رفتن به محتوای اصلی 
آخرین خبرتصویر قاضی جوان و فرزندش که قربانی تیراندازی شدند
1بازدید
۴۲

به تماشاگران داربی بیشتر توجه کردیم تا این افراد؛

کارتن‌خوابی همراهان بیمار در مجاورت قطب‌ها!

با یک پیش فرض نادرست در ذهن مسئولان، اشتباهات بعدی رقم می‌خورد؛ به این صورت که مرکز درمانی واقع شده در کلان‌شهرها، روز به روز وسعت گرفته و امکانات بیشتری در اختیار می‌گیرند تا قطب بزرگتری شوند و مراجعان بیشتری از شهرستان‌های دور و نزدیک جذب خود کنند؛ غافل از آنکه می‌شود به جای این کار، مراکز جدیدی در شهرستان‌ها ساخت تا رنج سفر هم به دیگر رنج‌ها اضافه نشود!

کارتن‌خوابی همراهان بیمار در مجاورت قطب‌ها!
قطب جراحی فلان در کشور، قطب سوانح و سوختگی در منطقه، قطب پیوند عضو در جنوب ایران و... ؛ چند بار چنین توصیفی از یک مرکز درمانی به گوشتان خورده و چه برداشتی از شنیدن آن در ذهنتان معنا یافته است؟

به گزارش «تابناک»، از جمله مشکلات بزرگی که مقوله مهم درمان در کشورمان با آن روبه‌روست، پخش نامناسب امکانات درمانی است که موجب می‌شود بیماران رنج سفر به جان خریده، برای بهبود بیماری، رهسپار شهرهای بهره‌مند‌تر شده و‌ گاه آنچنان به سختی بیفتند که مجبور به تحمل کارتن خوابی شوند.

مراکز استان‌ها، برخی کلان‌شهر‌ها و در ‌‌نهایت پایتخت، از جمله مقاصدی است که به اولویت بیماران را به سمت خود فرا می‌خواند، زیرا مراکز درمانی بهتر در این مناطق قرار گرفته‌اند و امید به درمان بیماران در مراجعه به این مراکز پر رنگ‌‌تر می‌شود؛ برداشتی که شاید مسئولان با آن مخالف باشند، ولی برای بیماران و خانواده‌شان کاملا پذیرفته ‌است.

از جمله نکاتی که این باور را تقویت می‌کند، دادن لقب‌های خاص به بیمارستان‌های گوناگون است. یک بیمارستان لقب قطب پیوند عضوی خاص می‌گیرد، دیگری به تناسب کار تخصصی‌اش، بیمارستان مشهوری در اروپدی، سوانح و سوختگی و ... می‌شود و در پایان مراکز بر‌تر درمانی در یک حوزه در غرب، شرق، شمال و جنوب کشور قد علم می‌کنند که پیامشان برای بیماران یک چیز بیشتر نیست؛ «ما قطب هستیم و این موضوع یعنی امکانات و پرسنل بهتر‌ داریم و در نتیجه خدمات بهتری ‌می‌دهیم‌».

{$sepehr_album_14376}

این باور‌ها هنگامی تقویت می‌شود که مردم کمبودهای بیمارستان‌های دور و اطراف خود را با امکانات کامل‌تر قطب‌های درمانی قیاس می‌کنند و به این نتیجه می‌رسند که تحمل رنج سفر به شهرهای برخوردار‌تر به ازای درمان بیمارانشان برایشان صرفه دارد و با این استدلال، راهی سفری سخت و طاقت‌فرسا می‌شوند.

به همین دلیل ساده، سالیان سال است که بسیاری از هموطنانمان برای درمان عضو بیمار خانواده، راهی شهرهای بزرگ‌تر می‌شوند و به صف مراجعان قطب‌های درمانی می‌پیوندند تا این مراکز اسیر ازدحام جمعیت شوند. عجیب اینکه با افزایش استقبال مراجعان، مسئولان نتیجه می‌گیرند که باید آن مرکز را توسعه داده و بودجه خاصی برایش تصویب کنند تا سیر تسلسلی عجیبی به راه افتد.

از اینجا به بعد، چون فرض مسأله غلط بوده، ادامه کار با اشکالات بیشتری پیش می‌رود؛ به این صورت که مرکز درمانی واقع شده در کلان شهر‌ها، روز به روز وسعت گرفته و امکانات بیشتری در اختیار می‌گیرند تا قطب بزرگتری شوند و مراجعان بیشتری از شهرستان‌های دور و نزدیک جذب خود کنند؛ غافل از آنکه می‌شود به جای اختصاص سهم بیشتر از امکانات و بودجه به این مراکز، مراکز جدیدی در شهرستان‌ها ساخت تا رنج بیماران دوچندان نشده و اجبار به سفر به مشکلات درمانی ایشان افزوده نشود.

اما از سوی دیگر، در نتیجه مراجعه بیماران به مراکز درمانی در شهرهای بزرگ‌تر، مشکلات دیگری زاییده می‌شوند که رفع و رجوعشان آسان‌تر از توزیع متوازن امکانات درمانی در کشور نیست.

از دشواری‌ها و خطرات سنجاق شده به رفت و آمد جاده‌ای در کشور و ترافیک و دیگر معضلات شهری ماجرا که بگذریم، بحث اقامت بیماران و همراهان ایشان در شهرهای بزرگ‌تر و برخوردار‌تر، آنچنان مشکلات بزرگی برای ایشان فراهم می‌آورد که‌ گاه تلخی‌های آن از تلخی رنج بیماری کمتر نیست.

{$sepehr_album_14377}

این مهم را هنگامی می‌توان ساده‌تر ‌دریافت که با خانوادهای بیماران سفر کرده به کلان‌شهرهای گوناگون ‌گفت‌وگو کنیم یا تصاویر افرادی که شب را تا صبح در خودرو‌ شخصی خود یا چادری که همراه آورده‌اند یا صندلی‌های پارک‌های مجاور بیمارستان‌های بزرگ و مشهور ‌می‌گذرانند، دیده و در ناچاری ایشان به تحمل شرایط تأمل کنیم.

جالب اینجاست که انبوه این همراهان بیمار را که سرگردان خیابان‌ها و معابر هستند، ‌کسی ندیده و وظیفه‌ای برای چاره‌‌ مشکل ایشان و‌‌ رها کردن ایشان از عارضه قطبی شدن درمان احساس نمی‌کند تا دست کم به مانند تماشاگران داربی پایتخت، همراهان بیماران هم از توجه مسئولان بهره‌مند شوند.

شاید قیاس درستی نباشد، ولی وقتی می‌بینیم تماشاگران داربی سرخابی که شب پیش از بازی به مجموعه ورزشی آزادی ‌می‌روند، از پذیرایی رایگان و گذراندن شب در سرپناه‌های آماده‌ بهره‌مند می‌شوند، ولی همراهان بیماران چه در تهران، چه در کلان‌شهرهای دیگر‌ مثل مشهد، شیراز و ... مجبورند تاوان توزیع نشدن امکانات درمانی در کشور را با خوابیدن در پیاده‌رو‌ها بگذرانند، گلایه کردن دور از انصاف به نظر نمی‌رسد.

اینجاست که می‌توان و باید مأموریتی ویژه تعریف کرد تا در دراز مدت قطب‌زدایی در دستور کار قرار گرفته و توزیع امکانات رقم بخورد، ولی پیش از آن تدبیری اندیشید ‌تا با فروپاشی قطب‌ها و برقراری عدالت، اندکی از رنج همراهان بیماران کاسته شود؛ مأموریتی ویژه که از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تا شهرداری، بسیاری نهاد‌ها باید سهم خود را در قبال به ثمر نشستن آن ادا کنند.

1

1
1
1
1

2

2
2
2
2
Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۴۲
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
ناشناس
در پاسخ به پیمان

جای سوال داره اما این سوال جواب نداره خودتو خسته نکن

ناشناس

با سلام
ساختمان آسایشگاه بیمارستان مفید در حال حاضر برای این کار استفاده نمیشود تبدیل به انباری شده

اراکی
در پاسخ به ناشناس

در ایران 1.همراه باید باشه - الزامی است 2.همراه باید هزینه بپردازه 3. همراه امکانات نباید بخواهد ...تناقض عجیبی در مدیریت بیمارستانها و بحث پرستاری وجود دارد...

ناشناس

گاهی اوقات نیز نیاز به همراه وجود ندارد ولی 4 نفر با بیمار مراجعه می نمایند.

سرور
در پاسخ به ناشناس

سلام من خودم دیده ام و در طول تحصیل بیمارستان کشورهای پیشرفته بوده ام، خیلی جاها که همراه نیاز است مثلا کودکان و نوزادان اصلا اتاق مثل هتل جداگانه دارند پشت اتاق فرزندشون.
خیلی موردها هم برای آموزش مددجویانی که به دلیل شرایطشون مزمن هستند و نیاز به مدیریت تغذیه و ...خانواده هست خانواده ددعوت و پذیرایی می شوند در کنار بیمار

ناشناس

من هر روز دارم این صحنه‌ها را توی محوطه بیمارستان امام خمینی می‌بینم. بندگان خدا روی زمین و کارتن شب را تا صبح سر می‌کنند. واقعا توی پاییز و زمستان می‌خواهند چکار کنند؟

علی

این قطبها سالهاست که اینجوری فقط با گرونی پرنگ تر شده

ناشناس

خدا خیرتان دهد واقعا وضعیت بدیه الان شیراز واقعا وضعیت بدی بهم زده بیمارستان شهید فقیهی باید جلوشو ببینید یکی از خیابان های اصلی شهر هست
شیراز تمام بیمارستان ها و تمام نقاط شهر به این مشکل گرفتار هستن باید کاری کرد که همراه بیمار نیاز نباشه

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

حالا برعكس در ايران وقتي وارد بيمارستان مي شوي براي جواب سلام يك نرخ مي گيرند براي پذيرش يك نرخ مي گيرند براي ويزيت يك نرخ مي كيرند و بعد مي گويند 2 ميليون بده شما مشكلي نداريد

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

درود بر شما

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

اين در صورتي است كه پرستاران اين وظيفه ازبيمار را بعهده بگيرند پرستاران ايراني حتي يك ليوان اب هم به زور به دست بيمار مي دهند اگر بيمار نياز به كمك داشته باشد دستش را هم نمي گيرند و سراغ همراه بيمار را مي گيرند او رااز تخت پايين بياور با بالا ببر يا سر برانكار را بگيرند تا اتاق عمل ببرند اينها معضلات ما هستند پرستاري كه روز اول قبول مي كند با با يك نرخ معين در قبال پرستاري از بيمار استخدام بشود هر نوع پرستاري از بيمار بكند ولي استخدام شد حتي حاضر نيست برا ي بيمار قدمي بردارد فقط اگر قرص يا امپول داشت با كمال ميل مي زنند مگر بيمار از تخت هم بيفتد كسي به غير از همراه او به او كمك نمي كند

محمد از تبریز

این همراه بیمار چه تعریفی دارد کادر در مان خیلی از کار ها و وظایف خود را به همراه بیچاره می دهند کلی بی حرمتی و بی احترامی هم می شود تازه پول هم می گیرند بابت انجام کاری که قانونا وظیفه خودشان است و بابتش پول گرفته اند تازه تکلیف یک انسان تنها که کس و کاری ندارد ودر آینده زیادتر هم می شوند چه خواهد بود گرفتن ملزومات وکارهای اداری و احظار پرستار و یادآوری دارو ها و حتی با عرض معذرت مشکلات اجابت مزاج بیمار بر عهده همراه می افتد آیا در قانون هم این طوری نقل شده یا این طوری عرف شده است تکلیف آدم های بی همراه چیست

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

چون تو اون کشورها تمام مسوولیت بیمار با خود بیمارستانه اما اگه تو بیمارستان های ایران بیمار همراهی نداشته باشه فاتحه ش خوندس

ناشناس
در پاسخ به پیمان

مگه این امکانات درمانی امروز ساخته شده!
همین بیمارستان امام خمینی 70سال قدمت داره
...

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

مگه اینجا میتونی بیمارتو بسپاری به پرستارها و دکترهای بداخلاق، پولکی و بی مسئولیت؟؟؟

کلانشهر تبریز

بنده همسرم را جهت زایمان به بیمارستان طالقانی تبریز بردم.خدا شاهد است هیچ امکانات رفاهی برای همراهان بیمار که از شهرهای دور امده بودند،نبود و باید در محوطه چمن بیمارستان میخوابیدیم و از همه وحشتناکتر سرویس های بهداشتی فاقد مایع دستشویی و کثیف و دستگیره در شکسته بود بطوریکه شخص قادر به بستن در از تو نبود.وقتی اعتراض کردم گفتند شب ها معتادین به بهانه استفاده از دستشویی وارد انجا شده و مواد مصرف میکنند و ما نیز به انجا نمی رسیم.

احمد

يكي از شهرهايي كه مطمئنا از لحاظ تنوع مراكز درماني و بهره گيري از پزشكان مجرب بعد از پايتخت قرار دارد،شيراز است.وجود اين شهر البته نعمتي براي جنوب است.اما معضلي كه به آن اشاره شد،به يكي از صحنه هاي عادي در اين شهر تبديل شده.كافيست روزها به خ زند،اطراف فلكه نمازي و ... سري بزنيد.اين مراكز با وجود درآمد سرشار،توجهي به اين وضعيت ندارند.بديهي است بيشتر اين افراد از طبقات كم درآمدتر جامعه هستند.چون پولدارهاي جنوب يا خودشون تو شيراز خونه دارن يا حداقل يه فاميل اونجا دارند.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

علاوه بر امکانات، فرهنگ زندگی انفرادی هم در چنین پدیده ای در کشورهای "پیشرفته" موثر است.

ناشناس

سلام
کدوم پزشکی مایل به رفتن به شهرستان محروم و دور افتاده هست؟

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

قطب بدبختی ما و خیارشوری شما

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.