وقتی «بحران آب گرفتگی» شهر قم را غرق و مدیران را غافلگیر کرد!/ بی‌مسئولیتی برابر وقت و اعصاب مردم

به گزارش خبرنگار تابناک در استان قم، باران پاییزی که پس از ماه‌ها خشکسالی و گردوغبار باید موجی از شادمانی و طراوت برای مردم قم به همراه می‌آورد، بار دیگر به صحنه‌ای تکراری از سوءمدیریت، سردرگمی و کلافگی شهروندان بدل شد. 

کافی بود چند ساعت باران با شدتی نه‌چندان غیرمنتظره ببارد تا شریان‌های اصلی شهر یکی پس از دیگری مسدود شوند و زیرگذرها به استخرهای آب تبدیل گردند؛ گویی نه از روزها قبل سازمان هواشناسی هشدار سطح نارنجی صادر کرده بود و نه آقایان ماه‌ها فرصت برای بررسی زیرساخت‌ها و علاج واقعه قبل از وقوع داشتند.

تصاویر و گزارش‌های میدانی از وضعیت قم بعد از بارندگی، به‌ویژه انسداد تونل غدیر و قفل شدن ترافیک از ۵۵ متری عمار یاسر تا میدان رسالت، حکایت از غیبتی معنادار دارد: غیبت تدبیر، غیبت نظارت و شاید غیبت احساس مسئولیت برابر وقت و اعصاب مردم. 

چرا اقدامی برای حل مشکل زیرگذر نشد!

چگونه ممکن است یک زیرگذر شهری سال‌ها با کمترین میزان بارندگی دچار آب‌گرفتگی حاد شود و در تمام این سال‌ها هیچ اقدام مهندسی و اساسی برای رفع نقص فنی و دفع آب‌های سطحی آن صورت نگیرد؟

 اگر حل این معضل مزمن از توان فنی و اجرایی موجود در مجموعه مدیریت شهری خارج است، دیگر چه ترسی دارید که از کارشناسان و متخصصان آب و فاضلاب و عمران سایر مراکز کمک بگیرید تا این گره کور چندساله باز شود؟

سنت غلط جلسه درمانی!

دردناک‌تر از خود بحران، شیوه مواجهه مسئولان با آن است. سنت دیرینه و غلط «جلسه‌درمانی پس از وقوع حادثه» باز هم تکرار شد. ستاد مدیریت بحرانی که فلسفه وجودی‌اش پیش‌بینی، پیشگیری و آمادگی است، چرا تازه زمانی تشکیل جلسه می‌دهد که آب از سر شهر گذشته، خیابان‌ها غرقاب شده و خودروها ساعت‌ها در ترافیک کلافه‌کننده متوقف مانده‌اند؟ هشدار نارنجی هواشناسی دقیقاً برای چه نهادی صادر شده بود؟ 

آیا وظیفه مسئولان شهری صرفاً بازنشر هشدارهای جوی برای مردم است یا تجهیز پمپ‌ها، بازگشایی کانال‌ها و استقرار نیروهای امدادی و راهور در گلوگاه‌های حساس ترافیکی؟

در این روزهای بارانی، هزاران شهروند قمی، از پیر و جوان گرفته تا بیماران و شاغلان، ساعت‌ها عمر خود را در راه‌بندان‌های ناشی از بی‌تدبیری سوزاندند؛ بدون آنکه حضور مؤثر پلیس راهور یا تیم‌های امدادی شهرداری برای روان‌سازی مسیرها احساس شود. 

اوج بی‌برنامگی و عدم راهکار جایگزین!

این فاجعه اما به همین‌جا ختم نشد؛ اوج بی‌برنامگی در تصمیم‌گیری‌های ترافیکی خود را نشان داد. در شرایطی که مسیر بستر رودخانه مسدود شد و پروژه بلوار امام رضا (ع) نیز عملاً از چرخه خدمت‌رسانی خارج بود، هر فرد ناآشنا با علم ترافیک هم می‌توانست پیش‌بینی کند که تمام بار سنگین عبور و مرور مرکز شهر به محور ۵۵ متری عمار یاسر سرریز خواهد شد. آیا درک این معادله ساده ترافیکی به مدارک عالیه شهرسازی نیاز داشت؟!

با وجود این انسداد قابل‌پیش‌بینی، نه تدبیری برای بازگشایی مسیرهای جایگزین اندیشیده شد و نه حتی اثری از حضور مؤثر و گره‌گشای مأموران راهور یا ناظران میدانی شهرداری به چشم می‌خورد. 

نتیجه این رهاشدگی مطلق، قفل شدن کامل مسیر عمار یاسر تا میدان رسالت و حبس یک‌ساعته خودروها در مسیری چندصد متری بود.

 آقایان شورای شهر و مدیران شهرداری و استانداری! این حجم از اتلاف وقت، خسارت به خودروها و سرگردانی مردم، مصداق بارز تضییع حق‌الناس است. 

بحرانی که با یک پیش‌بینی ساده هواشناسی قابل پیشگیری بود، با انفعال شما به وضعیت قرمز تبدیل شد؛ و پاسخی که مردم در این روزهای بارانی می‌خواهند، نه مصاحبه‌های توجیهی پس از باران، بلکه پاسخگویی شفاف و اصلاح فوری ساختارهای ناکارآمدی است که سال‌هاست بر این شهر سایه انداخته است.

گزارش: محمد احمدی‌نژاد شلمانی