آب در کوزه و ما تشنهلبان میگردیم؛
برای حل دو معضل بزرگ کلانشهرها، از «تبریز» درس بگیریم
شاید اگر تبریز شهری کوچک ـ و نه حتی کلانشهری که ما سراغ داریم ـ در یک کشور نیمه پیشرفته بود، صف مسئولان برای رفتن به آنجا و آوردن تحفهای برای گرهگشایی از دردهای رایج کشورمان تمامی نداشت!

به گزارش «تابناک»، اگر از آن دسته افرادی باشید که با اتوبوس به تبریز سفر کرده و با پایانه اتوبوس بین شهری این دیار آشنایی داشته باشید، حتما این تابلو برایتان جلب توجه کرده است: «به تبریز، شهر بی گدا خوش آمدید!».
این ویژگی نیک و دور از ذهن در حالی به یکی از مؤلفههای آمیخته با دیار ستارخان و باقرخان تبدیل شده که لمس آن نیاز به سفر با اتوبوس و سرکشی از ترمینال شهر هم ندارد؛ کافی است، زمانی را به گلگشت در سطح شهر بپردازید تا دریابید که با نگاه تیزبین هم، یافتن گدا و مواجهه با پدیده زشت تکدیگری به غایت دشوار بوده و غیر ممکن است.
این در حالی است که فارغ از نبود گدا در مرکز آذربایجان شرقی، این شهر عاری از پدیده زشت دیگری هم است که هرچند شاید برگرفته از پدیده تکدی گری باشد، اما به شدت رو به گسترش بوده و قدرت به چالش کشیدن بسیاری از نهادهای قانونی را دارد.
برای درک موضوع، کافی است به وضعیت این کارگران خردسال توجه کنیم که به رغم مرارتها و سختیهایی که نصیبشان میشود، از فرط متولی، بیمتولی رها شده اند تا هر از گاهی مطالبی دربارهشان منتشر شود که بی شباهت به لطیفه نیست؛ امثال طرح شناسنامهدار کردن ایشان که به نوعی رسمیت بخشیدن به این پدیده شوم و غیر قانونی است و نشان از طرحی دارد که هر چه خوبی برای آن متصور باشیم، زدودن این تاول از چهره جامعه از آن دریافت نخواهد شد.
اگر نیم نگاهی به جامعه نمونه تبریز در این باب بیندازیم، جستوجو برای یافتن راهکار ساماندهی شهرهای گوناگونی که با این دو پدیده زشت (تکدیگری و کودکان کار) مواجه هستند، کاری بیهوده جلوه خواهد کرد، چراکه آب در کوزه هست و رفع عطش به تصمیمات محیر العقولی همچون شناسنامهدار کردن مبتلایان به یک پدیده غیرقانونی نیاز نخواهد داشت.
به عبارت بهتر، هنگامی که میتوان چگونگی در امان ماندن کلانشهر تبریز از این آفتهای جوامع شهری را به تحقیق و پژوهش دریافت و نسخه درمان درد به ظاهر بی درمان کلانشهرهایی همچون تهران را پیچید، چه نیاز به دست انداختن به آزمون و خطا، چرا که در این صورت، نه تنها هزینهای بر بیتالمال تحمیل نمیکنیم، بلکه در صورت شکست خوردن در این طرحهای خلقالساعه، بر شائبه درمان ناپذیر بودن این دردهای اجتماعی مهر تأیید زده و به نوعی اذهان را به ناکارآمد بودن امثال سیستم ضابطین قضایی و نهادهای حمایتی بکشانیم؟
اگر این دردها درمان پذیر نیستند، چگونه است که در تبریز اثری از آثارشان به چشم نمیخورد؟ آیا غیر از این است که همان نیروی انتظامی که در تهران مشغول ارائه خدمت است، با همان رویکرد در تبریز به خدمات میکند؟
آیا شعبه کمیته امداد و یا سازمان بهزیستی در استان آذربایجان اینقدر تافته جدا بافته از اصل خود هستند که در اثر کارکرد فوقالعاده ایشان نه گدایی در پیادهروهای این شهر به چشم میخورد و نه کودکی در چهار راهها منتظر توقف خودروهایی است که به چشم وی مشتری بالقوه ارزیابی میشوند؟
شاید هم باید عینک بدبینی بزنیم و مثلا مردمان تبریز را سختگیر دانسته و به نوعی جایگاه این دو پدیده را در این دیار تا حد مذمت عمومی پیش ببریم تا عاری بودن جامعهشان از گدا و کودکان کار را به نوعی توجیه کنیم؛ اما این وصلهها هم به مردمان آذربایجان چسبیدنی نیست، چراکه بارها و بارها در رویدادهای گوناگون نشان داده اند که در نوع دوستی زبانزد خاص و عام هستند.
ریشه ماجرا هر چه باشد، تبریز کلاس درسی رایگانی است برای مسئولانی که میخواهند ـ یا ادعا دارند که میخواهند ـ راهکار زدودن زشتی گدایی و کودکان کار از چهره شهرها را بیابند، ولی حتی حاضر نیستند زحمت سفر به مرکز آذربایجان شرقی و تحقیق در ریشه پدیدارسازی این کیمیا را به جان بخرند؛ شاید اگر تبریز شهر کوچکی ـ نه حتی کلانشهری که ما سراغ داریم ـ در یک کشور نیمه پیشرفته بود، صف مسئولان برای رفتن به آنجا و آوردن تحفه ای برای گره گشایی از دردهای رایج کشورمان تمامی نداشت!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
تو رتبه کلانشهر های ایران ، خودتون سرچ کنید ، اول تهران بوده بعد مشهد و سوم اصفهان ، اونایی که گفتن تبریز قشنگه حتما اصفهان ما رو ندیدن، در ضمن طبق آمار میراث فرهنگی که تو سایتش گذاشته بود بیشترین تعداد گردشگر اروپایی رو اصفهان داشته ، درباره گدا هم چیزی نمی گم ، چون خصلت اصفهانی که علاقه مندی به تجمل و ثروت هست باعث شده که حتی کم درآمد ترین اقشار اصفهان چند حساب بانکی داشته باشند و اصولا شهر گدا نداره ، شما تو مناطق متوسط و رو به بالای شهر هم که بری خودرو های شاسی بلند آمریکایی و لوکس می بینی ، خواهشمندم از برادران تبریزی که حداقل یه سفر به اصفهان و کاشان داشته باشند
بزرگترین تاجرای تهران ترکها هستند واقعا جای تاسف داره برامون
آوا ی عزیز
در این نوشته فقط بحث تبریزه.
شهرهای زیادی داریم که ترکی صحبت می کنند.
اگه در تهران ترک زبانی باشد، نمی توان گفت که تبریزی اس.
شاید از سهرهای دیگر باشد.
دانشمند تبریز بیشتر حاشیه نشین داره یا تهران و مشهد و اصفهان....!!!؟؟؟
نشستی پشت کیبورد همینجوری بدون اطلاع و فکر تایپ میکنی...
نکن این کارها رو...
کمی به عقل-ات مراجعه کن و بیشتر تحقیق کن...
این حرف کم لطفی است.کسانی که به زبان فارسی مسلط نیستند در ترجمه آدرس از ترکی به فارسی شاید دچار مشکل شوند و شاید آدرس را صحیح نگویند ولی این کلی نیست من خودم گاها با ماشین خودم مسافرین محترم رو مشایعت کرده و محل مورد نظر یا مسیر سرراست را نشان میدهم.
پ نه پ شهر شما بوده آریا جوووون...!!!
کلاً منظور شما چی بود...؟؟؟!!!
اگه میشه یه تفسیر هم از فرمایشاتتون قرار بدین...
بهمن تهرونی عزیز یک سر به پیج تبریز در ویکی پدیا بزن و مطالعه کن بعد بیا کامنت بده...
ویکی رو که قبول داری...
یک سرچ هم در مورد مطلب زیر در موتورهای جستجو(ترجیحاً گوگل) بکن:
"برای چندمین سال متوالی تبریز به عنوان سالم ترین و ایمن ترین شهر ایران برای زندگی از سوی سازمان ملل انتخاب شد"
موفق باشید
من تبریز دانشجو بودم. یک روز که در مسجد محل بودم یک آقایی بین دو نماز آمد و تقاضای کمک کرد که به شهرستان خودش برود. مردم مقداری کمک جمع کردند و یکی از ریش سفیدها یکی از آقایون مسجدی رو مامور کرد که این آقا رو به ترمینال ببره، براش بلیط به مقصد مورد نظر بگیره و حتی به راننده سفارش بکنه که اون رو در اواسط یا اوایل مسیر هم نذاره که پیدا بشه و اگر خواست در اوایل مسیر بیرون از شهر پیاده بشه هیچ پولی بابت کنسلی به اون پرداخت نکنه. حالا با این اوصاف فکر میکنید کسی حوصله کلاه گذاشتن و تکدی گری حرفه ای رو داره. معلومه که نداره. یک شب هم یک پیرمردی تقاضای جای خواب کرد. از بین افراد مسجد بچه های هم اتاقی ما داوطلب شدیم که شب رو خونه ما بمونه و شام هم با ما باشه. ولی هیچ پولی نباید بهش میدادیم چون قرار شد صبح بیاد و یکی از مسئولین مسجد با اون به کمیته امداد بره و شرایط سفرش به شهر خودش رو انجام بده. پیگیری در حد بوندس لیگااااا.
جناب آریا:
فکر نکنم محل زندگی کسی ربطی به من و شما داشته باشه...
یا شاید از شما بایستی اجازه بگیریم که کجا زندگی کنیم...
همه اینا به کنار من خودم یک خانم هستم حدودا 100 نفر از خانمای تبریزی یک هیوتی تشکیل دادیم که میریم تحقیق میکنیم از محله هایی که از نظر وضع مالی در مضیقه هستن و اگه دختر دم بخت دارن از بین خودمون 100 نفر جهازش رو تامین میکنیم هرکسی در حد توانش ..براشون وام ازدواج میگیریم و قسطهاش رو خودمون پرداخت میکنیم یعنی اجباری نیست که حتما باید پول بیشتری باشه هر کسی در حد توانش.تا به حال حدود 150 دختر جهازش رو تهیه کردیم و واسه 200 پسر مراسم ازدواج گرفتیم ........
منتظر اجازه شما بودند!
به خاطر اینه که تبریزیها پول دارند و وضع مادیشان خوب است نباید هم گدا داشته باشن!
به عنوان یک ارومیه ای، بدون تعارف باید عرض کنم دقیقا حرفتون درسته
ایکاش همه هموطنان ایرانیمان اندکی زبان شیرین آذری رو بلد بودند در این صورت مشکل آدرس دهی مردم تبریز هم حل میشد. مشکل اصلی از اینجا ناشی میشه که همه تبریزی های گل به راحتی نمیتونن فارسی رو مثل آذری خودشون صحبت کنند
علت این است که فرهنگ و نوع نگاه مردم تبریز و آذربایجان به گونه است که کار کردن در هر لباسی از نوع شرافتمندانه و مفید آن پسندیده و جوان کاری مورد احترام است و برخی کارهای پردرامد و مخرب که در متأسفانه در جایی مثل تهران زرنگی به حساب می آید (مثل گدایی) در نگاه مردم آذربایجان کار پستی می باشد.
نداشتن اتباع افغانی ربطی به گدایی نداره، چون اونا همه جا به زحمتکشی معروفند نه گدایی
من یه مسافرت دسته جمعی چند روزه به اونجا داشتم خیلی از نظافت شهرشون و آروم بودنشون (سرشون به کار خودشونه) و همینطور احترامشون به قوانین اجتماعی خوشم اومد. همیشه هم تعریف اونا رو میکنم.
دلیلش فرهنگ وتمدن مردم هستش که به مستحق واقعی پول میدن.
بحث نمي تونن نيست . دوست ندارن ! تبريز در اينمورد هم شهر بسيار متفاوتي هست .
ترک نیستم اما تمام اقوام ایرانی را که ذخایر تمدنی هستند دوست دارم ++++++++
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.