برخورد دوگانه با شیر طلایی ونیز برای «قصهها»؛
بنیاعتماد، فیلمساز زن پیشرو ایران یا کارگردان سیاهنما؟
سوای اینکه بنی اعتماد چه موقعیتی دارد، این پارادوکس، چنین پرسشی را پیش میکشد، آیا برخی اخبار، صرفاً مصرف داخلی دارند و در سطح جهانی به گونهای دیگری بازتاب مییابند و آیا در پیش گرفتن این شیوه به نفع فرهنگ و به ویژه سینمای ملی ایران خواهد بود؟

به گزارش «تابناک»، «وضعیت اقتصادی ایران وخیم است و این به دلیل تحریمهایی است که عملا به ضرر مردم کشور تمام شده است. با ساخت این فیلم میخواهم نشان دهم، تحریمهای غرب به دلیل فعالیتهای هستهای ایران چه آثار سوئی بر زندگی مردم عادی در ایران گذاشته است؛ بچههایی که دچار بیماریهای سخت مانند سرطان و اماس هستند، از پیامدهای تحریم ضرر میبینند. واقعا دوست دارم این تحریمها برداشته شود. یکی باید در این زمینه به مردم ایران پاسخ بدهد».

این جملات، بخش مهمی از گفتههای رخشان بنیاعتماد درباره فیلمش پس از نمایش در جشنواره ونیز بود؛ گفتههایی که البته در بیشتر فیلمهای منتشره از نشست خبری بنیاعتماد به کلی حذف شد تا مشخص شود این گفتهها از پشت چنین تریبونی تا چه میزان میتواند برای طرفهای غربی هزینه زا باشد و البته رسانههای پرمخاطب دنیا مشیی متفاوت با جشنواره ونیز در پیش گرفتند و بازتاب وسیع این گفتارها ـ که کاملاً در راستای منافع ملی ایران بود ـ غیرقابل چشمپوشی است.
آسوشتیدپرس در این باره گزارش داده بود: «قصهها که یکی از بیست فیلم بخش مسابقه است، مجموعهای از داستانهای غیرواقعی -Fictional از تلاش شهروندان تهرانی راننده تاکسی زیر بار قرض، مستمری بگیران فقیر و کارگران کارخانهٔ بیکار است. قصهها هرگز علت مصائبشان را افشا نمیکند، اما کارگردان میگوید میخواست لطماتی را که تحریمهای غربیها به خاطر برنامههای هستهای ایران بر مردم عادی وارد میکند نشان بدهد».

بنی اعتماد به جای گرفتن ژست اپوزیسیون، در نقد جدی چالشی که غرب پیش روی هموطنانش قرار داده سخن گفت و از قضا دست خالی نیز از ایتالیا بازنگشت. در اختتامیه قدیمیترین جشنواره بینالمللی سینمای جهان، شیر طلایی ونیز برای بهترین فیلمنامه به رخشان بنیاعتماد و فرید مصطفوی موفق برای نگارش فیلمنامه «قصهها» تعلق گرفت تا بنیاعتماد در سفری یک روزه به ایران، مقدمات اهدای این جایزه را به موزه سینما فراهم کند و سپس به دعوت جشنواره فیلم تورنتو، راهی کانادا شود.
این جایزه با استقبال سینماگران روبهرو شد؛ اما در بیرون از فضای سینما، برخی حتی از حضور این فیلم در ونیز نیز عصبانی بودند. این عصبانیت در قالب یک آیتم خبری مشخص در بخشهای خبری منعکس شد و در لابلای این آیتم نیز بخشهای مورد پسند گزارشگر از سخنان علی جنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد قرار داده شده بود که در روزهای بعد تأکید شد این صحبتها درست منتقل نشده است. در این آیتم خبری، قصهها فیلمی سیاهنما خوانده شده که کارگردانش به سیاهنمایی آن افتخار میکند!

پرستیوی، رخشان بنی اعتماد را «فیلمساز زن پیشروی ایران» لقب داد و ضمن اشاره به داستان این فیلم که در واقع هفت اپیزود درباره ادامه قصه زندگی شخصیتهای فیلمهایش پیشین بنی اعتماد نظیر روسری آبی، خون بازی و زیرپوست شهر است و تأکید کرد او چهرهای شناخته در زمینه پرداختن به مشکلات اجتماعی در فیلمهایش است و جوایز ملی و بینالمللی متعددی به دست آورده است.
با این اوصاف، پرسش اساسی اینکه سرانجام بنیاعتماد و فیلمهایش در راستای سیاهنمایی هستند؛ او یک کارگردان سیاهنماست یا فیلمهایش نقدهای اجتماعی را مطرح میکنند و خود او نیز یک کارگردان زن پیشروست؟ سوای اینکه بنی اعتماد چه موقعیتی دارد، این پارتدوکس، چنین پرسشی را پیش میکشد آیا برخی اخبار، صرفاً مصرف داخلی دارند و در سطح جهانی به گونهای دیگری بازتاب مییابند و آیا در پیش گرفتن این شیوه به سود فرهنگ و به ویژه سینمای ملی ایران خواهد بود؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
اینجا فاضلاب خونه ها هم بوی عطر میدن!! این فیلم دروغه بلاشک!
واقعا خجالت بکش
به نظر من آثار بنی اعتماد مثل تریبونی است که باید در داخل ایران و صدا سیما حضور داشته باشه و نه در خارج. که متاسفانه موقعیتش وجود نداره.
اشتباه نکنید قصد خانم بنی اعتماد؛هم نشان دادن سیاهی هایی است که آمریکا و استکبار با تحریمها به سر ایران آورده و هم نشان دادن زنده بودن و پویا بودن ملتی مقاوم در شرایط تحریم است.
امیدوارم تابناک این نظر منتشر کنه.اصلا من کار ندارم فیلم سیاه نمایی هستش یا سفید نمایی.مهم یک چیزه و اون اینکه زندگی چند درصد مرد می تواند شبیه این فیلم باشد؟ هر چه تعداد بیشتری باشد مایه نگرانی بیشتر است.من فیلم را به عنوان تلنگری به همه می پذیرم.ولی فیلم از یک ضعف عمده برخوردار است و ان اینکه به اعتقادات اکثر عموم جامعه بی توجه هستش.در یک خانواده ایرانی وقتی مشکلی پیش میاد طرف با هر شکل ظاهری به اولین چیزی که متوسل میشه عقبه اعتقادی مذهبی خودمونه و در مراحل بعدی اگه کارش جور نشد دس به تن فروشی این مسائل دس میزنه.
حالا واقعیت شده سیاه نمایی؟
سیاه نمایی یعنی وارونه جلوه دادن واقعیت.
نمایش حقایق زندگی مردم سیاه نمایی نیست.
مسائل داخلی ما به خود ما ربط داره کسی منکر فقر وکمبود توی این مملکت نیست و باید حل بشه اما این دلیل نداره برا یه لقمه جایزه خودمنو جلوی غربیا ذلیل کنیم کی میخوایم بفهمیم که هر چی مسلمونا رو تو فیلمامون بد بختر و ذلیل تر نمایش بدیم غربیا بیشتر برامون دست میزنن
فیلم سازان باید معایب را ببینند. اگر قرار باشد همه به به و چه چه کنند که کسی به فکر نمی افتد. دکتر باید مرض را ببیند و بزرگ کند تا درمان شود.
تبریک به صدا و سیمای میلی!
اگر این طوری به خواهی فکر کنی پس چرا جوایز بیشتری بهش ندادن اما مشکل اصلی تناقض های موجود در صدا و سیماست که بسیار آزار دهنده است
خوب دیگه فیلمسازهای ضعیف که حرفی واسه گفتن ندارن اینطوری خودشونو تو دنیا مطرح میکنن
پرس تی وی اشتباه کرده
به خاطر همین فیلم ها است که مردم دنیا ما را مثل گرسنگان اتیوپی می پندارند. کافیه پاتو از ایران بگذاری بیرون .
امید؟.....
به چی؟
اگر کسی قرار است با سیاه نمایی ایران وایرانی جایزه ای کسب کند جایزه و تندیسش سیاه است
آقایان در ایتالیا و فرانسه و آمریکا و.... در جشنواره ها به فکر منافع خودشان هستند
حالا چرا فحش میدی؟
بی شک خودتی!
در ایران اگر فیلم با حضور واقعیت های زندگی قشرمتوسط به پائین جامعه بسازیم متهم به سیاه نمایی میشویم. و اگر فیلمی با موضوع واقیتهای زندگی قشر متوسط به بالا بسازیم متهم به بیعاری و تجمل گرایی و رواج زندگی بی دغدغه و غربگرایی و ...
ما ملت افراط و تفریط هستیم.
صبح زنده با و غروب مرده باد.
نه که در جامعه امید موج میزند.
خیلی بامزه ای!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.