چند توصیه به ایرانیانی که قصد دارند به «چالش سطل یخ» بپیوندند
خشکسالی آغاز شده در کشورمان اینقدر نگرانکننده است که به نظر لازم نیست بگوییم رایج شدن پیوستن به چالش سطل یخ در کشورمان، تندترین نقدها را از طرف افرادی به خود میبیند که به نوعی با معضلات خشکسالی بیش از دیگران آشنا هستند؛ امثال اقلیمشناسی که بر این باور است با اوضاع کنونی باید به کمپین کلوخ پیوست.

به گزارش «تابناک»، چند روزی است، IceBucketChallenge با نام ترجمه شدهاش، «چالش سطل یخ» تب و تابی در کشورمان به راه انداخته و روز به روز افراد مشهور بیشتری در آن شرکت کرده و دیگران را به چالش فرامیخوانند؛ اما هر چه بازار این کار نیک داغتر میشود، نقدهای جدیتری هم به آن وارد میشود.
از جمله نقدهایی که مطرح میشود و محل تأمل است، به کمبود آب در کشورمان اشاره دارد که هرچند به گفته کارشناسان، فراگیرترین بحران خشکسالی کشورمان را رقم زده، کمتر اثرات آن در جامعه دیده میشود. شاید به این دلیل ساده که بیشتر مردم هیچ ارتباط بصری با منابع آبی که در شریانهای شهر جریان مییابد ندارند و باورپذیریشان نسبت به سخنان و هشدارهای مسئولان، خود بحرانی جدا به تصویر میکشد!
پشتوانه سخن این منتقدان به یک حساب و کتاب ساده ریاضی برمیگردد؛ اگر هر ایرانی به طور متوسط روزانه یک لیتر در مصرف آب صرفهجویی کند، روزانه ۷۵۰۰۰ متر مکعب آب صرفهجویی خواهد شد که معادل ۲۷ میلیون متر مکعب صرفهجویی در مصرف آب در سال است. البته نه قرار است همه هفتاد و پنج میلیون جمعیت کشور به این کمپین بپیوندند و نه لازم است هر روز این کار را تکرار کنند، ولی با در نظر داشتن این نکات هم نمیتوان از کنار ضرورت صرفهجویی، ولو اندک به سادگی گذشت.
خشکسالی آغاز شده در کشورمان اینقدر جدی و نگران کننده است که به نظر لازم نیست بگوییم رایج شدن پیوستن به چالش سطل یخ در کشورمان، تندترین نقدها را از طرف افرادی به خود میبیند که به نوعی با مشکلات و معضلات خشکسالی بیش از دیگران آشنا هستند؛ امثال دکتر ناصر کرمی، اقلیمشناسی که بر این باور است با شرایط حاکم بر کشور، باید به کمپین کلوخ پیوست تا کارکرد هشدار داشته باشد.
شاید چنین اظهار نظری در وهله نخست تند به نظر برسد؛ اما وقتی به گواه ویدئوهای منتشر شده، میبینیم برخی ورزشکاران و هنرمندان ایرانی پیوسته به این چالش، در شدیدترین بحران آبی کشور کنار استخرهای پر از آب، سطل آب یخ را روی خود خالی میکنند، درخواهیم یافت که تا چه اندازه ذهنهایمان با ضرورت صرفهجویی در مصرف آب فاصله دارد؛ اینجاست که میتوان امیدوار بود با تأکید این منتقدان شاید سطلهای یخ به ظرفهای کوچکتری تبدیل شده و اسراف کمتری شود!
اما جدای این اشکال، وقتی به ماهیت جهانی چالش دقیق میشویم، درخواهیم یافت که ظاهرا از کاری که به قصد خیرخواهی در جهان به راه افتاده، به کشور ما چیزی بیشتر از یک تفریح نرسیده، زیرا در اصل این کمپین برای آگاهی بخشی درباره یک بیماری نادر و سخت به راه افتاده و هدفی که دنبال میکند، جذب کمکهای عمومی برای گسترش تحقیقات روی آن و در نتیجه یافتن راه درمان آن است.
به عبارت دیگر، چالش اصلی آنجاست که افراد یکدیگر را دعوت میکنند که یا سطل آب و یخ را روی خود خالی کرده و با تجربه کردن لحظاتی کرخت شدن (لحظهای فلج شدن)، هم خود به حد بسیار خفیف با مشکل بیماران آشنا شوند و هم در ترویج کمپین نقش داشته باشند یا اینکه قید خیس شدن با آب سرد را زده و به مؤسسهای که تحقیقات گران قیمت برای یافتن درمان این بیماری را پی میگیرند، کمک مالی کنند، ولی ایرانیان چگونه میتوانند به آن مؤسسه کمک مالی کنند؟
اینجاست که مقدور نبودن کمک مالی، ما را با این پرسش مواجه میکند که پس پیوستن به چالش سطل یخ در کشورمان چه سودی خواهد داشت؟ در ثانی، اگر سود هم داشته باشد، چه تضمینی هست که غربیها ما را هم در سود آن شریک کرده و به بهانه تحریمها، از عرضه آن به بیماران ایرانی دریغ نورزند؟
هرچند این ایراد بسیار جدی به نظر میرسد، خلاقیت برخی افراد سرشناس ایرانی پیوسته به ماجرا برایش راهکار یافته است؛ میتوان چالش وارداتی را به نوعی بومی سازی کرد و در عین حال که به شکل جهانی آن را پیش برد، اگر کمک نقدی به همراه داشت، آن را به مؤسسات خیریه در کشورمان رساند؛ به امثال محک یا دیگر خیریههای یاریرسان در کشورمان که از کمبود منابع مالی در تگنگنا هستند.
از این اشکال هم که بگذریم، سومین گزارهای که میتواند چالش سطل یخ را در کشورمان به کاری غیر مفید تبدیل کند، گرویدن عمومی به این چالش، با انتخاب خالی کردن سطل آب یخ روی سر است که کمترین ایرادهای وارد به آن، اسراف آب، لوث کردن تحرک انسان دوستانه شکل گرفته و در نهایت مشکلات جانبی دیگر است؛ اشکالی که به اصطلاح عامه «جوگیر شدن» نامیده میشود و همه میدانیم تا چه اندازه مخرب است.
البته این اشکال در بسیاری نقاط دیگر جهان نیز به چشم میخورد و اندکی جستوجو در فضای مجازی برای اثبات رقم خوردن آن در دیگر کشورها کافی به نظر میرسد، ولی اگر هوشمندانه با این تب برخورد کنیم، میتوانیم با آن مقابله کنیم. به این صورت که تلاش کنیم پیرامونمان را با ماهیت اتفاق جهانی رخ داده آشنا کرده و در صورتی که به چالش سطل یخ دعوت شدیم، نخست به سود مالی کار بیندیشیم و بعد تصمیم به رد یا پذیرش دعوت بگیریم.
به زبان سادهتر، نخست فکر کنیم که آیا پیوستن ما به این کمپین ممکن است به دعوت افرادی منجر شود که وسع مالی دارند و برای اهداف خیر خواهانه دست به جیب میشوند یا خیر؟ اگر پاسخ مثبت بود، سطل آب یخ را آماده کنیم و در غیر این صورت، شرط انصاف را رعایت کرده و نخواهیم بخشی از چرخه اتلاف آب شویم!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
دوست عزیز دقیقا مشکل همینه که این کار در ایران تبدیل به تفریح شده.این کار برای همدردی و کمک به این بیماران هست نه تفریح آدمهای مشهور و خندیدن من و تو.
ازتمام مردم عزيزايران خواهش ميكنم درمصرف آب صرفه جويي كنيد.
سلام من کاري به چالش ندارم اينم يه هفته ديگه تموم ميشه.من کارمند ابفا هستم.توروخدا در مصرف اب صرفه جويي کنيد.اوضاع خيلي از اون چيزي که،فکر ميکنيد.بدتره.شايد سال بعد گداي اب کنيم از کشوراي اطرافمون.
خوب فعلن که این ایده هم از ما نبوده....شمام بشین یه ایده جذاب بساز که کل دنیا رو بگیره...کسی جلوتون رو نگرفته که
اتفاقا به نکته درستی اشاره کرده
دوست عزیز!این آمار برآیند کل کشوره.تو شهری مثل تهران حدود 45 درصد مصرف تو بخش خانگیه...صرفا جهت اطلاع!
با درود
باید بگم این کمپین خیلی موفق بوده و تونسته روی کار ما تاثیر بگذاره. قبلا دنبال مجور بودیم امروز زنگ میزنند دنبالمون میگردند !
هیت سایتمون چند صد برابر شده و کلی آدم خیر و داوطلب رو شناختیم. برای آب هم میتونید برید تا باغچه تا آب هدر نشه و یا از مدیریت شهری بخواهید لوله ها و سیستم انتقال آب رو اصلاح کنند چون 30 تا 50 % هدر رفت آب مربوط به فرسودگی شبکه هست. البته پر مصرفی ما هم معظلی است که باید جداانه بررسی شود
الان برای این کار آنقدر بحث و گفتگو میکنید. هرکی دوست داره انجام میده هر کسی هم مخالف هست نده
بیش از 90 درصد آب کشور تو کشاورزی داره هدر می ره برید جلوی اون رو بگیرید نه یه سطل آب
من هم با نظرت موافقم تابناک داره کامنت همکارش رو می ذاره تابناک کار ت زشت که داری پارتی بازی می کنی
90% آب کشور در بخش کشاورزی مصرف میشه که بخش زیادی از اون بدلیل عدم آبیاری قطرهای و عدم برنامهریزی و آموزش به هدر میره. شما گیر دادین به یه سطل آب خونه؟
آقا يه سوال اين كمپين بر اساس دعوت مي باشد نميشه هر كي دلش خواست يه سطل آب بريزه سرش حالا سوال : كي ايرانيا رو دعوت كرد به اين كمپين ؟ مخصوصا علي كريم رو كي دعوتش كرد
نویسنده محترم
بهتر بود قبل از نوشتن این مطلب چند تا از ویدیوهای ایرانی این چالش رو میدیدی بعد مطلب مینوشتی.
محض اطلاعت کسانی که در ایران مایل به کمک باشند میتونند کمکهای مالی خودشون رو به بنیاد امور بیماریهای خاص اهدا کنند.
به نظر من حرکات اجتماعی شبیه چالش سطل یخ که گسترش جهانی پیدا میکنه ، به نوعی میل نیمه پنهان و غریزی بشریت رو به تن واحده بودن نشان میده و به خودی خود رشد دهنده بخش اجتماعی و انسانی فطرت بشره تازه اگر یه منظور و هدف والا هم داشته باشه که خیلی بهتره. این موضوع بهانه جویی کمبود آب هم برای جلوگیری از پیوستن به چنین کمپین انسانی واقعاً خنده داره . اولاً این عمل بیشتر بین افراد نسبتاً مشهور اتفاق می افته یعنی شاید در کل کشور ما حداکثر 200هزار نفر. اگر هر یک از اینها با صرفه جویی 5 لیتر روی سرشون بریزن کلاً میشه 1000 متر مکعب که اندازه آب یک استخر متوسطه!! تازه این آب هم ضرورتاً هدر نمیره چون میشه نزدیک باغچه یا جویهای آبیاری این کارو کرد که آب برگرده به چرخه مصرف. پس اینکه کلاً یه حرکت خودجوش انسانی در سطح جهان رو تخطئه کنیم به بهانه کمبود آب ، یه جور فرافکنیه.از همه اینها گذشته اگر واقعاً وضعیت آب در همه کشور خیلی وخیمه که این 1000 مترمکعب هم در سطح کشور حیاتیه ، میشه ما به نشانی هم راستایی و دوستی با جامعه جهانی اونو تبدیل کنیم به کمپین 1 لیوان آب سرد که دیگه به هیچ جای کسی بر نمیخوره ولی فوایدش رو داره.
به هر حال از نظر من غالب این مخالفتها نه به دلیل نگرانی برای منابع آب ، بلکه به واسطه تمایل بعضی ها برای هر چه بیشتر ایزوله کردن جامعه و پر رنگ کردن مرزهای انسانیه و لا غیر
الآن مشکل اصلی خشک سالی در کلانشهرهای ماست که با مشکل تامین آب شرب مواجه هستند. شهری مثل تهران را در نظر بگیریم . به نظر شما چند درصد از آب سدهای تهران برای کشاورزی مصرف میشود . تا اونجایی که من اطلاع دارم تهران حتی کشاورزی اطراف خود را هم بلعیده است . پس این یک توجیح است که بگوییم صرفه جویی را از بخش خانگی به بخش کشاورزی ببریم ( که البته باید ببریم ولی همزمان با صرفه جویی در مصرف شرب و خانگی ). در معدود استانهایی هم که هنوز مشکل کمبود آب جدی نشده باید به دنبال افزایش راندمان بهره وری در مصرف آب کشاورزی باشیم تا بتونیم افت محصول استان های دیگه رو تا حدودی جبران کنیم و از این بیشتر وارد کننده مواد غذایی و نهاده های دامی نشیم.
واقعا حرف حسابو زدی. خدایی بعضی موقع فکر می کنم تابناک مطلبی واسه نوشتن نداره میاد به این خرده ریزا گیر میده
این یارو از مسئولین سایت تابناکه.هر خبری باشه اول کامنت با این اسم مستعارش می ذاره و قبل از همه تاییدش می کنه. جالبه که خیلی از کامنتای واقعی رو که ما مردم می ذاریم تایید نمی کنند. تو ایران حتی تو کامنت گذاشتن پای یه خبر هم پارتی بازیه و روابط اولویت دارن
به جای سطل خالی یک سطل خاک بر سر خود بریزند که دیگه آب نباشه خاک بعضی مواقع به کار میاد
مگه چند تا ايراني سطل اب رو سرشون ريختن شايد100نفر هم نشه
اينهمه داد وبيداد نداره
...
گل گفتی والا هزاران هزار مغازه هر روز جلوشون رو با چند سطل آب میشورن اونوقت این شده اسراف!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.