رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبرافشای جزئیاتی از طرح دو روزه ایران به آمریکا
0بازدید
۱۵۴

پای به پای یک بیمار در مراجعه به یک بیمارستان؛

راستی کجای نظام سلامت متحول شده که دیدنش سخت است؟!

وقتی پرسنل کلینیک از راه رسیدند دریافتیم که همه این تصورات باطل بوده چراکه متوجه شدیم نه ویزیت خارج از نوبتی در کار است، نه پزشکان زودتر از هشت در کلینیک حاضر خواهند شد و نه اصولا متخصص داخلی یا دستگاه گوارش در این روز در کلینیک حضور خواهد یافت! باورم نمی‌شد که باید به مادرم بگویم باید بار دیگر پله ها کلینیک را با درد بالا برود، از خیابان و میدان عبور کنیم و به اورژانس برسیم تا دنبال راه تسکین دردش بگردم!

راستی کجای نظام سلامت متحول شده که دیدنش سخت است؟!
وزارت رفاه و وزارت بهداشت تفاهم نامه همکاری امضا کردند تا خدمات درمانی‌شان به اصطلاح یک کاسه شود، طرح تحول نظام سلامت به اجرا در آمد که از جمله شاخصه های بارزش، کاهش سهم پرداختی بیماران است و... ولی چقدر بعد از شنیدن اخباری از این دست، زمانی که به مراکز درمانی مراجعه کرده‌اید، چقدر به صحت آنها پی برده‌اید و تا چه اندازه با تحولات چشمگیر و اساسی مواجه شده‌اید؟

به گزارش «تابناک»، با وجود آنکه «سلامت و درمان» از مباحث مورد توجه در دولت یازدهم بوده و دولت مردان موفق شده‌اند با تصمیمات خاصشان در این باره، نوید رقم خوردن اتفاقات خوبی در این عرصه را به مردم بدهند، اما نیم نگاهی به اوضاع مراکز درمانی در کشورمان نشان می‌دهد که هنوز تا رسیدن به افق های مطلوب در زمینه ارائه خدمات درمانی فاصله‌ زیادی داریم.

این استنباط برخی افرادی است که گذرشان به مراکز درمانی افتاده و دریافته‌اند که سوای برقرار بودن اشکالاتی چون زیر میزی گرفتن برخی پزشکان، کمبود امکانات و متخصصان در بعضی مناطق و سایر مشکلاتی که از پیشتر گریبان نظام سلامت کشور را گرفته بوده، هنوز مشکلات ریز و درشت دیگری در این عرصه وجود دارد که تفاهم نامه ها، اقدامات و تصمیمات دولت مردان نتوانسته در رفع کاملشان موثر واقع شود.

پر واضح است که همانگونه که کم کاری ها در این عرصه در مدتی کوتاه رقم نخورده، رفع عارضه های آن نیز در کوتاه مدت ممکن نیست اما با وجود این دیدگاه، باز سخت است ابتلای نظام درمانی کشور به مشکلات ساده را ندید بگیریم و از بیماران و خانواده های ایشان بخواهیم چشم بر همه اشکالات ببندند و به رغم شنیدن وعده ها و اخبار خوش در این حوزه، باز از اجرا نشدن مصوبات گلایه نداشته باشند.

این حکایت از مراجعه یک شهروند به بیمارستان را بخوانید تا دریابید منظورمان چه نوع مشکلاتی است، آیا قابل رفع کردن هستند؟ و برای زدودنشان از چهره نظام سلامت در کشور، چقدر زمان کافی به نظر می‌رسد.

ساعت 5 صبح:
دو روز پیش بعد از آنکه نشانه های بیماری را در مادرم مشاهده کرده‌ بودیم، به دکتر مراجعه و نسخه تجویز شده را خریداری کردیم، به این امید که دوران نقاهت آنفلوانزا در وی به مدد درمان دارویی سریعتر سپری شود اما خبر نداشتیم که از میان قرص ها، شربت ها و آمپول های تجویز شده، ممکن است یکی با بدن بیمارمان سر ناسازگاری بگذارد و مجبور شویم برای درمان عارضه‌ای که بوجود آمده، بارها و بارها و بارها مسیر درمان را طی کنیم.

بعد از حدود یک شبانه روز معلوم شد از میان داروهایی که پزشک تجویز کرده بود، یکی با بیمارمان سر سازش ندارد و برایش معده درد به ارمغان آورده است. معده دردی شدید که مجبورمان کرد مصرف دارو را متوقف کنیم ولی به رغم این اتفاق هر ساعت بر شدت درد افزوده می‌شد و نشانه‌ای از بهبود به چشم نمی‌خورد.

ساعت 6 صبح:
وقتی دیدم مادرم از درد معده به خود می‌پیچد، با توجه به آنکه خدمات خاصی درباره مشکلات گوارشی در اورژانس های بیمارستان سراغ نداشتم، تصمیم گرفتم موضوع را با اورژانس در میان گذاشته و با ایشان مشورت کنم. تلفن را برداشتم و از اپراتور اورژانس پرسیدم که چه باید کرد و بعد از پرس و جو شنیدم که ممکن است چنین عوارضی بر اثر مصرف یکی از آنتی بیوتیک ها بوجود آمده باشد و چنین اتفاقی به کرات مشاهده شده است.

البته اپراتور اورژانس تاکید داشت که به اورژانس مراکز درمانی مراجعه کنیم و تا مراجعه به پزشک متخصص، دست کم داروی مسکن دریافت کنیم. وقتی از وی سوال کردم آیا بیمارستان خاصی به این منظور توصیه می‌کند؟ پاسخ منفی داد. خودم هم بیمارستان خاصی که ویزه ناراحتی های گوارشی باشد به ذهنم نمی‌رسید که به اورژانس آنجا مراجعه کنیم.

ساعت 7 صبح:
درد امان مادرم را بریده بود که تاکسی تلفنی از راه رسید و راهی بیمارستان ... (نام بیمارستان نزد «تابناک» محفوظ است) شدیم. بیمارستانی که نمی‌دانستم وابسته به کجاست و به نظرم کمترین اهمیتی در رسیدگی به وضعیت بیمارم نداشت؛ تصوری که بعدا رنگ باخت.

وقتی به اورژانس رسیدیم، پرستاری که مسئول تریاژ بیماران بود، مادرم را پذیرش نکرد چراکه می‌گفت در اورژانس کاری برای بیماری که معده درد دارد از دست کسی ساخته نیست. و به این استدلال اضافه کرد: به آن دست میدان رفته و در کلینیک بیمارستان برای ویزیت بیمارتان نوبت پزشک متخصص دستگاه گوارش یا داخلی بگیرید و منتظر باشید تا ساعت هشت، وقتی پزشکان آمدند، معاینه شده و درمان شود.

ساعت 7:30 صبح:
با اینکه مادرم درد شدیدی را تحمل می‌کرد، به توصیه پرستار بیمارستان راهی کلینیک شده بودیم و در میان صدها نفری که انتظار می‌کشیدند، منتظر بودیم تا مسئولان کلینیک بر سر پست خود حضور بیابند و تکلیف بیمار اورژانسی را معلوم کنیم. با این خیال که احتمالا خارج از نوبت ویزیت خواهیم شد و پزشکی متخصص، تشخیص خواهد داد که علت درد و درمانش چیست.

وقتی پرسنل کلینیک از راه رسیدند دریافتیم که همه این تصورات باطل بوده چراکه متوجه شدیم نه ویزیت خارج از نوبتی در کار است، نه پزشکان زودتر از هشت در کلینیک حاضر خواهند شد و نه اصولا متخصص داخلی یا دستگاه گوارش در این روز در کلینیک حضور خواهد یافت! باورم نمی‌شد که باید به مادرم بگویم باید بار دیگر پله ها کلینیک را با درد بالا برود، از خیابان و میدان عبور کنیم و به اورژانس برسیم تا از بی مسئولیتی پرستارِ ترِیاژ بخش اورژانس گلایه کنم و راهکار جدیدی پیدا کنم.

ساعت 8 صبح:
بعد از اینکه دیدم پرستار مربوطه از پذیرش بیمارم طفره می‌رود و حاضر نیست حتی در این باره از پزشک اورژانس راهنمایی بخواهد، خودم وارد عمل شدم و با شرح وضع بیمارم به دکتر شیفت، نظر مساعدش برای ویژیت مادر را دریافت کردم. پرستار بعد از آنکه اطمینان یافته بود درست می گویم، فشار و نبض بیمارم را اندازه گرفت و در برگه تریاژ ثبت کرد و حالا منتظر بودیم پزشک معاینه کرده و نسخه بنویسد.

البته پیش از معاینه لازم بود برگه تریاژرا به پذیرش اورژانس ببرم و برگه ای از آنجا گرفته و به صندوق در حیاط بیمارستان مراجعه کرده و هزینه ها پرداخت کنم؛ هزینه هایی که شامل بیمه نمی‌شد چون بیمارستان وابسته به سازمان تامین اجتماعی بود و بیمه ما را قبول نمی‌کرد. تا این موضوع را شنیدم به یاد تفاهم نامه وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی (که تامین اجتماعی از زیرمجموعه های وزارت خانه تحت امرش به شمار می‌آید) و وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی افتادم که بر اساس آن قرار بود همه خدمات درمانی یکپارچه شده و این گونه مناسبات برچیده شود. هم این تفاهم نامه، هم الزامات شروع روند درمان در اورژانس پیش از دریافت هزینه، هم کاسته شدن از هزینه های پرداختی مردم در درمان و... .

ساعت 8:30 صبح:
عجیب بود که اورژانس حتی یک تخت خالی برای معاینه نداشت و انبوه بیماران با یک پزشک مواجه بودند که بسیار خسته به نظر می‌رسید و سرش حسابی شلوغ بود، ولی آیا این کمبود طبیعی است و نباید رفع شود؟ اگر خدای ناکرده اتفاق خارق العاده ای در این منطقه رخ دهد، آیا اورژانس این بیمارستان قادر به خدمت رسانی هست؟ همه این تفکرات زمانی از ذهنم می‌گذشت که می‌دیدم مادرم درد می‌کشد و باید کماکان منتظر بمانیم تا ویزیت سرپایی دیگر بیماران تمام شود و نوبتمان برسد!

القصه، نظر پزشک این بود که ممکن است معده آسیب دیده باشد و برای آندوسکوپی، تشخیص کامل و به دنبال آن، تجویز داروی موثر می‌بایست به متخصص مراجعه کنیم ولی برای تسکین موقت درد مادرم، دو آمپول تجویز کرد و در نسخه، شربت معده و یکی دو قلم داروی دیگر هم افزود تا محکم کاری شود.

برای پیچیدن نسخه راهی داروخانه کلینیک در آن سوی میدان شدم و مادرم را تنها در اورژانس گذاشتم. عجیب بود که داروخانه نسخه نمی‌پیچید و می‌گفت که تنها برای داروی بیمارانی که دفترچه تامین اجتماعی دارند، مجوز دارد! جای اعتراض به مسئولان داشت ولی دریافت داروی بیمارم واجب تر بود. حالا مشکل دیگری بروز کرده بود؛ داروخانه کجاست و آیا این موقع روز باز است؟

خوشبختانه بخت یاری کرد و داروخانه‌ای یافتم که تازه روز کاری اش آغاز شده بود. بعد از دریافت داروها باید به اورژانس بیمارستان بر می‌گشتم، تزریق انجام می‌شد و به خانه باز می‌گشتیم تا ساعاتی دیگر به متخصص مراجعه کنیم. البته این قسمت هم سختی های زیادی می‌توانست داشته باشد ولی مهم این بود که قرار است درد بیمار اورژانسی ام تسکین بیابد.

ساعت 9 صبح:
به نظرم طی کردن دوباره مسیرِ پذیرش اورژانس، صندوق اورژانس برای دریافت فیش تزریقات پر از اشکال به نظر می‌رسید؛ به ویژه آنکه در فاصله رفتنم تا داروخانه و بازگشت، مادرم حالت تهوع گرفته و اینقدر حالش بد شده بود که پرستار روی تخت اتاق عمل اورژانس جایش داده بود ولی ناچار از طی کردن این روند بودم. البته در این فاصله دعوای همراه یک بیمار با پزشک شیفت برای تاخیر در رسیدگی به درد بیمارش ه ممزید بر علت شده و بخش اورژانس بیمارستان را به چنان جو ملتهبی دچار کرده بود که مامور حراست در آنجا مستقر شده بود!

کمی بعد تزریق دو آمپول انجام شد و مادرم را به خانه بردم ولی وقتی ظهر آن روز مجبور شدیم به تشخیص پزشک متخصص، بیمارمان را برای انجام اقدامات تشخیصی مثل آندوسکوپی در بیمارستان بستری کرده و به این روش مانع خون ریزی و تشدید ورم معده مادرم شویم، تازه بیشتر اعصابم به هم می‌ریخت که چرا چنین درد شدیدی هم موجب نشد همان ابتدای مراجعه به اورژانس آن بیمارستان، پزشک مادرم را ویزیت کرده و روند درمانش بی دغدغه آغاز شود؟!

آیا توقع زیادی داشتیم؟ آیا نباید برای دردهایی مانند معده درد، هرچقدر هم شدید باشد راهی اورژانس شد؟ اگر درد شدیدتر باشد چه؛ مثلا برای شکستگی نباید به هر بیمارستانی رفت و باید اول دید آن بیمارستانِ دولتی با بیمه شما قرارداد دارد یا خیر؟ آیا باید پرستار و دکترِ اورژانس را مجاب کرد که درد بیمارمان شدید است و وضعیت اورژانسی دارد؟ آیا این وضعیت مطلوب است؟ اگر مطلوب نیست، آیا وضعیت دیگر بیمارستان ها بهتر است و اثرات تفاهم نامه‌ها و تصمیمات دولت مردان در آنها محسوس تر دیده می‌شود؟ آیا واقعا نمی‌توان این مشکلات را حل کرد یا می‌شود و کوتاهی هایی مانع می‌شود؟!
Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۱۵۴
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
ناشناس
در پاسخ به ناشناس

ناشناس 20:38 لطفا به حسابداری مربوطه مراجعه کنین که ببینین این رقم ها درست است یا نه!!!!

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

آخه عزیزم ،این پزشکان محترم سلمانی را روی سر کچل مردم یاد میگیرن!!!!!

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

ناشناس 12:13 لطفا منطورت از اینکه جراح باید مفت کار کنه را بیان کن ؟!! مثلا چقدر باید به یک جراح بدن که شما راضی باشی 50 ملیون ،100 ملیون ....لطفا عدد مورد نظرت را بنویس!!!!!

ناشناس
در پاسخ به ramin

منتظر باش آقا رامین.ممکنه با تهدید بتونین تابناک را ساکت کنین ولی ماه پشت ابر نمیمونه و آحاد جامعه از ریز و درشت مسایل پزشکی آگاهند.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

ناشناس 11:53 یک سوال ازت دارم ،پیش وجدانت و خدای خودت به این سوال جواب بده:تا حالا فکر کردی که چرا کسی به بیل گیتس حسادت نمیکنه؟اون که از همه درآمد و داراییش بیشتره.پس مسیله حسادت نسبت به پزشکان صد البته عالی مقام و محترم نیست،بلکه این اختلاف درآمد توهین و تحقیر بقیه آحاد زحمتکش جامعه است.

ناشناس
در پاسخ به محمدر

آقای چشم پزشک ما تحصیلاتمون از شما بیشتره ولی برای قبول شدن در رشته چشم پزشکی که خودت بهتر میدونی مال "نور چشمی ها " است ریش ریا کاری نگذاشتیم که در آن رشته قبول شویم.شما ها عیبتون اینه که سرتون را مثل کبک زیر برف کردین و فکر می کنین که خودتون که جایی را نمی بینین بقیه هم شما را نمی بینن.!!!

ناشناس
در پاسخ به احمد امیری

فرق این آقای وزیر با وزرای قبلی بهداشت فقط این بود که حقوق و مزایای پزشکان را افزایش نجومی داد و علت محبوبیتش هم در نظام پزشکی فقط و فقط همین است.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

حضراتی که دم از "خدمت" میزنین، مطمینم که اگه فقط 5 درصد درآمد بیشتری در کشور دیگری داشتید یک دقیقه هم اینجا نمی ماندید!!!!!!!

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

ناشناس 00:58 از حرفت خندم میگیره:"خدمت به این مردم اشتباهه" کدوم خدمت ؟!!!! مگه مفت داری کار میکنی که اینطوری داری سر مردم منت میذاری؟!!!

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

ناشناس 14:48 لطفا تیکه ننداز!!!!شما ها نمیخاد رایگان کار کنین!!!رایگان کار کردن پیشکشتون!!! اگه خیلی مردین دندون طمعتون را بکشین....

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

در محرومترین مناطق کشور نیروی انتظامی،مهندس،معلم،کارگر،وانواع متخصصین غیر پزشکی کار می کنند ولی یک صدم درآمد شما ها را ندارن!!!!

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

ناشناس 14:46 مرد باش تو زندگیت و یک بار راستش را بگو،کارانه 200 ملیونی نمیگیری پس چقدر میگیری؟پزشک متخصص طرح مقیم خودت بگو چقدر میگیره؟!!!!

ناشناس

کم بخورید درست بخورید ورزش کنید درست رانندگی کنید کم تر پولهای مردم را بشمارید کمتر حرص بزنید دنبال سی گار و قلیان ومواد نروید دور کارهای خلاف را خط بکشید گول داروهای ماهواره را نخورید کمتر مریض خواهید شد بیمارستانها هم خلوتتر خواهد شد پزشکان هم کمتر پول بدست می اورند تا پرستاران اینقدر حر ص در امد پزشکان را نخورندوشاید سر پرستاران هم خلوتتر شود وبتوانند دوباره درس بخوانند وکنکور بدهند شاید ااینبار دری به تخته بخورد ورتبه چهار رقمی قبلی انها به دور قمی برسد وبه ارزوی دیرینه خود برسند

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

بیشتر مشکل از کمبود دکتر و پرستار توی بیمارستانهای عمومیه . خداییش این چند وقته خیلی خوب شده . هنوز عالی نیست البته . همین که دیگه نمیگن زیر میزی بده یه پیشرفته .

بهرام

اگر کسی درچند ماه اخیر سروکارش با بیمارستان افتاده باشد متوجه می شود که چقدر هزینه ها ی درمانی سهم بیمار کاهش یافته . اگر اطلاع ندارید اظهار نظر نکنید واگر اطلاع دارید بی انصاف نباشید . خدا به همه ما ذره ای حس قدر دانی و یک جو انصاف بدهد . انشاالله..ٔ.......

ناشناس
در پاسخ به ssssss

چرا کسی به درامد بساز بندازها و دلالها کاری نداره ؟
یه بنگاه معاملاتی برای نوشتن یه قولنامه چقدر پول میگیره
یه قصاب چی؟
صافکار و نقاش ماشین چی ؟
راستی تدریس خصوصی معلمها ساعتی چند؟
اگه معلم سر کلاس خوب درس بده چه نیازی به کلاس خصوصی ؟
کارت به شهرداری افتاده ؟
درامد وکلا حساب کتاب داره؟

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

این رقم خیلی بعیده . و اگر هم اتفاق افتاده عرض کنم خدمتتان که درامد پزشکان بر اساس تعداد ویزیت و اعمال جراحی که در هر ماه انجام میدن پرداخت میشه و قطعا این پزشکان در برنامه تحول سلامت تعداد بیشتری رو به نسبت قبل مداوا کرده اند

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

به دلایل مختلف نباید هیچ رشته ای رو با پزشکی مقایسه کرد:
1. کدوم شغلی است که جان انسانها را نجات و دردهایشان را شفا میدهد. کدامتان نصف شب فرزاندتان را در خواب گرم رها کرده و به نجات جان دیگری میروید.
2. اگر مهندس شاغل در عسلویه اشتباهی انجام داد ، نهایتا با ماست مالی کار را دوباره شروع و اشتباه خود را احتمالا تصحیح میکند بدون ان که تاوانی بدهد.
اما اگر پزشکی در حین انجام وظیفه خطیر نجات جان انسانی سهوی داشته باشد باید منتظر زندان و دیه چند ده و گاها صد میلونی باشد.
3. هر کی ناراحته بره پزشکی بخونه !

مجید
در پاسخ به ناشناس

عزیزم اگر نمی دونی برو سرچ کن
حقوق پزشکای ایران کمترین در دنیا هست
حتی پزشکان ما از عراق و افغانستان هم کمتر حقوق میگیرند.

ناشناس
در پاسخ به مهدی

ما در هیچ کجای ایران حقوق 17 میلیونی برای پزشکان عمومی نداریم. البته در طرح پزشک روستا و در روستاهایی که واقعا محروم و خیلی دور و مناطق محروم هستن ، مانند روستاهایی در سیستان ، خراسان جنوبی ، کهکیلویه و .... درازای 30 روز کار وروزانه تا ساعت 16:30 و ویزیت متوسط 50 مریض سپس دهگردی و کنترل بهداشت محیط روستا و ارائه خدمت شبانه در صورت مراجعه روستاییان حدود 13 میلون میدن .

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.