طعنه و زخم زبان، دستمزد جانبازي كه برای امرار معاش روی ویلچر، دستفروشی می کند!
هنوز کوچه و خیابان های شهر و روستاهاي ايران، محل عبور و مرور جانبازانی است که در دوران هشت سال دفاع مقدس، بخشی از جان خود را فدای ملت ایران کردند؛ از جان گذشتگانی كه اكنون حال و روز بسياري از آنها به دليل سالخوردگي و بی توجهی اصلاً رضايت بخش نيست. مثل «بهارعلی عباسی» جانباز 45 درصدي که براي گذران امور زندگي، ناچار است در خيابان هاي شهر تهران دستفروشي کرده و زخم زبان رهگذران را تحمل كند.

هنوز کوچه و خیابان های شهر و روستاهاي ايران، محل عبور و مرور جانبازانی است که در دوران هشت سال دفاع مقدس، بخشی از جان خود را فدای ملت ایران کردند؛ از جان گذشتگانی كه اكنون حال و روز بسياري از آنها به دليل سالخوردگي و بی توجهی اصلاً رضايت بخش نيست. مثل «بهارعلی عباسی» جانباز 45 درصدي که براي گذران امور زندگي، ناچار است در خيابان هاي شهر تهران دستفروشي کرده و زخم زبان رهگذران را تحمل كند.
به گزارش «تابناک»؛ هر چه از زمان وقوع جنگ تحمیلی می گذرد، جانبازان و ایثارگران این جنگ سالخورده تر می شوند و کهولت سن، شرایط زندگی را برای آنها سخت تر مي كند. در این شرایط، نه تنها این افراد نبايد از چرخه حمایت های ملی و دولتی حذف شوند، بلکه نیاز است دامنه این حمایت ها به ویژه در بخش درمانی و تأمين نیازهای ضروری زندگی مثل مسکن براي آنها افزایش یابد؛ موضوعي كه البته هم اينك شرايط خوبي ندارد.
پس از پايان دوران دفاع مقدس، نهادهاي متعددي وظيفه پيگيري مشكلات و مسائل جانبازان، خانواده شهدا و ساير رزمندگان را بر عهده گرفتند كه در ادامه وظايف همه اين نهادها در بنياد شهيد و امور ايثارگران خلاصه شد؛ بنيادي كه رسالت اصلي اش پيگيري به روز و دقيق مشكلات مرتبط با خانواده شهدا و مسائل زندگي جانبازان و ايثارگران است.
جدا از مشكلات و مسائلي كه براي خانواده شهدا مطرح است و اين بنياد رسالت رسيدگي به آنها را دارد، موضوع مهم ديگر، پيگيري به روز مشكلات جانبازان كشور به گونه اي است كه اين افراد به ويژه در شرايطي كه وارد دوران كهولت سن مي شوند، با حداقل مشكلات درماني و معيشتي رو به رو شوند.
بنا بر آمار موجود در سراسر كشور، چيزي حدود 500 هزار جانباز زندگي مي كنند كه همين آمار بالا به خوبي گوياي حجم بالاي كار و هزينه سنگيني است كه به اين بخش بايد اختصاص يابد.
مروري بر وضعيت كنوني جانبازان و شرايط مالي و رفاهي خانواده بسياري از جانبازان كشور، به ويژه آنهايي که در سن سالخوردگي و به دليل درصد بالاي جانبازي، عملاً فرصت فعاليت اقتصادي زيادي ندارند، چندان اميدوار كننده نيست.
در شرايطي كه همه مردم ايران آرامش و امنيت كنوني كشور را مديون رشادت هاي رزمندگان و جانبازان و شهداي هشت سال دفاع مقدس هستند، بررسي ها نشان مي دهد، بسياري از حاضران در جبهه هاي نبرد عليه رژيم بعث عراق، هم اينك خودشان آرامش و امنيت مالي و رفاهي قابل قبولي ندارند.
«بهارعلي عباسي»، جانباز 45 درصد ساكن جنوب شرق تهران، يكي از اين افراد است كه اين روزها ويدئويي از او در حال دستفروشي در ميدان تجريش تهران دست به دست مي شود؛ ويدئويي كه «علي قنبرلو»، عكاس روزنامه همشهري براي اولين بار تهيه و در فضاي مجازي منتشر كرد.
اين جانباز شصت ساله به رغم پنج سال حضور داوطلبانه در جبهه و شركت در بسياري از عمليات جنگي آن دوران، اين روزها حال و روز خوبي از نظر گذران امورات زندگي ندارد و به ناچار براي تأمين معاش خانواده دستفروشي مي كند.
وي كه از ناحيه دو پا دچار مصدوميت شديد است و بناچار براي تردد از ويلچر استفاده مي كند، در مورد جزئيات زندگي خود به خبرنگار «تابناك» گفت: بنده متولد سال 1337 هستم و اكنون در حالي شصت ساله مي شوم كه با داشتن شش فرزند، هنوز خانه اي از خود ندارم و مجبورم در خانه اجاره اي زندگي كنم.
عباسي ادامه داد: حدود پنج سال در جبهه بودم و در بسياري از عمليات مهم جنگي در قالب لشكر حضرت رسول (ص) شركت كردم و در نهايت در عمليات والفجر 8 مجروح و جانباز شدم.
وي كه هم اينك 45 درصد درجه جانبازي دارد و برادر بزرگترش، «مراد علي عباسي» نيز در سال هاي دفاع مقدس به شهادت رسيد، در مورد وضعيت جسماني كنوني خود افزود: جدا از مجروحيت پا و اينكه بايد از ويلچر استفاده كنم، مشكلات تنفسي من نيز روز به روز بدتر مي شود و بايد بناچار از كپسول اكسيژن همراه استفاده كنم.
اين جانباز هشت سال دفاع مقدس كه هم اينك در مناطق مختلف تهران و روي ويلچر دستفروشي مي كند، در اين باره گفت: من یک پسر و پنج دختر دم بخت دارم و با اينكه در جنوبي ترين نقطه تهران (شهرك مسعوديه) خانه اجاره كرده ام، ماهيانه چيزي حدود 2 ميليون بايد براي قبض آب، برق، گاز و اجاره خانه بپردازم و به همين دلیل، كمك هزينه ماهيانه اي که بنياد امور ايثارگران به من مي دهد، براي اداره زندگي كفايت نمي كند؛ بنابراین، ناچارم با وجود شرايط سختي كه دارم، به خيابان هاي مختلف تهران بيايم و دست فروشي كنم.
اين جانباز تهراني در مورد شرايط سختي كه دارد، اضافه كرد: وقتي دستفروشي مي كنم، بسياري از رهگذران با حالت تمسخر از كنار من رد مي شوند و يا حرف هاي بد مي زنند كه من را بسيار ناراحت مي كند. از طرفي هم وقتي براي اجاره خانه مي روم صاحبخانه ها مي گويند، شما جانبازان شرايط روحي رواني خوبي نداريد و با اين بهانه از اجاره دادن خانه به ما امتناع مي كنند.
شرايط زندگي اين جانباز شصت ساله تهراني كه به آن اشاره شد، مورد عجيب و استثنايي كه تنها يك مورد از آن در كشور وجود داشته باشد، نيست و هزاران تن از جانبازان سراسر كشور با مشكلات مشابه دست و پنجه نرم مي كنند.
امثال اين جانباز سرفراز كه در دوران جنگ با به نمايش گذاشتن غيرت و شرف ملي خود، نقش مؤثري در توقف پيش روي هاي دشمن بازي كردند و اكنون در دوران كهولت سن و سالخوردگي هستند، كم نيست و در اين شرايط آنها بيش از پيش به حمايت هاي ملي و دولتي نيازمندند.
اميد است با افزايش توجه و حمايت ها مشكلات و سختي هاي زندگي اين گروه از شهروندان ايراني در نقاط مختلف كشور كاهش يابد و ديگر شاهد اين نباشيم كه يك جانباز 45 درصد براي گذران امور زندگي آن هم با ويلچر و دستگاه اكسيژن در خيابان هاي شهر زخم زبان بشنود.
به گزارش «تابناک»؛ هر چه از زمان وقوع جنگ تحمیلی می گذرد، جانبازان و ایثارگران این جنگ سالخورده تر می شوند و کهولت سن، شرایط زندگی را برای آنها سخت تر مي كند. در این شرایط، نه تنها این افراد نبايد از چرخه حمایت های ملی و دولتی حذف شوند، بلکه نیاز است دامنه این حمایت ها به ویژه در بخش درمانی و تأمين نیازهای ضروری زندگی مثل مسکن براي آنها افزایش یابد؛ موضوعي كه البته هم اينك شرايط خوبي ندارد.
پس از پايان دوران دفاع مقدس، نهادهاي متعددي وظيفه پيگيري مشكلات و مسائل جانبازان، خانواده شهدا و ساير رزمندگان را بر عهده گرفتند كه در ادامه وظايف همه اين نهادها در بنياد شهيد و امور ايثارگران خلاصه شد؛ بنيادي كه رسالت اصلي اش پيگيري به روز و دقيق مشكلات مرتبط با خانواده شهدا و مسائل زندگي جانبازان و ايثارگران است.
جدا از مشكلات و مسائلي كه براي خانواده شهدا مطرح است و اين بنياد رسالت رسيدگي به آنها را دارد، موضوع مهم ديگر، پيگيري به روز مشكلات جانبازان كشور به گونه اي است كه اين افراد به ويژه در شرايطي كه وارد دوران كهولت سن مي شوند، با حداقل مشكلات درماني و معيشتي رو به رو شوند.
بنا بر آمار موجود در سراسر كشور، چيزي حدود 500 هزار جانباز زندگي مي كنند كه همين آمار بالا به خوبي گوياي حجم بالاي كار و هزينه سنگيني است كه به اين بخش بايد اختصاص يابد.
مروري بر وضعيت كنوني جانبازان و شرايط مالي و رفاهي خانواده بسياري از جانبازان كشور، به ويژه آنهايي که در سن سالخوردگي و به دليل درصد بالاي جانبازي، عملاً فرصت فعاليت اقتصادي زيادي ندارند، چندان اميدوار كننده نيست.
در شرايطي كه همه مردم ايران آرامش و امنيت كنوني كشور را مديون رشادت هاي رزمندگان و جانبازان و شهداي هشت سال دفاع مقدس هستند، بررسي ها نشان مي دهد، بسياري از حاضران در جبهه هاي نبرد عليه رژيم بعث عراق، هم اينك خودشان آرامش و امنيت مالي و رفاهي قابل قبولي ندارند.
«بهارعلي عباسي»، جانباز 45 درصد ساكن جنوب شرق تهران، يكي از اين افراد است كه اين روزها ويدئويي از او در حال دستفروشي در ميدان تجريش تهران دست به دست مي شود؛ ويدئويي كه «علي قنبرلو»، عكاس روزنامه همشهري براي اولين بار تهيه و در فضاي مجازي منتشر كرد.
اين جانباز شصت ساله به رغم پنج سال حضور داوطلبانه در جبهه و شركت در بسياري از عمليات جنگي آن دوران، اين روزها حال و روز خوبي از نظر گذران امورات زندگي ندارد و به ناچار براي تأمين معاش خانواده دستفروشي مي كند.
وي كه از ناحيه دو پا دچار مصدوميت شديد است و بناچار براي تردد از ويلچر استفاده مي كند، در مورد جزئيات زندگي خود به خبرنگار «تابناك» گفت: بنده متولد سال 1337 هستم و اكنون در حالي شصت ساله مي شوم كه با داشتن شش فرزند، هنوز خانه اي از خود ندارم و مجبورم در خانه اجاره اي زندگي كنم.
عباسي ادامه داد: حدود پنج سال در جبهه بودم و در بسياري از عمليات مهم جنگي در قالب لشكر حضرت رسول (ص) شركت كردم و در نهايت در عمليات والفجر 8 مجروح و جانباز شدم.
وي كه هم اينك 45 درصد درجه جانبازي دارد و برادر بزرگترش، «مراد علي عباسي» نيز در سال هاي دفاع مقدس به شهادت رسيد، در مورد وضعيت جسماني كنوني خود افزود: جدا از مجروحيت پا و اينكه بايد از ويلچر استفاده كنم، مشكلات تنفسي من نيز روز به روز بدتر مي شود و بايد بناچار از كپسول اكسيژن همراه استفاده كنم.
اين جانباز تهراني در مورد شرايط سختي كه دارد، اضافه كرد: وقتي دستفروشي مي كنم، بسياري از رهگذران با حالت تمسخر از كنار من رد مي شوند و يا حرف هاي بد مي زنند كه من را بسيار ناراحت مي كند. از طرفي هم وقتي براي اجاره خانه مي روم صاحبخانه ها مي گويند، شما جانبازان شرايط روحي رواني خوبي نداريد و با اين بهانه از اجاره دادن خانه به ما امتناع مي كنند.
شرايط زندگي اين جانباز شصت ساله تهراني كه به آن اشاره شد، مورد عجيب و استثنايي كه تنها يك مورد از آن در كشور وجود داشته باشد، نيست و هزاران تن از جانبازان سراسر كشور با مشكلات مشابه دست و پنجه نرم مي كنند.
امثال اين جانباز سرفراز كه در دوران جنگ با به نمايش گذاشتن غيرت و شرف ملي خود، نقش مؤثري در توقف پيش روي هاي دشمن بازي كردند و اكنون در دوران كهولت سن و سالخوردگي هستند، كم نيست و در اين شرايط آنها بيش از پيش به حمايت هاي ملي و دولتي نيازمندند.
اميد است با افزايش توجه و حمايت ها مشكلات و سختي هاي زندگي اين گروه از شهروندان ايراني در نقاط مختلف كشور كاهش يابد و ديگر شاهد اين نباشيم كه يك جانباز 45 درصد براي گذران امور زندگي آن هم با ويلچر و دستگاه اكسيژن در خيابان هاي شهر زخم زبان بشنود.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
برادر من مردم به همه زخم زبان میزنند. از چه ناراحتی. ضمن این که دستفروشی هم یک شغل است که بسیاری در دنیا با روحیه خوب به آن مشغولند و اینجا در ایران است که دستفروش ها حال روحی خوبی ندارند. ضمنا دم بخت بودن فرزندانت را مثل اکثریت جامعه میخواهی تامین کنی. ولی روزگاری نه چندان دور فرزندان با بلوغ به دنبال کسب درآمد حلال و کمک به خانواده میگذراندند. هنوز هستند از آن نسل که تا بزرگ شدند بجای خواسته داشتن یاری بر خانه شدند. مستمری هرچه باشد کفاف تو من و هیچ کس را نمیدهد. بلکه نیازمند فرهنگ خودمان هستیم. کارگری دستفروشی و مشاغل خدماتی عیب نیست. گداپروری عیب است که این روزها همه گدای هم هستند گدایی دزدی می آورد و افسردگی.
واقعا یک کفاش نظافتچی تعمیرکار پرستار و... درستکار سخت پیدا می شود و جوانان ما همه مستمری و حمایت پدر را میخواهند
ماجانبازان ازمردم شریف وفهیم ایران متشکریم ولی ازمسولین بشدت گلایه مندیم.ازمقام معظم رهبری استمدادکمک داریم چون خودایشان هم جانباز هستند.به نظرمن درصد تعیین کردن برای جانبازان اشتباه بود جانبازدوران دفاع مقدس نیازبه قیمت گذاری نداردفقط ازمسولین تقاضادارم ماجانبازان وخانواده شهداراهزینه موفقیت خودشان نکنند
اشکالی نداره
طومار صحیح است
داداش شهید هم درجه بندی داره پدر من که تو بمباران شهید شده درجه 3 محسوب میشه یعنی از نظر حقوق خیلی درجه پایین ..حدود یک تومن .ولی اونایی که عضو بسیج و سپاه بودن دریافتی 4 5 میلیون دارن بخدا انصاف نیست
این منت نیست دوست عزیز زمانی که ببعضی ها دوران جنگ در تهران قایم شده بودندو می رفتند شمال جوج می زدند با نوشابه. یا خانواده هایشان را از کشور خارج کرده و ساکن اروپا و آمریکا می شدند این عزیزان جان برکف شهادتین را خوانده و از خانواده خداحافظی کرده و به جبهه رفتند چون می دانستند احتمال شهادتشان بسیار زیاد است...
ازضعف ریاست کل بنیاد اقای شهیدی است ایشان استاد پیام دادن بمناسبتهای مختلف هستندکه ارتباطی هم با بنیاد شهید ندارد هستند بازنشسته بنیاد شهید استان همدان شهر همدان هستم 13000000 ریال بابت خرید خدمت سربازی مدت بیش از 5 ساله طلب دارم نمیدهند اعتراض من اینجاست که 3 نفر با هم بودیم نامه امان ازهمدان به تهران با هم ارسال شده طلب 2 نفر را داده اند طلب من مانده چرا باید در بنیادی که روی خون شهدا استواره بر خلاف وصایای شهدا عمل بشه در 3 سال گذشته 3 نامه سفارشی به دفتر ارتباطات مردمی مقام معظم رهبری فرستادم از انها هم جوابی برایم نیامده . مگر شهدا جانشان را برای اجرای عدالت و عدم تبعیض و پارتی بازی ندادند بیش از 10 نامه به شخص اقای شهیدی نوشتم دریغ از یک جواب تقاضای رسیدگی دارم . والسلام
ایکاش یکی از مسئولین بخونه و کمکی عملی واسه ایشان انجام بده
ایران مانند پدری است که تمام همسایهااز فضل وبخشش او راضی هستند ولی بچه های خودش از گرسنگی می میرند
ازدادن پول یا مفت به کشورهای نه چندان دوست و برادر و همسایه و مسلمان خود داری کنید به محتاجان و جانبازان محترم و ایثارگران پرداخت نماید
کاش یکی پیدا میشد به اندازه 35 میلیون تومن (نه 35 میلیارد تومن!) ضمانت این دلیرمردان را می کرد.
عجب!!!!!!!!!!
سلام. کسانی که درکی از شهدا و جانباز ندارند نمی توانند بفهمند که جانباز یا فرزند شهید چه احوالی دارد مسولی که در طول انقلاب فقط از مزایای انقلاب استفاده کرده است و در گذشته هر هفته با پول بیت المال و هواپیمای دولتی با خانواده به حج می رفته نمی تواند در مسولیت خدمت به این قشر کار مفیدی برای آنها انجام دهد.
متاسفانه مشکل از جای دیگر است کسانی که سهم خواهی از انقلاب و جنگ دارند تمام سهم ها را برده و این عزیزان و مدافعان اصلی دستشان مثل بقیه مردم از زندگی حداقل باز مانده است.
با سرمایه ای که بنیاد جانبازان در اختیار دارد می شود یک کشور 30 میلیونی را اداره کرد حال چرا وضع جانبازان چنین رقت آور است را باید چه کسی پرسید
خیلی بی انصافند که زخم زبان میزنند
چرا ما اینطور شدیم؟
از جان گذشتن .با غیرت از وطن وناموسشان دفاع کردند ولی .........این حق نیست که زندگی این عزیزان سخت باشه ولی بعضی که حتی رنگ جبهه را ندیدند صاحب منصب بشوند............ای روزگار..........حق را به حق دار برسان وسالوس ها را رسوا............
چرا بنیادشهید یکی از برج هاشو نمی فروشه خرج این بندگان خدا کنه؟
متاسفم اینگونه افراد همه چیز خودشان را فدای نظام و مملکت کردند و الان باید چنین زندگی کنند این افراد باید از بیشترین و بالاترین امکانات این کشور برخوردار باشند و حق مسلم اینگونه افراد است. ولی یک عده دیگری در کاخهای این مملکت زندگی میکنندو جانباز باید دستفروشی کند وای به حال ما چگونه میخواهیم جوابگو باشیم. قلم تاریخ بشکند اگر ننویسد جانباز در خیابانهای تهران دستفروشی میکند برای گذران زندگی ساده. متاسفم متاسفم.بزرگ مرد تاریخ کوتاهی ما را ببخش هر چند که نابخشودنی است .من اطمینان دارم خدا با شما بندگان بزرگ همراه است.من شخصا شرمنده هستم و شرمنده شما و عزیزانتان. شرمنده ام
در عوض ستادنشینان زندگی هایی دارند همچون شاهان
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.