تصاویری دردناک که در بیمارستان بزرگ دانشگاهی در تهران رقم خورده است؛
سهلانگاری مسئولان به قیمت پای دختر دانشجو
گلایه نه، شکایت دارد: «به من نرسیدند، نباید حتما نماینده مجلس میآمد تا رسیدگی میکردند. من دانشجوی دانشگاه تهرانم، من تحت پوشش بیمه آن دانشگاهم. آنها در قبال من مسئول بودند».
به گزارش «تابناک»، صبح روز دوم مهر امسال، «ماریه» در حال پیاده شدن از سرویس دانشگاه بود که ناگهان در اتوبوس زودتر از انتظار بسته شد و با حرکت اتوبوس، چادر ماریه هم کشیده شد. او به زمین خورد و دو چرخ اتوبوس یکی پس از دیگری از روی پاشنه پایش رد شدند تا حادثهای رقم بخورد که او را تا امروز به جای صندلی دانشگاه بر تخت بیمارستان دوخته است.
پزشکان میگویند پای چپش تا محدوده لگن کامل عفونی شده است؛ ضایعهای که سبب شده ماریه پنج بار به اتاق عمل برود؛ اما گویا هنوز پرونده عملهای جراحی او بسته نشده و قرار است دو عمل جراحی دیگر بر پای او انجام شود. با این همه، هنوز پزشکان مطمئن نیستند پس از انجام هفت جراحی، پای این دختر دانشجو بهبود مییابد یا نه!
این در حالی است که ماریه رسیدگی نکردن پزشکان و کارکنان بیمارستان را دلیلی میداند برای عفونت پا و گسترش آن به دیگر نقاط بدن. غروب روز تصادف، پس از عکس گرفتن و معاینه و شست و شوی پا، ماریه به اتاق عمل رفت. اما پس از عمل، ماریه را در اتاقی شش نفره و کنار سطل زباله عفونی بستری کردند و همین سبب شد تا او علاوه بر عفونت شدید پا از نوک انگشت تا ناحیه لگن، دچار عفونت دستگاه گوارشی شود.
«رسیدگیها کافی نیست، کسی به تبهای شدید و اعتراضها و نگرانیها جواب نمیدهد»؛ این تصویری است که ماریه از بیمارستان... میدهد و به آن اعتراض دارد؛ «من به بیمارستانی که اجازه میدهد به جای دکترها، دانشجوهایش بیمارانی مثل من را که وضعیت بدی دارند، معالجه کنند اعتراض دارم».
«راهاندازي» يا «از پا اندازي»؟
چهار روز پس از عمل پزشکان او را مجبور به راه رفتن کردند. آنها اصطلاح «راهاندازی» را استفاده میکنند و وقتی میبینند ماریه زیر بار نمیرود، یک دانشجوی سال سوم تخصص به هر ترتیبی شده به عنوان پزشک معالج او، بیتوجه به التماسهای ماریه، او را روی ویلچر مینشاند. خودش میگوید: «روی ویلچر نشستن همان و ترکیدن هر چه تاول خونی زیر نشیمنگاه و ران، همان. من گفتم که پای آسیب دیده من به تنهایی روی ویلچر جا نمیشود، چه برسد به اینکه بخواهم دو پایم را روی ویلچر بگذارم، اما دکتر من را به زور روی ویلچر نشاند».
اینها را میگوید و با نفسی تنگ ادامه میدهد: «دو روز بعد استاد آن پزشک (دانشجوی تخصص) آمد و گفت که این پا اصلا به درد راهاندازی نمیخورده و فقط باید آویزان شود»؛ اما آویزان کردن پا همان و آسیب دیدن زانو، همان؛ متخصص ارتوپد میگوید زیر زانو هم با این کار نقرس شده است. از آن روز به بعد دیگر پا را آویزان نمیکنند... .
این دردها تداوم داشت که یک شب درد معده امان ماریه را میبرد؛ درد معده همراه با خونریزی دستگاه گوارش. با دستور پزشک آندوسکوپی شده و معلوم میشود معده وی عفونت کرده است. از اینجا به بعد تب هم به دردهای ماریه افزوده میشود و رسیدگی خوب نیست تا بالاخره یک شب تب و درد آنقدر بالا میرود که به ام-آر-آی فرستاده میشود؛ سینه و پا کاملا عفونی شدهاند، روند جدید کنترل عفونت با تجویز آنتیبیوتیک است.
نوشدارو پس از مرگ سهراب
روز نوزدهم مهر، نماینده بوکان در مجلس برای رسیدگی به وضعیت ماریه به بیمارستان رفت. قسیم عثمانی با دیدن وضعیت پای ماریه و میزان ناراحتی برادرش، شروع به نامهنگاری و پیگیری وضعیت او کرد.
عثماني پيشنهاد ميدهد كه با معاونت دانشجويي و سازمان خدمات دانشجويي دانشگاه تهران تماس بگيرند و بپرسند چرا با اينكه در جريان وضعيت بودند، پيگيري نكردهاند و چرا با وجود اين همه اعتراض به کار بيمارستان، او را به بيمارستان ديگري منتقل نكردهاند؟
از فردای آن روز شرایط تا حدی تغییر کرده و برخی پزشکان و مسئولان به سراغ ماریه میروند تا ظهر روز بیستم که گویا مسئولان بیمارستان عمل فوری برای وی تدارک دیده بودند، ولی دانشگاه مانع از این اتفاق شده و او را به بیمارستان سینا منتقل کردند.
حالا اتاق خصوصیاش در بخش وی-آی-پی بیمارستان آرام است و خبری از کثیفی و شلوغی و رفت و آمد نیست. اما ماریه هنوز همان است؛ بیمار، ناآرام، با نفسی که درست مثل پیرزنهای هفتاد ساله از زور گرفتگی، گاهی صدایش را قطع میکند.
در مدت بستری بودن در بیمارستان سینا، چهار بار عمل شده؛ گوشت را از پایش جدا کردهاند و شست و شو دادهاند، اما هنوز دو عمل دیگر پیش رو دارد تا تازه به آنجا برسند که آیا میتوانند گوشت پای راستش را جدا کنند و به پای چپ پیوند بزنند یا نه.
از پرسنل بیمارستان سینا راضی است، به او رسیدگی میکنند. اما شکایت دارد، گلایه نه، شکایت دارد: «به من نرسیدند، نباید حتما نماینده مجلس میآمد تا رسیدگی میکردند. من دانشجوی دانشگاه تهرانم، من تحت پوشش بیمه آن دانشگاهم. آنها در قبال من مسئول بودند».

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
با ليزر كه خورد نمي كنند سنگ شكن ميكنند
پس ما از نظر فرهنگي مشكل داريم و اين مختص جامعه پزشكي نيست.
نه اين طور هم نيست آقا
متاسفانه فرهنگ مردم ما نيز پايين است و به دليل بي سوادي و بي اعتمادي كه در جامعه ما وجد دارد اگر پرستار نيز كار خودش را درست انجام دهد باز برخورد ناشايستي از طرف همراهان بيمار و خود بيمار مي شود و آدم را بي انگيزه مي كند. من خودم پرستارم و در حداقل 10 تا بيمارستان كار كرده ام ولي برخورد برخي از همواهان بيمار واقعا مرا آزرده است به گونه اي كه تا چند شيفت مدام عصبي بوده ام. بنده هميشه دوست دارم در كارم بهترين و در ارتباط با بيمار نيز مهربانترين باشم.
مقصر اصلی شرکت سازنده اتوبوس است که اتوبوس را اینجوری ساخته یا اگه این خانم محترم نمی رفت دانشگاه پاهایش هم این طور نمیشد.
مسعود جان یه اتفاق که می افتد ادامه ان یه چیز دیگس این اتفاق برای این خانم افتاد دلیل بر سهل انگاری کادر اون بیمارستان نیست
بهتر بگم چون جون انسانها(فقط مردم) متاسفانه برای مسئولین ما بی اهمیت است اینجا حرف ازجون ادمهاست یک اشتباه هم فاجعه است
دوست عزیز و همکار گرامی...
پزشک معالج؟؟؟ مگر در بیمارستانهی دولتی و آموزشی ما مفهومی به نام پزشک معالج وجود دارد؟ هر رزیدنت و اینترنی که شیفت باشد یا هر اتندینگی که روزی یک مرتبه ویزیت و راند داشته باشد را که نمیتوان پزشک معالج نامید....
اگر این حادثه در یک شهر دور افتاده بوقوع پیوسته بود بیمار چه وضعی داشت؟
امان از ضعف مدیریت ؟
حرمت انسان و انسان دوستی کجاست؟
بنی آدم اعضای یک پیکرند ....در فرهنگ ما کجا جا دارد؟
من یک پزشک هستم و در سیستم دولتی حدود شش سال است که کار میکنم و کل دریافتی یک ماه من با اضافه کار و ما بقی یک میلیون و سیصد هزار تومان است و چون حق محرومیت از مطب که حدودا صد و شصت هزار تومان است هم در حقوق من گنجانده شده است مطب هم نمی توانم بزنم.اما،این دلیل نمی شه که مسوولیت و وجدان خودم را به پای کم پول گرفتن از سیستم بگذارم.آن انسان که به عنوان بیمار به من مراجعه میکند من را امین خود قرار داده و من باید پاسخگوی این امانت باشم.متاسفانه دیدگاه پزشکان همکار من در خیلی از موارد مادی شده است و ان استادی که باید صبح به صبح بیاید و کار دانشجوی کشیک شب قبلش را ارزیابی و به قول ما پزشکان راند صبحگاهی بگذارد ،کجاست؟چرا فقط رزیدنت و اینترن و نرسینگ بیمارستان را مقصر میدانیم؟خطا و خستگی در هر انسانی وجود دارد اما مهم این است که هر جا که نظارتی نباشد طبیعتا کارایی پایین می آید.اتند یا استاد دارد در قبال هیات علمی بودن و راند و نظارت بر کار دانشجویش حقوق میگیرد هر چقدر هم این مبلغ اندک باشد این استاد پذیرفته و قبول مسوولیت کرده.باید وجدانش و کلاهش را قاضی کند.
با سلام
من با خواندن این مطالب چیزی جز تاسف خوردن نمی توانم بگویم
واقعا جاي تاسف است در يک کشور اسلامي که همه خود را به حس انسان دوستي و دستگيري افراد دعوت ميکنيم واين مسائل پيش مي ايد فقط در حرف زدن استاديم در عمل صفر .
خیلی وحشتناکه
واقعا باعث تاسف هست برای این دکتر متخصص ندانم کار!! مردم که موش ازمایشگاهی نیستند ادم غیر متخصص!
مشكل ازاينجا شروع ميشه كه كادر پزشكي و مخصوصا دانشجوهاي رشته پزشكي براي ديگران اصلا قايل به احترام نيستند و به محض اينكه به عنوان پزشكي ميرسند خودشان را ازهمه برتر ميبينند و ديگران را حقير ؛وهمين رفتارها كه حالاديگربه يك فرهنگ در پزشكان و دانشجويان پزشكي تبديل شده نتيجه اش بي توجهي به بيمارزيردست آنهاست.واينكه متاسفانه درقبال رفتارهاو تصميمات اشتباه خود خودرا مسئول نميدانند.بياييد خودمان را در قبال هرنوع وظيفه و نقشي كه درجامعه داريم مسئول بدانيم وبه اين جمله گهرباربرسيم كه:هرچه را براي خودميخواهيم براي ديگران هم بخواهيم .
خیلی حالم بد شد. من دخترم الان توی بیمارستان بستریه و خودم هم حسابی دلم پره. راستی حالا که نوشتم ازتون میخوام واسه دخترم دعا کنید چون احتمالا دیگه دخترم به خونه برنگرده فقط منتظر معجزه هستم. حال خانواده این دختر رو درک میکنم.
جناب ماهان با شما مخالفم .متاسفانه رفتار اکثر پزشکان و پرستاران رفتار مناسبی نیست و به هیچ وجه توجه ندارند که طرف آنها فرد یا افرادی با مشکات جسمی و روحی می باشند.
به نظر من کسی که وارد این حرفه می شود با علم واطلاع از وضعیت معیشتی و حرفه ای وارد شده و کمبودهای مالی و شغلی را نمی توان با برخورد بد با بیمار و بستگانش توجیه نمود
میدونید من کارم ربطی به بیمارستان نداره ، ولی یه چیزی که هست ما ایرانی ها کم کم عادت کردیم یادمون می ره کاره خودمون حالا از هر صنفی که باشیم پر از ایراده، یکی کم فروشی می کنه یکی قسم دروغ می خوره یکی وقت رانندگی تو خیابون کورس می زاره با عابر پیاده تا بتونه زودتر از جلوشون رد بشه فلان مسئول راحت کلنگ فلان پروژه ای رو می زنه که اصلا بنا نیست راه بیفته خلاصه زیاده از اینا، راستی چرا ما همیشه خودمون رو بهترین می دونیم،دوست عزیز یه خورده فکر کن شاید خودتم کاری بدتر از این عزیزان کرده باشی،من که خودم رو پر عیب می بینم
آخه چرا به این منفی دادین دیگه،واقعا آدم می مونه چه آی کیو های دارن این مطالب را می خونن،راستی اصلا می خونین بعد مثبت منفی میزنید،شک دارم.
ضمنا مقصر اصلی فراموش نشود مگر بستن در با زدن شستی توسط راننده انجام نمیشود ؟ چرا زودتر در بسته شده است .مسایل پزشکی هم در جایگاه خودش باید مورد بررسی وارزیابی قرار گیرد ولی فعلا نجات پای این جوان مهم است از تیم متخصص باید استفاده شود
در تمامی مراکز دولتی، چه بیمارستان و چه مراکز دیگه، همه می خوان کار و از سرشون باز کنند، نه اینکه کارشون رو درست انجام بدن! این در کشورمون به یه اپیدمی بزرگ تبدیل شده و همه ازش ضربه می خوریم، هممون...
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.