شعله رئوفی، الهه مهربانی و پناه بی پناهان شهرم، روحت شاد!
شادی مدرس

کمتر از 48 ساعت میگذرد از آخرین باری که صدای مهربانش را شنیدم. مثل همیشه آرام اما نگران. برای بار دوم پیشنهادم را مطرح کردم. این بار قبول کرد. قرار بود شنبه صبح وجود پناهگاه گربه ها را در رسانهها فریاد بزنیم و بگوییم در این دنیایی که هم خانه هایمان از آهن است و هم دلهایمان، قلبی که هنوز میتپد پناهگاه گربههای شهرمان شده. همان گربههایی که شهرداری با سم و ساچمه میزبانشان است و ما با سنگ و لگد از حوالی خانه میرانیمشان.
همانهایی که وقتی برای تهیه لقمهای فاسد، زاغه هایشان را ترک میکنند، بچه هاشان را در کیسه پلاستیکی میگذاریم و با گرهای کور به سطلهای زباله مکانیزه میسپاریم. سطلهایی که مثل قلب هایمان از آهن هستند.
شعله رئوفی، بانویی که ششمین دهه عمر خود را در پناهگاهی که برای نگهداری از گربههای بی پناه ساخته بود، سپری میکرد صبح همان شنبهای که قرار بود طی گفتوگویی، قصه تنهاییش در این مسیر طاقت فرسا را رسانهای کند، در آتش سوخت. قصه تنهاییش را به تنهایی رسانهای میکنم.
میزبان بیش از 400 گربه بود که بسیاری از آنها معلول و ناتوان بودند. هر هفته یکی دو بار برای درمان به نوبت به تهران میآوردشان. مثل گربه مادری که بچه هایش را به دندان میکشد. یکی با پای گچ گرفته، یکی با شکم بخیه خورده و یکی با آنژیوکت.
میگفت تمامی سه کیلو طلایی که داشتم را فروختم تا از پس مخارج پناهگاه بربیایم. نه اسپانسری، نه همراهی نه رفیقی. اهل نمایش نبود. خودش بود. دوست داشت بی سر و صدا در گوشهای آرام هرچه میتواند برایشان مادری کند که کرد. بار اول پیشنهادم را رد کرد. پیشنهاد کردم وجود پناهگاه و هزینههای گزافش را رسانهای کند تا حامی پیدا شود؛ قبول نکرد.
اما چهارشنبه گذشته پیشنهادم را پذیرفت و گفت: حق با تو بود. به تنهایی از پسشان برنمیآیم. مشکلات جسمی خودم هم اضافه شده و با این حقوق، کارگرها کنارم نمیمانند و پناهگاه را ترک میکنند. حتی کسی را ندارم که وقتی دکتر میروم کنار گربه ها بماند. نگرانم که عمل جراحی لازم باشد و چند روزی نباشم.
نگران بود که ششم شهریور مهلت تعیین شده توسط اداره اماکن به پایان میرسد و پناهگاه دوباره پلمب میشود. اما هفتم شهریور با عزیزانش پرکشید.
الهه مهربانی! میگویند در لحظههای آخر فریاد کمک خواهیت از پنجره به گوش میرسیده. میدانم که درد سوختن گربه ها بیشتر از درد سوختن جسمت سوزاندت. ما را ببخش که نبودیم و تنها سوختی. آرامش ابدی از آن توست که عزیزانت را قدم به قدم از شهر آهنی ما تا دروازههای بهشت رساندی.
همانهایی که وقتی برای تهیه لقمهای فاسد، زاغه هایشان را ترک میکنند، بچه هاشان را در کیسه پلاستیکی میگذاریم و با گرهای کور به سطلهای زباله مکانیزه میسپاریم. سطلهایی که مثل قلب هایمان از آهن هستند.
شعله رئوفی، بانویی که ششمین دهه عمر خود را در پناهگاهی که برای نگهداری از گربههای بی پناه ساخته بود، سپری میکرد صبح همان شنبهای که قرار بود طی گفتوگویی، قصه تنهاییش در این مسیر طاقت فرسا را رسانهای کند، در آتش سوخت. قصه تنهاییش را به تنهایی رسانهای میکنم.
میزبان بیش از 400 گربه بود که بسیاری از آنها معلول و ناتوان بودند. هر هفته یکی دو بار برای درمان به نوبت به تهران میآوردشان. مثل گربه مادری که بچه هایش را به دندان میکشد. یکی با پای گچ گرفته، یکی با شکم بخیه خورده و یکی با آنژیوکت.
میگفت تمامی سه کیلو طلایی که داشتم را فروختم تا از پس مخارج پناهگاه بربیایم. نه اسپانسری، نه همراهی نه رفیقی. اهل نمایش نبود. خودش بود. دوست داشت بی سر و صدا در گوشهای آرام هرچه میتواند برایشان مادری کند که کرد. بار اول پیشنهادم را رد کرد. پیشنهاد کردم وجود پناهگاه و هزینههای گزافش را رسانهای کند تا حامی پیدا شود؛ قبول نکرد.
اما چهارشنبه گذشته پیشنهادم را پذیرفت و گفت: حق با تو بود. به تنهایی از پسشان برنمیآیم. مشکلات جسمی خودم هم اضافه شده و با این حقوق، کارگرها کنارم نمیمانند و پناهگاه را ترک میکنند. حتی کسی را ندارم که وقتی دکتر میروم کنار گربه ها بماند. نگرانم که عمل جراحی لازم باشد و چند روزی نباشم.
نگران بود که ششم شهریور مهلت تعیین شده توسط اداره اماکن به پایان میرسد و پناهگاه دوباره پلمب میشود. اما هفتم شهریور با عزیزانش پرکشید.
الهه مهربانی! میگویند در لحظههای آخر فریاد کمک خواهیت از پنجره به گوش میرسیده. میدانم که درد سوختن گربه ها بیشتر از درد سوختن جسمت سوزاندت. ما را ببخش که نبودیم و تنها سوختی. آرامش ابدی از آن توست که عزیزانت را قدم به قدم از شهر آهنی ما تا دروازههای بهشت رساندی.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
در مقابل عظمت و بزرگی این بانو هیچ نمی توان گفت . روحت شاد .
چنین فرشتگانی ما را به آینده ایران امیدوار نگه میدارند. یادش همواره زنده
روحش شاد
این شخصی که امتیاز منفی میده قطعا دست داشته تو این کار. وگرنه هیچ انسان دارای عقل سلیم نمره منفی به کامنتهای شما عزیزان نمیده
اگر قصد کمک داریم حداقل به گربه های کوچه خودمان برسیم
روحش شاد.اگر عمدی در اتش سوزی بوده امیدوارم خدا در همبن دنیا تقاصشونو بده وبه همین مصیبت مبتلا بشن.مطمعنم خدا ناله حیوانات بیزبون و بی پناهشو بی جواب نمیذاره
روحت شاد پناه بی پناهان
روحت شاد پناه مظلومان
هر چی از خوبی خانم رئوفی بگم کم گفتم . 5 شنبه شب با هم درد دل کردیم . صدای نازنین و مهربانش تو گوشمه . دلم برات تنگ میشه مهربانم ....
4 تا بچه هامو اونجا هم به تو می سپارم چون می دونم اونجا هم کنارت خواهند بود .
برای همه عمر به یادت هستم .....
روحشون شاد و درود به انسانیت و شرف و مهربونی ایشون
خانم شادی مدرس. شرم بر تو. دروغ نگو. تو هیچوقت با او مصاحبه نمی کردی. حالا که مرده این را می گویی...تف
روحت شاد خیلی بزرگوار بودین خانم عزیزم امیدوارم هزاران شیر زن مثل شما به دنیا بیاید
سایت تابناک در جریان باشد که دوست داران نظام مقدس جمهوری اسلامی در برابر بدحجابی خانم شادی مدرس سکوت نخواهند کرد و این مساله به طور قطع پیگیری خواهد شد.
روحش شاد....
این یه نفری که منفی میزنه منو کشته...
واقعا که
روحشان شاد....اين خانم يک فرشته بودن
خداوند روح این بانوی کمیاب رو قرین رحمت و مهربانی کنه.امیدوارم با فوت جانگداز ایشان نسل انسانهای واقعی منقرض نشه و باز هم شاهد انسانهای رئوف و مسئولیت پذیر باشیم.
کسانی که به انسان ها رحم نکردند
از كجا معلوم كه آتش سوزي عمدي نبوده باشد
روحشون شاد باشه. امیدوارم اون گربه های معصوم درد نکشیده باشن.تو رو خدا این موجودات بی گناه رو اینقدر اذیت نکنید.اگه تونستین کمکشون کنید.آخه چرا فکر میکنید فقط خودتون حق زندگی دارید؟
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.