از تجمع در مجتمع کوروش تا گردهمآیی بر مزار کوروش؛
چرا همیشه غافلگیر میشویم و تنها چاره مان «ممنوعیت» است؟!
از تجمع دهه هشتادیها در مجتمعی تجاری در پایتخت تا گردهمآیی در پاسارگاد، زمان زیادی گذشت اما هرچقدر در اتفاق اول دست بسته بودیم، در رویداد دوم نیز چیزی برای عرضه نداشتیم و تنها نظاره گر جریانی بودیم که تا پیش از وقوع، هیچ از آن نمیدانستیم و لذا «غافلگیر» شدیم!

به گزارش «تابناک»، تاریخ کشورمان را که مرور کنیم، میان اتفاقات فراوانی که از سرگذراندهایم، مواردی را خواهیم یافت که به رغم گذشت سال ها و قرن ها از وقوعشان، هنوز آنقدر قابل توجه اند که ـ درست یا غلط ـ میتوانند دستمایه شکل گیری وقایعی جدید شوند. مثل منشور حقوق بشر کوروش بزرگ که جز ایرانیان، مورد توجه بسیاری از جهانیان نیز هست.
اتفاقی که در کنار روایتهای نقل شده از کوروش، پادشاه مشهور هخامنشی، دستمایه خوبی برای افتخار به این شخصیت تاریخی به شمار میآید و به دلایل فراوان، در مقاطع مختلف تاریخی نیز تقویت شده است. از جمله در دولت قبل که منشور اصلی حقوق بشر کوروش به کشورمان منتقل شد و برای عموم به نمایش درآمد.
رویدادی که به موازات آن، توجه ها به روزی خاص در تقویم معطوف شد که بنا به برخی منابع تاریخی، سالروز ورود کوروش به بابل است؛ فتحی که در تاریخ داستان های افتخارآمیز زیادی برایش نقل شده و به نوعی سرآغاز امپراتوری هخامنشیان و مقدمه تاریخ پر فراز و نشیب سلسله های مختلف پادشاهی در کشورمان به شمار میآید.
نکته جالب توجه در این میان، آن که این روزِ به خصوص به تازگی در کانون توجه ها قرار گرفته و پیشتر برای کسی با اهمیت نبوده؛ اقبالی عجیب که روز گذشته صحنه های دور از انتظاری رقم زد و موجب شگفتی بسیاری شد. چیزی شبیه غافلگیری که اگر بگوییم همه را غافلگیر کرد، به نظر دور از انصاف سخن نگفته ایم.
اتفاقی که در کنار روایتهای نقل شده از کوروش، پادشاه مشهور هخامنشی، دستمایه خوبی برای افتخار به این شخصیت تاریخی به شمار میآید و به دلایل فراوان، در مقاطع مختلف تاریخی نیز تقویت شده است. از جمله در دولت قبل که منشور اصلی حقوق بشر کوروش به کشورمان منتقل شد و برای عموم به نمایش درآمد.
رویدادی که به موازات آن، توجه ها به روزی خاص در تقویم معطوف شد که بنا به برخی منابع تاریخی، سالروز ورود کوروش به بابل است؛ فتحی که در تاریخ داستان های افتخارآمیز زیادی برایش نقل شده و به نوعی سرآغاز امپراتوری هخامنشیان و مقدمه تاریخ پر فراز و نشیب سلسله های مختلف پادشاهی در کشورمان به شمار میآید.
نکته جالب توجه در این میان، آن که این روزِ به خصوص به تازگی در کانون توجه ها قرار گرفته و پیشتر برای کسی با اهمیت نبوده؛ اقبالی عجیب که روز گذشته صحنه های دور از انتظاری رقم زد و موجب شگفتی بسیاری شد. چیزی شبیه غافلگیری که اگر بگوییم همه را غافلگیر کرد، به نظر دور از انصاف سخن نگفته ایم.
اما آیا مسئولان امر هم میتوانند رویداد روز گذشته را غافلگیر کننده بخوانند و تنها واکنششان به تجمع بزرگ شکل گرفته در پاسارگاد در روزی که در هیچ تقویمی ثبت نشده و تنها در دنیای مجازی، آن هم در مجاری غیر رسمی روز کوروش بزرگ خوانده میشود، متعجب شدن باشد؟
برای پاسخ گفتن به این پرسش، بد نیست کمی به عقب تر بازگردیم و رویدادی که در مجتمع تجاری کوروش در تهران رخ داد، مرور کنیم؛ روزی که در آن شماری از متولدین دهه هشتاد خورشیدی تصمیم گرفتند بی هیچ دلیلی گرد هم آمده و پس از مشخص کردن محل دیدار، رویدادی رقم زنند که همگان را شگفت زده کرد.
تجمعی بزرگی که ترافیک خیابان های مجاور آن محدوده را مختلف نمود و ابعاد آن موجب شد به سرعت به صدر اخبار رسیده و از گعده ای پدید آمده به دست همسالان، به رویدادی نیازمند تحلیل و بررسی تبدیل شود که تا مدت ها ورد زبان بسیاری مان باشد، به ویژه آنکه پیش از وقوعش نمیدانستیم قرار است چنین اتفاقی با چنین ابعادی در پایتخت رقم بخورد.
درست مثل گردهمآیی بزرگ روز گذشته در پاسارگاد؛ در مکانی که روزگاری دور هرچند آباد و سرسبز بوده و نخستین چهارباغ ایرانی در آن بنا گذاشته شده، اما امروز جذابیتش، سرسبزی و جوی های آب نیست و تنها کسانی به سراغش میروند که علاقه مند به تاریخ کشورمان باشند.
وجه اشتراک این دو رویداد، با صرف نظر از نام کوروش، غافلگیر شدنمان از تجمع های شکل گرفته است. اتفاقی که اگر یگانه و واحد بود، شاید میشد «غافلگیری» را ابزاری برای توجیهش کرد اما این گونه نیست و میتوان نمونه های متعددی برشمرد که تکرارش را ثابت میکنند. مثل تجمع مشهور در بوستان آب و آتش در تهران، یا تجمع جوانانی که لباس های عجیب و غریب پوشیده بودند و در پارک پردیسان گرد هم آمده بودند و... .
رویدادهای فراوانی که وقتی واکنش های رخ داده به آنها را مرور کنیم، درخواهیم یافت در مقابل همه شان، تنها حضور نیروهای انتظامی در محل و تلاش برای متفرق کردن جمعیت ثبت شده، نه بیشتر. واکنشی که حتی به کنکاش درباره چرایی این گردهمآیی ها هم منجر نشده و نتوانسته قدرت پیش بینی درباره چنین رویدادهایی را پدید آورد.
برای پاسخ گفتن به این پرسش، بد نیست کمی به عقب تر بازگردیم و رویدادی که در مجتمع تجاری کوروش در تهران رخ داد، مرور کنیم؛ روزی که در آن شماری از متولدین دهه هشتاد خورشیدی تصمیم گرفتند بی هیچ دلیلی گرد هم آمده و پس از مشخص کردن محل دیدار، رویدادی رقم زنند که همگان را شگفت زده کرد.
تجمعی بزرگی که ترافیک خیابان های مجاور آن محدوده را مختلف نمود و ابعاد آن موجب شد به سرعت به صدر اخبار رسیده و از گعده ای پدید آمده به دست همسالان، به رویدادی نیازمند تحلیل و بررسی تبدیل شود که تا مدت ها ورد زبان بسیاری مان باشد، به ویژه آنکه پیش از وقوعش نمیدانستیم قرار است چنین اتفاقی با چنین ابعادی در پایتخت رقم بخورد.
درست مثل گردهمآیی بزرگ روز گذشته در پاسارگاد؛ در مکانی که روزگاری دور هرچند آباد و سرسبز بوده و نخستین چهارباغ ایرانی در آن بنا گذاشته شده، اما امروز جذابیتش، سرسبزی و جوی های آب نیست و تنها کسانی به سراغش میروند که علاقه مند به تاریخ کشورمان باشند.
وجه اشتراک این دو رویداد، با صرف نظر از نام کوروش، غافلگیر شدنمان از تجمع های شکل گرفته است. اتفاقی که اگر یگانه و واحد بود، شاید میشد «غافلگیری» را ابزاری برای توجیهش کرد اما این گونه نیست و میتوان نمونه های متعددی برشمرد که تکرارش را ثابت میکنند. مثل تجمع مشهور در بوستان آب و آتش در تهران، یا تجمع جوانانی که لباس های عجیب و غریب پوشیده بودند و در پارک پردیسان گرد هم آمده بودند و... .
رویدادهای فراوانی که وقتی واکنش های رخ داده به آنها را مرور کنیم، درخواهیم یافت در مقابل همه شان، تنها حضور نیروهای انتظامی در محل و تلاش برای متفرق کردن جمعیت ثبت شده، نه بیشتر. واکنشی که حتی به کنکاش درباره چرایی این گردهمآیی ها هم منجر نشده و نتوانسته قدرت پیش بینی درباره چنین رویدادهایی را پدید آورد.
با این ملاحظه که گردهمآیی روز گذشته ابعاد وسیع تری داشته و از برخی جهات قابل قیاس با گعده های عده ای جوان و نوجوان نیست و از این روی باید دقیق تر درباره آن سخن گفت و ابعاد بیشتری را مدنظر قرار داد. از جمله بعد ملی این ماجرا که بی توجهی به آن، میتواند منجر به شکل گیری تقابل دینی ـ ملی شده و زیانی سنگین به بار آورد.
اشتباهی که تمرکز روی این رویداد و بی توجهی به پیشینه ماجرا یا حتی سیاسی نگریستن به آن رقم خواهد زد و موجب شکلگیری تقابل و وخیم شدن اوضاع خواهد شد. حتی ممکن است فضایی احساسی و هیجانی پدید آورده و تبعات فراوانی به دنبال داشته باشد.
این در حالی است که در این مورد به خصوص، میتوان گزارههای تأثیرگذار زیادی را برشمرد و از برخوردهای تند برای بازداشتن طرفداران این گردهمآیی ها از حضور در آنها گرفته تا تحقیر زبانی افرادی که به حضور در چنین محافلی گرایش دارند (آنچه در واکنش به برخی اتفاقات رخ داده در پاسارگاد به شدت شایع شده و به پدید آوردن فضای تقابل به ایشان کمک رسانده) و حتی تلاش برای مخدوش جلوه دادن باورهای ایشان، همه را مصداق برخورد ناصحیح با این پدیده خواند.
آن هم در شرایطی که هرچه چنین پدیده هایی ما را غافلگیر و گاه نگران میکند، به دلایل فراوان موجب شادی برخی سودجویان و دشمنان شده و برخوردهای ناصواب ما در جهت تقویت آن عمل میکند. رویکردی که در نتیجه آن، جرقه های کوچک به دور از چشم ما تبدیل به اتفاقات وسیع میشود و با دخالت عجولانه و ناصحیح ما در نتیجه غافلگیری، ماجرا را از اتفاق به غائله تبدیل میکند و آنجاست که غایت ماجرا برای هیچ کداممان مطلوب نخواهد شد.
اشتباهی که تمرکز روی این رویداد و بی توجهی به پیشینه ماجرا یا حتی سیاسی نگریستن به آن رقم خواهد زد و موجب شکلگیری تقابل و وخیم شدن اوضاع خواهد شد. حتی ممکن است فضایی احساسی و هیجانی پدید آورده و تبعات فراوانی به دنبال داشته باشد.
این در حالی است که در این مورد به خصوص، میتوان گزارههای تأثیرگذار زیادی را برشمرد و از برخوردهای تند برای بازداشتن طرفداران این گردهمآیی ها از حضور در آنها گرفته تا تحقیر زبانی افرادی که به حضور در چنین محافلی گرایش دارند (آنچه در واکنش به برخی اتفاقات رخ داده در پاسارگاد به شدت شایع شده و به پدید آوردن فضای تقابل به ایشان کمک رسانده) و حتی تلاش برای مخدوش جلوه دادن باورهای ایشان، همه را مصداق برخورد ناصحیح با این پدیده خواند.
آن هم در شرایطی که هرچه چنین پدیده هایی ما را غافلگیر و گاه نگران میکند، به دلایل فراوان موجب شادی برخی سودجویان و دشمنان شده و برخوردهای ناصواب ما در جهت تقویت آن عمل میکند. رویکردی که در نتیجه آن، جرقه های کوچک به دور از چشم ما تبدیل به اتفاقات وسیع میشود و با دخالت عجولانه و ناصحیح ما در نتیجه غافلگیری، ماجرا را از اتفاق به غائله تبدیل میکند و آنجاست که غایت ماجرا برای هیچ کداممان مطلوب نخواهد شد.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
سلام عزیزان
دوستان گرامی لطفا بصیرتتان را افزایش دهید
بصیرت سیاسی که ما میگوییم یعنی این که بفهمیم که چه کسی دارد ما را به کجا می برد، به کجا دعوت میکند، به کجا می کشاند. آیا به سمت اهداف اسلامی داریم حرکت میکنیم؟ به سمت تدین روزافزون جامعه داریم حرکت میکنیم؟ یا آنچنانکه دشمن مایل است، به سمت بی مبالاتی بیشترحرکت میکنیم، به سمت دلباختگی بیشتر به اقطاب مخالف دین داریم حرکت میکنیم. آن بصیرت سیاسی،این است
سیاست یعنی نگاه به حرکت عمومی جامعه که کدام طرف داریم میرویم؛ آیا به سمت هدفها داریم حرکت میکنیم یا زاویه گرفته ایم و داریم از هدفها دور میشویم؟ معنای واقعی سیاست این است. آنوقت در خلال این نگاه، تکلیف آدمها و اشخاص و گروهها و احزاب و جریانها روشن میشود که آیا داریم به سمت عدالت اجتماعی میرویم؟ آیا داریم به سمت استقلال واقعی دینی میرویم؟ آیا داریم به سمت ایجادتمدن اسامی میرویم، یا داریم به سمت وابستگی به غرب و وابستگی به آمریکا و تحت تأثیر قرار گرفتن نسبت به بافته ها و یافته های بی مغزغربیها حرکت میکنیم؟ این خیلی مسئله ّ ی مهمی است که سبک زندگی ما، ما را به کدام طرف دارد میکشاند؛ این نگاه، نگاه سیاسی است که میبینید ازفرهنگ سرچشمه میگیرد؛ بنابراین در دل فرهنگ، سیاست هم هست
تازه یک روان پزشک تو همدان خود کشی کرده اوضاع خراب تر از این حرف ها هستش
همه اش منفعلانه برخورد كردن ممكن است كار را بجايي برساند كه از ممانعت ها سيل بنيان كني ايجاد شود. آقا بگذار ملت بروند آنجا و احترامي به كوروش بزرگ بگذارند. بابا اوقاف آنجا دفتر بزند و روحانيان هم در سالگرد كوروش در آنجا از رسالت توحيدي انبيائ سخن بكويند و سرودهاي ملي و مذهبي خوانده شود و پيام و سخنراني مقام معظم رهبري در توحيد و وحدانيت پخش شود. بازار و نمايشگاه صنايع دستي و غيره برپاشود و گردشگري تبليغ شود چرا فرصت ها را به تهديد تبديل ميكنيد؟
شما راهکارهاي پوچ گرا نشدن رو بفرماييد
چیزی که مسلم بود
1- مسولین محترم مثل همیشه غافلگیر شدند از حضور مردم
2- پاسداشت یک شخصیت ایرانی که از جمله مفاخر تمدن سرزمین ما در جهان بوده با سطحی نگری مسولین مربوطه تبدیل شده به هنجار شکنی
3- عدم برنامه ریزی مسولین در شناساندن مفاخر سرزمین ایران و عدم داشتن هرگونه برنامه در راستای حفظ میراث باستانی به جایی می رسه که در منظر برخی از افراد جامعه دینداری متضاد با ملی گرایی قلمداد بشه که سر دادن شعار علیه دین و مذهب از تبعات همین برخود هست
4- وطن پرستی و ملی گرایی بخشی از هر مذهب و آیینی هست که در همه ادیان و فرهنگها تقدس داشته تا جایی که کشته شدگان برای حفظ مرز و بوم و کشور از مفاخر انسانی هر سرزمینی قلمداد می شن
5- کوته فکری و سطحی نگری در برخورد با اینگونه پدیده ها (چیزی که اتفاق افتاد) نه تنها موضوع رو حل نمیکنه بلکه تبدیل به یک بحران و معضل اجتماعی و فرهنگی می شه
6- وقتی حرکتی خودجوش در این ابعاد رخ میده بیانگر قلیان احساسات بروز نکرده جوانانی هست که احساس میکنن مسولین در تقابل با فرهنگ و تمدن ایرانی و باستای اقدامی در خور شان بابت حفظ حرمت و نکو داشت نمادهای تمدن ایرانی انجام نمیدهند
7- قصد مقایسه رو ندارم و مسلم که جایگاه مفاخر دینی و مذهبی بالاتر از اعلی درجه انسانی هست و همانطور که یادآوری عاشورا در واقع یادآوری خصلتهای پاک انسانی و بازگشت انسان به فطرت ناب بشری قلمداد میشه از آن طرف نکو داشت مقام کورش در واقع تکریم خصایص انسانی ایشون و پاسداشت خدمات عظیم در راستای حفظ سرزمین و میراث ایرانی هست. پس ضدیتی بین ملی گرایی و دینمداری وجود نداره بلکه همپوشانی نیز دارند
8- سو استفاده برخی افراد در تجمع مزبور و شعارهای تبعیض نژادی آنها رو به حساب ناآکاهی از مقام و اهداف انسانی کورش قلمداد میکنیم زیرا که منشور حقوق بشر کورش بیانگر مساوات و برابری و برادری در همه فرهنگها و نژادها هست
.
.
.
خلاصه مسولین یک مقدار با دید باز به اینگونه وقایع نگاه کنند تا بتونیم ضمن حفظ وحدت و هوشیاری مذهب و ملیت و در تقابل نبینیم چونکه این تقابل در راستای تامین اهداف دشمنان ایران و ایرانی هست
عجب پادشاه بنی اسراییل مقبره مادرش اینجا بوده؟ میدونید چقدر راهه از مدیترانه تا اینجا؟لطفا دیگر هذیون نگید
خوب این مادر سلیمان کی بوده دقیقا
عالی بود دقیقا دیر با زود داره . من خدا را شکر می کنم که جمهوری اسلامی خودش راه را داره هموار می کنه و فکر می کنه با بگیر و ببند زندانی اعدام می تونه جلوی مقابله با فساد و ظلمی که در حق مردم می کنند را بگیره . این حکومت مشکل بزرگی با نسل جدید ایرانی داره
آقاي حسين و ناشناس 04:59 اصولا كوروش بزرگ كتف كسي سوراخ نكرد.اوني كه كتف سوراخ كرد شاپور ذوالاكتاف بود . پس سر يك چيز واهي دعوا نكنيد و كمي تاريخ بخونيد!
متاسفانه نبود آگاهی و کم نشان دادند فرهنگ ایرانی این دودستگی راپدید آورده و آموزش و پرورش با برداشتن تاریخ گذشتگان باعث این رویداد شده است و البته کسانی هستند که گمان میکنند فرهنگ ایران ضد اسلام است که آنهم از نا آگاهیشان است مردم ایران هم فرهنگ ملیشان را نگه میدارند همان گونه که در این هزار و چند صد سال نگه داشتن و هم دینشان را بهتر برخی متعصبانه دینی کتاب استاد مطهری را (خدمات متقابل ایران و اسلام) بخوانند و دیگر وظیفه رسانه ملی است که فرهنگ گذشته ایران را به آگاهی مردم برساند و حتی سریال و فیلم بسازد و دست از ساخت فیلم هایی که درآن نقشهای منفی نام ایرانی دارد و نقشهای مثبت نام عربی دارد دست بردارد و فرهنگ مردم را آتش زیر خاکستر نکند همانگونه که مردم سریال مختار را با علاقه دینی نگاه کردند و از آن تعریف میکردنند با این که ستمی که برخی عربهای جاهل بر ایرانیان را نشان میداد باز مردم به خاطر جنبه دینی سریال برانگیخته نشدند پس پیش از اینکه دشمنان از این فرهنگ به نفع خود استفاده کند مسئولین این را مهم بشمارند
تجمع و اتحاد اقوام و شعار دادن وحدت اقوام از کرد و لر و عرب و بختیاری و پارس و آذزی و سیستانی و ترکمن وگلیک و...چیزبدی نیست.چه دلیلی برای وحشت از اتحاد اقوام هست؟اتفاقا کوروش میتواند سنبل وحدت ملی باشد
جاهلیت قبل از اسلام که مال عربها بود.مگه نخوندی تاریخ رو جولیوس دوزار
این قدر حرص نخور حاج حسن...یه کم تاریخ بخونی میفهمی انگلیس و یهود همش میبرن ... تنها چیزی که میارن فلاکت و بدبختی وخرافاته
شعار قشنگیه ... ولی انصافا اگه کورش رحمت الله زنده بود به نوادگانش افتخار میکرد؟
در برجام دولت محترم این همه زحمت کشید ....وباصداقت رفت جلو باز امریکا خیانت کرد نشون داد که دشمن ااصلی ایران است وبه قول امام راحل دشمن اصلی ما ایرانیها امریکاست ....پس چرا باز اکثر انهایی که دم از کورش می زنند طرفدار امریکا هم هستند
همه می دانند که هستند ادمهایی فقط بابت اختلاف وتفرقه بین مردم دم از طرفداری از کورش می کنند که اصلا کورش را تمام وکمال نمی شناسند ....این افراد مهم نیست که طرفی که ازش حمایت می کنند کیست هدف همان هدف سیاسی وحزبی خودشان می باشد
مردم ایران فقط دنبال این هستند که یک نفر را بت کنند و بپرستند ولی اخلاقیات و سجایای اخلاقی از هیچ کس نمیاموزند چه عرب چه عجم چه ژاپنی و......
اولا کوروش یک نفر نبوده.دوما اسم کوروش در قران واحادیث هم امده است و پادشاهی عادل بوده.سوما کورش یک واقعیت و هویت ملت ایران است ببینید اردوغان وامارات و...چطور برای خود هویت تاریخی میسازندتازه از مفاخر ایرانی
تا شما باشین قدر دهه شصتی ها رو بدونین
در سرزمین پدریشان
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.