رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبراصلاح ۲۰ ثانیه‌ای هم مانع توقف انتشار «یل» نشد
11بازدید
۳۰۶

خوانده می‌شوید؛

آیا «سحر قریشی» تبلور بی‌تفاوتی عمومی در نسل آینده است؟

به زعم شما، تا چه میزان این نگاه با واقعیت‌های موجود تطابق دارد و آیا نسل آینده را نسلی فاصله گرفته از فضای جاری سیاسی و اجتماعی روز کشور و درگیر در جنسی دیگر از مسائل نظیر دغدغه های زندگی شخصی می‌دانید و آیا تعبیر بی تفاوتی به مسائل سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی می‌دانید؟

آیا «سحر قریشی» تبلور بی‌تفاوتی عمومی در نسل آینده است؟
آیا «سحر قریشی» تبلور بی‌تفاوتی عمومی در نسل آینده است؟
انتشار یک گفت و گو که در آن سحر قریشی، بازیگر سینما و تلویزیون از حساس ترین مسائل روز کشور و حتی برخی از پیش پاافتاده ترین مسائل حوزه مرتبط با خود نیز اظهار بی اطلاعی می‌کند، در حالی با شگفتی گروهی همراه شده که برخی تحلیلگران، نگرش این بازیگر را تبلور نگاه نسل آینده می‌دانند؛ اما آیا چنین فرضیه ای با واقعیت عینی جامعه تطابق دارد و اگر این گونه است، با چه ملاحظاتی همراه است؟

به گزارش «تابناک»، نقدها درباره سطح اطلاعات عمومی و تخصصی (مرتبط با حوزه کاری) سحر قریشی پس از گفت و گوی تازه این بازیگر با رضا رشیدپور، در صدر مسائل روز رسانه ای قرار گرفته، اما در این میان آنچه از آن غفلت شده است، اینکه به هر حال شواهد نشان می‌دهد، این سطح بسیار ناچیز از آگاهی و دانش به صورت عمومی، در حال گسترش در نسل آینده است.
آیا «سحر قریشی» تبلور بی‌تفاوتی عمومی در نسل آینده است؟
در واقع شاید بتوان چند دهه اخیر را با سه نسل تقسیم کرد: «کنش‌گران با دانش آکادمیک محدود و حداقلی»، «کنش‌گران با دانش آکادمیک قابل ملاحظه» و در نهایت، «نسل دارای دانش آکادمیکِ فاقد روحیه کنشگری» که باعث می‌شود اساساً در پی شناخت مسائل و دغدغه های عمومی نباشند.

به زبان ساده تر، به زعم برخی صاحب نظران، در گذر نسل‌ها، پس از نسلی که فاقد تحصیلات آکادمیک برای تحلیل مسائل پیچیده سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بود، تا نسلی که موسوم به دهه شصتی‌ها بوده و دارای تحصیلات آکادمیک هستند و تا دهه هفتادی هایی که از تحصیلات و امکانات آموزشی هم در اختیار دارند، به صورت مکرر، سطح آگاهی و پیگیری مسائل روز دانش و سواد عمومی با تنزل روبه رو بوده است.

بر اساس چنین تحلیلی، حال نسلی که شاید بتوان نمودش را در متولدین دهه 70 و 80 هجری شمسی مشاهده کرد، به رغم برخورداری از دانش آکادمیک و توان برخورداری از تحلیل وقایع سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، برای قریب به اتفاق رویدادهای دارای آثار ملی و حتی مسائل معمولی که تا همین سال‌های گذشته، شناخت آنها جزو ملزومات، ارزشی برای تمرکز قائل نیست.

به واقع می‌توان نسلی که سال‌های کودکی و نوجوانی و بعضاً جوانی را طی می‌کند، گروهی در نظر گرفت که نسبت به بسیاری از دغدغه های ملی بی تفاوت است و به همین دلیل این وقایع را پیگیری نمی کند و از حوادث مهمی که رقم می‌خورد، بی اطلاع است و این بی‌اطلاعی می‌تواند در آینده این نسل تأثیرات خاص خود را داشته باشد.

عده ای هم البته وجود دارند که با معرفی مصادیقی از شخصیت های جوان دهه هفتاد هم چون باران کوثری، پگاه آهنگرانی و... که در عمر کوتاه خود به شخصیت های کنشگر فعال و تأثیرگذار جامعه ایرانی تبدیل شده اند، تحلیل دسته اول را رد می کنند و معتقدند نسل کنونی جوانان ایرانی اگر بخواهند به راحتی می توانند در عرصه اجتماع با کسب دانش و آگاهی به کنشگری روی بیاورند.

با وجود این دو دسته تحلیل، سؤال امروز تابناک از مخاطبان این است:


- به زعم شما، تا چه میزان این نگاه با واقعیت‌های موجود تطابق دارد و آیا نسل آینده را نسلی فاصله گرفته از فضای جاری سیاسی و اجتماعی روز کشور و درگیر در جنسی دیگر از مسائل نظیر دغدغه های زندگی شخصی می‌دانید و آیا تعبیر بی تفاوتی به مسائل سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی می‌دانید؟

- اگر چنین رویکردی در نسل آینده بر خلاف نسل کنونی فراگیر شود، چه تبعات مثبت یا منفی برای آینده ایران خواهد داشت؟

- آیا در فضایی که درک و پیگیری مسائل و چالش‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور دغدغه عمومی نباشد، فضای تخصصی برای تصمیم گیری رشد می‌یابد، یا با توجه به ضعف نهادهای تخصصی برای تصمیمات کلان، خلأ تأثیر فراگیر عموم مردم بر تصمیمات کلان ملموس‌تر خواهد شد؟

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۳۰۶
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
ناشناس
در پاسخ به ناشناس

دقیقا همینطوره

امین

ایشون زیبا نیست. بیشتر شبیه به داففف هست

ناشناس

اگر مديران كشور از همين ها انتخاب بشن كه شده اند ميشود واويلا
همونها برنامه هاي آموزش و پرورش رو مينويسند همونها ميشوند مثلا معلم و استاد و دكتر و مهندس فاجعه پشت فاجعه

ناشناس

دختره تو جاده ميرفته ميبينه پسره كنار جادخه مونده
دختره ميگه كمكي از دستم مياد بگين
پسره ميگه بنزينم تمام شده چند ليتر بنزين بديد ...
دختره ميپرسه مگه بنزين 206 به ماشين 405 ميخوره
.
.
. حالا يارو سرگذاشته به بيابان

اين ها طنزه اما واقيته

ناشناس

چیه بزرگش کردین
یادتون نیست تو مناظره انتخاباتی ریاست جمهوری عکس معدن نشون دادن هرکی یه چیزی میگفت.
ول کنین بابا

ایمان
در پاسخ به ارجمند

با نظر این دوستمون کاملا موافقم....بنده هم در آموزش و پرورش و هم در دانشگاه تدریس میکنم....فاجعه خیلی عمیق تر از این حرفاست....بهرحال منظور ما از سواد داشتن مدرک تحصیلی و یا بلد بودن دو تا اسم نیست...اینکه ما نسبت به وقایع اطراف اینقدر بی تفاوت هستیم ...نسل امروز کلا دچار هیجانات شدید زودگذر و شادی های لحظه ای هستن البته که مقصر هم نیستن....بهرحال این نوجوونا و جوونا نسل دهه شصت و سرخوردیگی های اینها رو دیدن مشکلات فراوان و بی پایان خانواده هاشون میبینن،بی تفاوتی و شعار رو در مسئولین میبینن،مهاجرت عظیم تحصیل کرده ها (نه فقط نخبه ها) رو میبینن، اتفاقا این نسل حداقل یک چیز خوب فهمیده که اگه تو این کشور زندگی میکنی باید حال بچسبی و از هر راه که میتونی ازش لذت ببری چون هیچ هدفی قابل برنامه ریزی نیست و مشخص نیست که اگه حتی تلاش هم بکنی بهش برسی و اینکه هرچی بی لیاقت تر باشی به شرط وصل بودن به جریانات خاص رشد بیشتری میکنی....ما که رو آوردیم به فلسفه!

شروین
در پاسخ به ناشناس

یک آفرین دیگه هم از بنده

ناشناس

دیگه مگه مغزی هم مونده تو ایران؟ وقتی هر کی سواد داره راحت میره خارج خب همینا می تونن تو ایران دیگه

میثم

هر چی باشه جوونا بهتر از نسل گذشتن. اصلا به جوونا فرصت دادین که بیان اظهار وجود کنن. خودتون جوونا رو پس زدین.

علی

یعنی شما میگید واقعا مسئولین نگران آینده کشور و مردم هستند؟!!!!
تا وقتی مسئولین فکر میکنند مجاز به انجام هر کاری هستند و مردم اهمیتی ندارند چه انتظاری از جوانان میتوان داشت . من دهه 50 ای هستم در همین مملکت به سختی تحصیل کرده ام و به سختی زندگی میکنم قطعا به فرزندم آموزش میدهم که در ایران فعلی کلاه خود را بگیرد تا باد نبرد . در کشوری که مردم به سختی امورات روزمره خود را میگذرانند و هر روز اسمی درز میکند که هزاران هزار میلیارد فلان مسئول زد و برد (تعداد معدودی از اسامی که لو میروند) انتظار از مردم بیش از این توهمی بیش نیست . با توهم نمیتوان مردم و کشور را اداره کرد .
برنامه های 5 ساله و 10 ساله ... ایران فقط آزاد سازی هزینه های زندگی حداقلی مردم را در بر دارد و گویی مردم بدهی سنگینی به مسئولین دارند و وقت وصول آن فرا رسیده .
من به شخصه هشدار میدم که این مردم همان مردم دهه 60 نیستند . مسئولین به خود آیند قبل از اینکه دیر بشه

كامبيز

هرچيزي چاره اي داره،ولي ايا ما واقعا مي خوايم كه بچه هامون اگاه باشن،بنظر من اولين نهاد خانوادست وقتي مادر و پدر خانواده دلسوز بقيه باشن ،فرزندان هم دلسوز بار ميان،فرزندان ما هر چه باهاشون صحبت شه اثر گزاريش به اندازه ي ديدن رفتار خالي از حقارت والدين اثر بخش نخواهد بود،ديگران و حتي حكومت تا حدودي مي تونه اثر گزار باشه با ترويج اخلاق و انسانيت،اما بيشتر قضيه توي خانه اتفاق ميافته،وقت بزاريم براي خودمون و بچه هامون ،

ناشناس

این سوال و پرسش ها برای چیه ما می خوایم تا کجا پیش بریم.هر کی برگه برنده داره واسه خودش.اصلا هرج و مرج .کشور های دیگه پیشرفته اند خودشون اصلا قهرمان نمی دونند.کشوری ک قهرمانی بلده بعضی فرزنداندش اینطوری اند.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ناشناس

سطح اگاهی این خانوم رو نمیدونم ولی اکثرا دنبال سواد این خانوم نیستن دنبال یه چی دیگن.....

عباس

جالبه که در زمان دهه شصتی ها نه اینترنت بود نه شبکه های اجتماعی و نه ماهواره. دو تا شبکه تلویزیون بود که 6 یا 7 ساعت در شبانه روز برنامه داشت. با این حال اطلاعات افراد در اون زمان بیشتر از حالا با این همه رسانه بود. این وضعیت نشانه این نیست که آدما دیگه چیزای بیخود رو تو مغزشون جا نمیدن. وقتی سحر قریشی یا امثال اون حتی رئیس سازمان خودشون رو نمیشناسن این ربطی به سواد نداره. این یعنی بی تفاوتی به حتی مسائل مرتبط با شغل و زندگی. نسل امروز داره بی تفاوت بار میاد. همونطور که مواد مخدر معتاد رو بیخیال میکنه، یه سری چیزا تو جامعه ما هست که داره جسل جدید رو بیخیال و بی مسئولیت می کنه. نمونش همین رسانه های جور و واجور و ....تلگرامی که از اون فقط برای رد و بدل کردن جوک و تبلیغات و ... استفاده میشه یا تلویزیون و ماهواره که عاری از برنامه های آموزنده هستن و حتی بدآموزی هم دارن چه ارزش افزوده ای برای مخاطبشون دارن. هیچ. در جامعه ای که ارزشها عوض میشوند، عوضیها با ارزش می شوند.

محسن
در پاسخ به ناشناس

امیدوارم نظرمو منتشر کنین
اینک این افرادو نمیشناسن عیب بزرگی برای ایشون ولی بازم دین اسلام بهمون اجازه نمیده که بخاطر این قضیه اینطوری با ابروی یه نفر بازی کنبم بیشتر شما رو میگم تابناک جان.

ناشناس

امام علي ع - كم من عزيز اذله جهله
چه بسيار عزيزي كه ناداني اش اورا خوار ساخته.
حالا اگر ميخواهيد ارزشدانايي رو بدانيد اينگونه است

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

َما ممکنه چهره یک شخص را نشناسید ولی کارهاش را دقیق بررسی کنید.
مثلاً شما نویسندگان کتاب هایی را که خوانده اید به چهره می شناسید یا آثارشون را می شناسید؟

این برخورد فقط چهره شناسی است!
می شود همان اطلاعات عمومی!

ناشناس

بدترین نوع بیسوادی، بیسواد سیاسی است، بیسواد سیاسی کور و کر است، درک سیاسی ندارد و نمی‌داند که هزینه‌های زندگی از قبیل قیمت نان، مسکن، دارو و درمان همگی وابسته به تصمیمات سیاسی هستند.
او حتی به جهالت سیاسی خود افتخار کرده، سینه جلو می‌اندازد و می گوید که: “از سیاست بیزار است”.
برتولت برشت

چنین آدم سبک ‌مغزی نمی‌فهمد که بی‌توجهی به سیاست است که زنــان فــاحــشه و کــودکان خــیابانــی می‌سازد، قتــل و غــارت را زیاد می‌کند و از همه بدتر بر فساد صاحبان قدرت می‌افزاید.

رضا
در پاسخ به ارتیکاس معتمدوزیری

با سلام خدمت شما
دوست عزیز هیج جای دنیا ملاک سواد اون چیزی که شما فکر میکنید نیست ، شما میدونین چند درصد مردم دنیا مثل شما فکر میکنن ؟ میدونین چرا ناراحت میشین ؟ چون امثال این خانوم بازیگر دارن فقط یه زندگیشون و علایق شخصیشون فکر میکنن و شما در حال تجزیه تحلیل دنیا هستین (:

ناشناس

آخه بزرگوار حساس بشیم میگید حساس نشو.حساس نمی شیم میگین چرا حساس نیستین.کجای دلمون شمارو جابدیم،قربونت برم

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.