.که البته توهین به هیچ درگذشته ای درست نیست وباید سیاست های دولت دررابطه بااین تبعیضات زیاد،درست شود
نه فرزند شهید کارگر هم نبودن ایشون. عکس مزار پدر خودشون رو نگذاشتن ...
واقعا خیلی دل میخواد در سنین جوانی همسر و فرزند کوچیک و نوجوان خودتو بزاری و بری ! و البته مردم باید باز ماندگان این عزیزان رو درک کنن. کودکانی که حتی تصویر یا صدایی از پدر در ذهن ندارن. پدران و مادران داغدار،و...روحشون شاد.
نامه زیباست و به حق اما...
چرا به قول خود فرزند شهید وقتی برای اعمال محدودیت بر مردم از خانواده شهید مایه می گذارند صدای کسی در نمی آید و همه در سکوت هستند و وقتی به قبر شهید اهانت می شود خانواده شهید یادشان می افتد که بین أنها و مردم فاصله افتاده است ؟!
غمی از این بزرگتر نیست کار به جایی رسیده ک جوان مملکت از فرط درد و رنج حتی حرمت شهید رو نگه نداره!!شهید در تمام تاریخ این کشور سنبل سربلندی است و امیدوارم این عقده ها رو سر کسانی بریزه ک باعث و بانی این همه رنج و پریشانی برای جوانهای این مملکت شدند
خب شاید فرزند شهید محمد علی کارگر بودن، چرا همیشه میخواین نغمه مخالف ساز کنین؟!
برام جالبه که چطور در همه دنیا کشته شدگان جنگ قابل احترامند حتی اونایی که متجاوز به خاک کشورهای دیگه بودند اما با شهیدان ایرانی که در مقابل تجاوز دفاع کردند این اتفاق میفته! یک سؤال : چند نفر از این شاکیان همیشگی حاضرند پدر و برادر و پسرشون رو در ازای برخورداری از انواع مزایا (در صورت شهادت آنها) به جنگ بفرستند؟! مردمی که معرفت و شعور داشته باشند خودشون از دولت میخواهند که نذاره آب توی دل خانواده شهدا تکون بخوره! اول بخاطر اینکه هیچ امکاناتی نمیتونه اثرات نبود شهید رو برای خانواده جبران کنه (مخصوصا شهدای سرپرست خانواده)! دوم (که شاید مهمتر هم باشه) اینکه باید کاری کرد که اگه خدای نکرده در آینده جنگ بشه عده زیادی از افراد (مخصوصا سرپرستان خانوار) به دلیل نگرانی از آینده نامعلوم خانواده از جنگیدن شانه خالی نکنند. کنار کشیدن عده زیادی نیروی جنگی ممکنه حتی منجر به شکست در جنگ بشه! همگی هم میدونیم دشمن اگه وارد خاکمون بشه چه کارها میکنه! همه خبر داریم متجاوزین با نوامیس کشورهای مورد تجاوز چه کردند! از مردم هم نمیپرسند که تو از اقوام نیروهای جنگی هستی یا مردم عادی؟ وقتش نرسیدهد که کمی وسعت دید و تفکرمون رو افزایش بدیم و مسائل رو فقط تک بعدی و از زاویه منفعت شخصی نبینیم؟! دلیل این افکار بسته و محدود هم با بررسی سرانه مطالعه و میزان آگاهی و تحقیق مردم در زمینه های مختلف مشخص میشه!!
همه مردم امیر کبیرِ شهید رو بعنوان یکی از داناترین و بزرگترین و مهمترین آدمهای تاریخ ایران قبول دارند اما کمتر کسی از همین مردم هست که به حرف این مرد بزرگ گوش کنه که فرمود : «من ابتدا فکر میکردم مملکت، شاه دانا میخواهد! مدتی بعد به این نتیجه رسیدم که مملکت، وزیر دانا میخواهد! ولی اکنون میفهمم که مملکت، ملت دانا میخواهد!».
اما مردم همچنان برای توجیه و فرار از مسئولیت راهکار رو در نقد و لعن و نفرین و مقصر دونستن مسئولین و خواص میدونند! خداوند هم در قرآن فرموده : «سرنوشت هیچ قومی تغییر نمیکنه مگر اینکه خودشون تغییر کنند!». همه چیز روشنه! هرچقدر هم خودمون رو به خواب بزنیم فایده نداره! باید بپذیریم از ماست که بر ماست...!
سوپر انقلابی ها شب های سختی را می گذرانند اخرهای عمرشانه
تو هر کجا هستی سریع تغییر رشته بده برو به رشته فلسفه عجب نبوغی داری الکی الکی جای عمرتو حروم نکنی که جهان را از نعمت خودت محروم کرده ای
فرزند شهید گرامی!
ای کاش نامه هایی هم به خانواده شهدا نوشتی بودی.
به آنها توصیه میکردی فقط به همان اندازه که روح شهدا به آن قانع هستند و بیش از آنرا موجب ضایع شدن اجر خود میدانند ٬ از کشور توقع داشته باشید. به اعتبار و امید به پشتیانی بنیاد شهدا وایثارگران از تلاش و تقلا برای مقابله با چالش های روزگار غدار وا نایستید. دم بدم ٬ بعضی هایتان به هر دری نزنید تا بیشترین کلاه را از نمد "سهمیه ایثارگران" اختیار کنید. اجازه ندهید انحصار طلبی و تمامیت خواهی پشت شما سنگر بگیرد. تبدیل با کارناوال ضد جناحی نشوید. اگر خداوکیلی راهتان از شهدا جدا بوده و همفکر آنها نبوده اید بعضی هاتان برای منفعت خودتان صرفا جلوی میز های بنیاد شهید خود را هم رای آنان جا نزنید. خلاصه ببینید اگر میشود برای کمک به همان آرمان هایی که ایثارگران بهترین داشته هاشان را فدا کردن ٬ تا آنجا که میشود آویزان این سفره مسکین مملکت نشوید. بنا بر اخلاق و سیره شهدا ٬ شما هم ایثارگرانه امکانات کشور را "اول برای جار سپس برای خود" بخواهید. ینا بر سیره شهدا و جانبازان بیشتر کار کنید و کمتر مصرف کنید.
از طرف یک عضو خانواده شهید اما شرمنده قهری در نا هم رایی با اعضای شهید.
خداوند شهدارا بیامرزد ولی خانواده های آنها ارباب ملت وکشور شده اند میگویند چون شهید دادیم هرطوری که ما میگیم زندگی کنید
این متن را فرزندش ننوشته فرد دیگری از رسانه یا بنیاد شهید نوشته است
دزدی و فساد و چای دبش و ازگل و سهمیه های جورواجور هم کاره ترامپه. بسه دیگه
اینکه شما از سهمیه استفاده نکردی از منش و شخصیت شماست که در همین نامه نیز هویدا است ولی با عرض پوزش خوب بود به حوادث بنگلادش و فرار نخست وزیر آن هم اشاره می کردی که زمییه ساز آن سهمیه ها و رانت ها وتبعیض ها بی قاعده از همین جتس در اینجا بود
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.