آینده تحریمها در دست کیست؟
کمی دقت در مسأله تحریمها و رویکرد اصحاب رسانه و مقامات غربی در شکلدهی به افکار عمومی در درون و بیرون آمریکا و اروپا و از سویی قرار دادن این نگاه در کنار رویکرد مقامات غربی در مذاکرات ایران و ۵+۱، واقعیتهای اساسی را درباره برخی پیامدهای اقتصادی ـ که در آینده میتواند پدید آید ـ آشکار میسازد.

کمی دقت در مسأله تحریمها و رویکرد اصحاب رسانه و مقامات غربی در شکلدهی به افکار عمومی در درون و بیرون آمریکا و اروپا و از سویی قرار دادن این نگاه در کنار رویکرد مقامات غربی در مذاکرات ایران و ۵+۱، واقعیتهای اساسی را درباره برخی پیامدهای اقتصادی ـ که در آینده میتواند پدید آید ـ آشکار میسازد.
به گزارش «تابناک»، برآیند روند مذاکرات ایران در مسکو با ۵+۱، تنها شاخصی نیست که میتوان از کنار آن هدف غرب و آمریکا را در خصوص آینده مذاکرات برآورد کرد. نگاهی به تحلیلهای رسانهای غرب، داستانهای سرگرم کننده نویسندگان این رسانهها از سفر به ایران و در پایان جهتدهی به افکار عمومی در قبال برنامههای غرب برای ایران، میتواند تا اندازه بسیاری بازگو کننده این امر باشد که وضعیت تحریمها در آینده چگونه خواهد بود. نخست: مذاکرات مسکو
تقریبا همه رسانهها و نشریات جهانی اعم از غربی و شرقی میگویند که ایران در مذاکرات مسکو با یک برنامه منسجم و هدف و خواستهای مشخص وارد شده بود. ورود ایران به محتوا در مذاکرات، که به اذعان خود مقامات غربی برای نخستین بار روی میداد و نشان از جدیت ایران در مذاکرات داشت، اما با بیبرنامگی غرب در مذاکرات همراه شد.
نگاهی به روند این مذاکرات، حاکی از آن است که این بار، هر اندازه ایران برای رسیدن به نتیجه تلاش کرد، طرف مقابل به گونهای رفتار میکرد که چندان تمایلی به رسیدن به نتیجه ندارد. به عبارتی بهتر، عجلهای در رسیدن به آن نداشت. این نه یک تبلیغ است نه یک فرافکنی، بلکه واقعیتی است که مستقیم و غیر مستقیم، حتی رسانههای غربی به آن اعتراف کردند.
سرانجام پافشاری و رویکرد مشخص ایران برای تعریف خواستههایش ـ که لغو تحریمها بود ـ منجر به آن شد که روند مذاکرات برای چندی بعد و در سطح کارشناسی و فنی ادامه پیدا کند؛ در حالی که شاید پیش از آن، گمان بر این بود که این مذاکره، آخرین دور از مذاکرات و نتیجه آری یا خیر مطلق باشد.
در یک جمله و خلاصه میتوان گفت، هرچند تا پیش از این گفته میشد، ایران به دنبال خرید زمان در مذاکرات است، این بار این غرب بود که به دنبال خرید زمان بود؛ اما چرا؟
دوم: بحران اروپا، انتخابات یونان و نشست گروه ۲۰
همزمانی تقریبی مذاکرات مسکو با نشست گروه بیست، بلافاصله پس از انتخابات یونان، شاید بتواند شاهدی بر ادعای بالا باشد. نگرانی اروپا از فروپاشی یکباره منطقه یورو، که تا پیش از انتخابات یونان به شدت بالا گرفته بود، با مشخص شدن نتایج این انتخابات تقریبا برای مدتی فروکش کرده است. حزب راستگرای ساماراس، برنده انتخابات، تعهد خود را برای التزام به طرح نجات اقتصادی و ادامه حضور در یورو اعلام کرد و به این ترتیب، طرح (الف) ـ مبتنی بر اقدامات در صورت خروج یونان از یورو ـ با رضایت خاطر از دستور کار نشست گروه بیست بیرون آمد.
به عبارت بهتر، اکنون اروپا و آمریکا دستکم برای مدت زمانی چند از بابت بحران خیالی آسوده دارند و شانس دوبارهای که یونان به آنها داد، میتواند تمرکز آنها را بر حل بحران به شکل ریشهای معطوف کند؛ یعنی کاری که تا همین جا نیز گروه 20 آن را با اختصاص ۴۵۰ میلیون دلار برای حل بحران، آغاز کرد.
هرچند انتخابات یونان به منزله حل بحران اروپا نبود، واقعیت آن است که راهکار بحران را به شدت هموار ساخت. حال گره کار در دست رهبران اروپاست، تا چه کاری در این زمینه انجام دهند. شاید باید گفت، این انتخابات و تصمیمات بعدی نشست گروه 20، تأثیر بسیاری بر مذاکرات مسکو داشت.
آسودگی خاطر غرب از عدم تشدید بحران و امید به حل آن در آینده نزدیک، شاید مسأله اصلی برای غرب بود تا در مذاکرات مسکو، تن به خواسته ایران مبنی بر لغو تحریمها ندهد. در حالی که تا پیش از این، تحلیلها حاکی از آن بود که اگر بحران به همان شدت ادامه پیدا کند و انتخابات یونان، منجر به خروج این کشور از یورو شود، ادامه تحریمها ـ دستکم تحریم نفتی اروپا ـ علیه ایران دشوار بود. موکول شدن تصمیمات به نشست بعدی و شاید نشست آتی رهبران اتحادیه اروپا در ماه جاری، نشانی از این امر است.
شاید هماکنون این مسأله، مهمترین دلیل بر این امر باشد که غرب در مذاکرات هستهای به دنبال خرید زمان بود؛ زمانی که هرچند کوتاه، میتواند تصمیم غرب برای حذف، تعلیق، ادامه یا حتی تشدید تحریم علیه ایران را رقم بزند؛ تصمیمی که رویدادهای آینده در بحران یورو و اروپا بیشتر ابعاد آن را مشخص خواهد کرد.
سوم: جهتدهی به افکار عمومی
نیکلاس کریستوف؛ نویسنده روزنامه نیویورک تایمز که شاید به تازگی نام آن را زیاد شنیده باشید؛ کسی که پس از سفر اخیرش به ایران، به بازگو کردن فضای اقتصادی و سیاسی و اجتماعی در درون کشور در رسانهاش پرداخته و جالب آنکه داستانهای سریالی وی از ایران، به زبان فارسی هم در نیویورک تایمز منتشر میشود.
بخشی از داستانهای وی در خصوص ایران، بازمیگردد به بحث تحریمها علیه ایران و اثرات آن در اقتصاد کشور. صرفنظر از آنچه وی در این میان به زبان آورده، نکتهای قابل تأمل در اظهاراتش وجود دارد.
وی در پایان یکی از گزارشهایش پس از اشاره به تأثیرات تحریمها مینویسد: «با پوزش از تمام ایرانیان... من با تحریمها موافقم، چرا که راه دیگری برای تحت فشار گذاردن رژیم بر سر مسأله هستهای، یا تلنگری بر قدرت آنها نمیبینم. نتیجهگیری من این است که تحریمها دارند به خوبی کار میکنند»؛ این جمله در ادامه عبارتی است که گفته، جنگ با ایران منجر به پیدایش حس ملی گرایی خواهد شد.
واقعیت این است که دیدگاه غرب و آمریکا درباره ایران، این گونه رقم خورده و در همین راستا نیز به افکار عمومی شکل داده میشود. نگرش رسانههای غرب و مقامات غربی در خصوص برنامه هستهای ایران، خیابان دوطرفهای است ـ نه یکطرفه ـ که از یک سوی آن تحریم میآید و از سوی دیگر جنگ. اگر جنگ پاسخگو نیست، تحریم.
در این میان، اصلا اهمیتی ندارد ایران برای مذاکره آمده یا خیر. مذاکره برای غرب تنها به این معنی است که ببیند ایران زیر فشار تا کجا کوتاه میآید! این مذاکرات برای آن است که غرب برآوردی از فشارهایی که تاکنون بر ایران گذاشته به دست آورد و برای امتیازهای بعدی از سوی ایران برنامهریزی کند. رویدادها این واقعیت را بازگو میکنند.
انتشار این داستانها از سوی نیویورک تایمز به زبان فارسی نیز در نوع خود جالب توجه است. غرب و آمریکا نه تنها به افکار عمومی خود شکل میدهد، بلکه میخواهد، این راه را برای مخاطب فارسی زبان نیز پشت سر گذارد. اینکه غرب تنها دو راه دارد: یا جنگ یا تحریم. اگر جنگ نمیخواهید، پس تحریم.
از این روی است که باید گفت، مذاکرات مسکو دو نتیجه داشت: یک نتیجه که بلافاصله پس از مذاکرات مشخص شد؛ یعنی موفقیت ایران برای ادامه دادن به مذاکرات در سطح فنی، و یک نتیجه که در آینده مشخص میشود؛ یعنی تصمیم غرب درباره تحریمها. رفتار بیمنطق غرب در مذاکرات، خرید زمانی برای این تصمیم آینده بود. اکنون آینده تحریمها در ایران، با توجه به انتخابات یونان، نشست گروه بیست و تحرک رسانهای موجود، بیش از اندازه به آینده بحران اقتصادی اروپا و تصمیم رهبران اروپایی و آمریکایی در حوزه اقتصاد گره خورده؛ مسألهای که ایران باید با جدیت و با هر ابزاری از آن پرهیز کند و اجازه ندهد که مذاکرات هسته ای و بحث بر سر تحریم ها منوط به تصمیم گیری رهبران غربی در خصوص بحران اقتصادی شود.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
دوست عزیزی که میگی چون دیگران بمب اتم دارند چذا ما نباید غنی سازی داشته باشیم در شرایط شعور برابر این حرف کاملاً منطقی است اما یک نگاهی منطقی به حرفهایی که می زنیم بینداز ببین هیچی نداریم برای دنیا شاخ شونه می کشیم اگر روزی به بمب اتمی برسیم چکار خواهیم کرد ؟ آمریکا بیش از هزار بمب اتم دارد 2تا را تو ژاپن انداخت هنوز خودشان اون اقدام را نکوهش می کنند اما اگر ما 3 تا بمب بسازیم شک نکن فردا صبحش یکی را تو عربستان دیگری را تو اسرائیل و سومی را هم تو آمریکا می اندازیم میگی نه یک سری به کامنت هایی که در مورد یک خبر عربستان در همین سایت درج میشود بزن تا به حقیقت گفته من پی ببری و یا به شعارهایی که دادیم رجوع کن
من تمام مطالب گذشته دوستان را دقیق مطالعه کردم 1-باید خیلی سریع و جهادی با فتوای همه علما و رهبر تولید و کار در داخل پیگیری شود2-نشان دادن موفقیت های داخل با ساخت سریال و فیلم برای تمام جهان3-با توجه به گذشته ی تاریخ که نشان داده ادمهای نادان همیشه بوده اند باید در مقابل این دسته بمب اتم بسازیم.
مطلوب منظورت همان تخته کرده کل انرژی هسته ای دیگه
به نظرمن ایران هم بایدآمریکا وسایرغربیهارو تحریم نفتی کنه به اینصورت که اجازه ندهدازمحدوده سرزمینی ایران به مقصدکشورهای تحریم کننده نفت ارسال شودودرصورت تشدیدتحریمهاگزینه نظامی رادردستورکارقراردهداونوقت ببینیم کی ضررمیکنه
حرف دل منو زدي...دمت گرم
چرا در مذاکرات مرتبا اصرار بر لغو تحریمهاست . مگر رئیس جمهور مرتب نمی گفت هر چه قدر می خواهید تحریم کنید و قطعنامه صادر کنید.
به نظرم بحث ها بسیار جالب بود. نظر من این است که امریکا به دنبال تغییر رژیم در ایران change regim. واین از طریق جنگ نرم انجام میشه و اگر موفق نبود با جنگ سخت. hard attack. l. نکته این است که در جنگ نرم امریک سعی میکنه دولت ضعیف شکل بده. لذا مساله توقف غنی سازی نیست مساله اینکه انها می خوان با وادار کردن ایران به عقب نشینی دولت را در دید مردم ضعیف کنن. و بعد مرحله بدی این هست که همزمان به نارضایتی های داخلی دامن میزنن از طریق فشار اقتصادی.وقتی میگن ایران را منزوی میکنیم یعنی ایران در دید خود مردم ایران ضعیف میکنن.اگر تا اینجا حکومت تغییر نکرد و مرحله بعدی یک حمله محدود نظامی انجام میدن تا ابهت دولت را باز هم بشکنن.اینجا ست که ابا دامن زدن به نا رضایتی های داخلی و بعد پخش سلاح وارد فاز ایجاد بحران سیاسی امنیتی میکنن و شورش ها تشدید میشه نهایتا اگر باز هم حکومت سرنگون نشد حمله هوایی را اغاز میکنن.دوستان بازی هم برای امریکا و هم برای ما روشن است.بنا براین تنه راه نجات نه عقب نشینی در مذاکرات است بلکه ایجاد همبستگی داخلی نه از طریق شعار بلکه پاسخ دادن به همه توده و کاهش گسست میان مردم و به ویژه جوانان است.ازاد کردن بیشتر فضا .اگر اینکار شد امریکا هیچ غلطی نمیتونه بکنه ولی اگر این انحصاری که وجود داره باقی بمونه روزهای بدی برای همهمون و ایران است. لذا به نظر من اگر به بحث خودی و غیر خودی پایین داده بشه و همه ایرانیان را دعوت به همکاری و بر اساس اصل دموکراسی عمل بشه راه امریکا بسته میشه.نه می تواند جنگ نرم و نه جنگ سخت بکنه.دوستان ایران در خطر است .من از روی ضعف نمیگم.اینها اصول سیاست بین الملل و استراتژی هایی هست که در جهان اجرا میشه.مثال می زنم.لیبی نمنونه ایست که کوتاه اومدو دولت ضعیف شکل گرفت . مردم در یک فرصت شورش کردن بالاخره وقتی خواست وایسه با یک حمله محدود سرنگونش کردن.عراق ایستاد نابودش کردن. ضمنا قضیه ما با کره فرق میکنه. اینج اسرائیل و عرب ها هستن که فشار میارن
در پایین راه نجات دست در دست هم دادن همه حتی دعوت از تمامی مخالفان غیر کسانی که سلاح به دست گرفتن جهت اتحاد بر اساس اصل دموکراسی نه خودی و غیر خودی
اگر حجم واردات کم شود آنوقت چگونه جهت خرید کالاهای تحریمی، تحریمها را دور بزنیم؟
درد تحریم و از همه بدتر آثار روانی آن را کسانی میفهمند که با گوشت و پوست و استخوان و مغزشان روزانه با آن درگیر هستند . آن کشاورز بینوا که حتی خرج محصولش هم در نمی آد ، آن بیکاری که با هزار امید و مخارج زیاد آموزش درس خونده و حالا بیکار ور دل پدر و مادر پیرش نشسته ، آن کارگری که هر روز بیشتر از روز قبل شرمنده زن و بچه اش میشه و دهها و صدها مورد شبیه اینها ..... تعریف منافع لطفا چیست برای ما عوام الناس صادقانه بگویید تا همین عوام مثل دوران جنگ همه جور فداکاری بکنند ولی خواهشا شعار ندهید به یک کشورهای در پیت باج ندهید به قول معروف از ترس مار به افعی ها پناه نبرید . کسانی که در دستگاهها از بالاترین حقوقها و بیشترین تسهیلات بیت المال استفاده میکنند و در این جناح و آن جناح دایم شعار میدهند و رانت خواری میکنند چطور دم از منافع کشور میزنند باید درد کشیده باشند تا بفهمند بابا به وضع معیشت مردم برسید
این اظهر من الشمس است که در ایران اقازاده ها و رانت خورها از تحریم و دو نرخی بودن ارز بیشترین سود را می برند. اگر تحریم نباشد خوب خود دولت مستقیم خرید می کند و نیاز به واسطه و دور زدن تحریم ندارد. بنابراین اینتها نمی گذارند ایران تفاهم کند چون منافع مادیشان از بین می رود
به این تحلیل باید بحران سوریه را هم اضافه کنیم. اگر بشار بتونه از این توطئه جون سالم بدر کنه این معنیش اینه که ایران قدرتمند تر میشه ولی اگه بشار سقوط کنه موقعیت ایران در سوریه از بین خواهد رفت (سیاسی، اقتصادی، امنیتی و ...) و حوزه نفوذ اعراب و آمریکا و اسرائیل افزایش پیدا میکنه و قطعا این به ضرر ایرانه و ایران را در موضع ضعف قرار میده و ایران خواه ناخواه مجبوره عقب نشینی کنه (البته بطور معمول) بهمین خاطر غرب میخواد ببینه اوضاع سوریه به چه سمت و سویی گرایش پیدا میکنه بنابراین اگه اوضاع سوریه به نفغ ایران رقم بخوره احتمال توافق بر سر برنامه هسته ایران هست در غیر اینصورت تحریمها و تهدیدها هم افزایش خواهد یافت اما هرگز حمله نظامی نخواهد شد.
واقعا برای هموطنانم ساده اندیشم متاسفم که فکر می کنند اگر جمهوری اسلامی ایران همین فردا مثل قذافی تمامی تکنولوژی هسته ایشو بار کشتی کنه و دیگر از انرژی هسته ای حرفی نزنه ، تحریمها برداشته می شه .
بذارید بازم تحریم کنن و حالشو ببرند. بعد یسری هم بگن اینا فرصت هستند فرصتی برای سوختن نسل های جوان ایرانی و مهاجرت نخبگان و مشکلات اساسی مردم. خلاصه همه میدونند معادلات قدرت جهانی چیه و چرا همه براساس مصالح مردم و کشورشان عمل می کنند. خودتو خسته نکن برادر.
راه حل ،اقتصاد درون زا از طریق مدیریت بهره ور تک تک ریالها و دلارها است تا وضع اقتصادی اداره شود و بعد هم جلب اعتماد سیاسی مردم . با این دوتا غرب هیچ کاری نمی تواند انجام دهد. اگر غرب زمان میخواهد خب ما هم از ااین زمان برای ایجاد برگهای برنده استفاده کنیم.
در دست طرف ايرانى ,خودمون كرديم كه.....راستى مردمم نون و گوشت و ارزونى و خوشى ميخوان نه انرژى هـسته اى نون ميشه واسه مردم نه خوشى
حالا امریکا وغرب نان گوشت مرغ میده ..اگه میخواست بده به مردم مصر وتونس وکشورهای امریکای لاتین میداد که از گرسنگی و بیکاری حاکمان نوکر را سرنگون نکنند ..
دوستان و عزیزان به خدا ایران حق دارد ولی دنیا دادگاه نیست که حق را به حقدار برساند کاشکی بود. ولی دنیا جائی ایست که کشورها و گروهها به توجه به برآیند قدرتشان سعی میکنند نهایت منافع را برای کشور یا گروهشان فراهم کنند...من شخصا آرزو میکنم کشور به قابلیت ابزار بازدارنده اتمی برسد ولی با هزینه معقول و شرط حراست از کشور... دوستان ببینید، سیاست کنونی تنها در صورتی به درد منافع کشور میخورد که به تولید ابزار بازدارنده اتمی بیانجامد و برای آن منظور باید اول از همه ما از ان پی تی خارج شویم چرا که تا بازرسیها صورت میگیرد محال است که به این ابزار برسیم و اگر خارج شویم با جوّی که هم اکنون دردنیا بر علیه ما است اگر به حمله فوری نظامی و جنگ ختم نشود به تحریمهای بس شدیدتری خواهد انجامید ماند کره شمالی و تازه اگر ما عذر دینی را که اعلام کردیم کنار بگذریم و همه ابزار و وسائل را برای تولید این ابزار داشته باشیم حداقل ۳ سال طول خواهد کشید و گمان میکنید جبهه کنونی جهانی در آنصورت بیکار خواهد نشست؟!...بهترین راه باری حاضر بازنگری اساسی در سیاستهای کنونی و آمادگی برای ادامه مسیر در زمان و مکان بهتر است....
به نظر شما الان تابناک از این نظری که گذاشته خوشش میومده؟! من با بقیه اخبار تابناک کاری ندارم ولی این تحلیل به نظرم واقعا جالب بود. واقعیت رو میگه و باید قبول کرد. بهتره یکم انصاف داشته باشیم
با تمام این حرفها من صحبتی با دوستانی که اعتقاد دارند باید کوتاه آمد دارم. آیا شما میتونید تضمین بدید که اگر ما در این مسئله کوتاه بیاییم اونا دست از سر ما برمیدارند؟ آیا با شناختی که از روحیه غربیها وجود دارد فکر نمی کنید اگر از رویکرد تحریم در این مورد خاص (هسته ای) نتیجه بگیرند خواسته های بعدیشون رو نیز پی در پی مطرح کنند بدون اینکه امتیازی بدهند؟
نکته اینجاست که نباید رویکردی انتخاب می شد که اینا بتوانند همه علیه کشور ما متحد شوند، که متأسفانه شده اند. در شرائط جاری هیچکس نمیتواند چنین تضمینی بدهد. با این شرائط کوتاه اومدن یا نیومدن نتیجه زیاد مشخصی ندارد
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.