پیگیری یک گزارش دردناک از بخش ذلقی الیگودرز؛
به جای رفع و رجوع مشکلات، برخورد با افشاکننده در دستور کار قرار گرفت!
در پی انتشار گزارشی از وضعیت وخیم بخش ذلقی شهرستان الیگودرز و در شرایطی که انتظار میرفت، انتشار این گزارش، واکنشی از جنس رسیدگی به این مشکل را به دنبال داشته باشد، شنیدهها حکایت از برخورد با کارمندی دارد که در بخشی از گزارش، گلایههایی را مطرح کرده بود!

به گزارش «تابناک»؛ برای رسیدن به این خطه استثنایی، نخست باید شصت کیلومتر از شهر الیگودرز تا بزنوید (مرکز بخش ذلقی) بروید و بعد پا در راهی بگذارید که بر اثر برف و باران و بی توجهی مسئولان در مرمت آن، کاملا از بین رفته است؛ مسیری که تنها مسیر اهالی چندین روستا و کارمندان معدودی است که امیدوارند روزی روزگاری نتیجه زحماتشان به ثمر بنشیند و مردم را نجات دهد.
پروژه نجاتی بسیار زمانبر و کند که ظاهرا نمیشود هیچ گونه تسریعی در آن به وجود آورد. این را واکنشها به گزارشی نشان میدهد که روزنامه ایران از این منطقه منتشر کرده و امید میرفته در سایه انتشار آن، اهالی این خطه از رنجی که بدان مبتلا هستند، خلاصی بیابند و دست کم به ابتداییاتی مانند راه ارتباطی برسند.
گزارشی که به تازگی و در چند بخش منتشر شد و شرح حال مردمانی است که حال و روزشان بسیار وخیم است. مردمانی که دانش آموزانشان اگر از نعمت درس و مدرسه بهرهمند باشند، باید با مار و عقرب همکلاسی شوند. دانش آموزانی که نه «محروم»، که فوق محرومند و ساکن «فاجعه»؛ فاجعهای که بی برقی بخشی از آن است و بی مدرسه بودن و فقدان سرویس بهداشتی و آب و... بخشهای دیگر آن را شکل میدهند.
روایت از روستای «تنگ تاف» شروع میشود؛ روستایی بی جاده دسترسی که نمونههای فراوانی از آن در بخش ذلقی وجود دارد. این را مراد محمد سلیمانی، رئیس شورای اسلامی بخش ذلقی میگوید و در ادامه این نام ها را ردیف میکند: الون، عباسی، ایلرد، چالشیر سفلی، لیروک، وارگ، آبگزک، سیدحسن، پلچی، دورک، چال طلا، چلان، سوزر، پزعلیا، پز سفلی، کلگاه، گزستان، کلهگه، گله کوره، فیل بوستان، کنداب، جلکان، دزآباد و چند روستای دیگر.
روستاهایی که برخی از آنها در این گزارش به همراه رئیس شورا سرکشی میشوند و روایت جاده مالرویشان هولناک و ترسناک است؛ مسیرهایی که تنها راه ارتباطی روستاها با مناطق دارای آب و برق هستند. به جاهایی مانند شهر بزنوید که گاه برای رسیدن به دکتر در آن، باید خطر کرد و احتمال سقوط در درههای عمیق را به جان خرید و گاه بحث زمستان و انتقال زائو در میان است که ریسک هم جواب نمیدهد و باید دل به قضا و قدر سپرد.
روایتی که احتمالا برای بسیاری مان شوک آور و حتی باورناپذیر باشد، اما واقعی است و معاصر؛ معاصر یعنی همین روزها.
گزارشی که در ادامه مسیر به روستای سیدحسن میرسد که به جهاتی بهره مندتر از دیگر روستاهای منطقه است، چون مدرسه دارد. مدرسه که نه، کلاسی که دیوارهایش گلی است و سقفش با چند تنه درخت بلوط و شاخ و برگ و سنگ و گل پوشیده شده. سقف کوتاه است و در به حدی باریک که نیمکتهای دست دوم را نمیشود داخل کلاس برد؛ کلاس درسی که اهالی روستا بنایش را گذارده اند و برای رسیدن به آن باید با اسب رفت.
مسیری کوتاه که برای طی آن چندین ساعت سواری با اسب از کوره راهها و کنار درههای عمیق نیاز است. درست مثل کاری که معلم روستا برای ساختن آینده دانش آموزان این روستا و حتی فراتر از آن، اهالی این خطه باید انجام دهد. معلم جوانی که باید مراقب باشد، حین تدریس سرش به سقف و تیرهای بلوطی کلاس نخورد و راه فراری از این وضعیت هم ندارد.
او به خبرنگاری که روانه روستا شده، درباره رنج رفت و آمد روزمره به این منطقه گفته و نتیجه گرفته که «اگر بخواهید حساب و کتاب کنید، این همه زحمت و بدبختی به حقوقی که آموزش و پرورش میدهد اصلاً نمیصرفد، ولی چارهای نیست باید بیسوادی را ریشهکن کرد. اگر آموزش این بچهها در میان نبود، این همه به خودم سختی نمیدادم.»
اظهار نظری که ظاهرا تنها بخش دیده شده این سلسله گزارش است. این را خبرنگاری که راوی ماجرا بوده در صفحه شخصی اش در توئیتر خبر داده که مطلع شده بعد از انتشار گلایههای جزئی معلم، از طرف مسئولان آموزش و پرورش فراخوانده و بازخواست شده است. بازخواست معلمی که ناراحت است در روزهای برفی از رسیدن به مدرسه محروم میماند و دانش آموزانش از همین امکان کوچک نیز بی بهره میمانند.
اتفاقی که انتظار میرفت، عکس آن رخ دهد و انتشار این گزارشها به رفع گرهی چند از زندگی پر گره اهالی این خطه منجر شود، اما ظاهرا برخورد با کارمندی که گلایه کرده، سادهتر از ساخت جاده و تجهیز منطقه با مدارس کانکسی و قرار دادن امکانات در اختیار معلمی است که آینده این مردمان به زحماتش گره خورده است؛ برخوردی که تنها برخورد با این گزارش هاست، نه اینکه چند اتفاق مثبت هم رقم خورده باشد و بازخواست معلم، بخش تاریک ماجرا باشد!
تابناک



تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
تعطيل كنيم بريم
مردم اشتباه کرده اند که در این کشور زندگی می کنند
در استانهای محروم بیشتر از جنبه فرهنگی دچار محرومیت هستند باسواد هاشون به پایتخت و مرکز استانها میروند و برای مسئولین تخصص و تجربه معنی ندارد بیشتر به دنبال مدیران حامی خود و مطیع می گردند.
تمام ساکنان مناطق ذکر شده جزو عشایر غیور این سرزمین هستند که این مناطق زادگاه و وطن اونها حساب میشه و حاضر نیستند اون رو با وجود ناملایمتها و سختی ها خالی کنن
باید اعتراف کرد که مسئولین ناکارامدی داریم
متاسفانه در استان لرستان تعداد مسولانی که علاقه ای به حل مشکل ندارند کم نیست. آنها بیشتر به فکر پاک کردن صورت مساله هستند.
وقتی برخورد رییس مجلس اون باشه دیگه انتظاری از بقیه نیست
خداوکیلی به کجا داریم میریم!
مسوولین جاهای ساخت وساز می کنند که دیده شوند ،نه در این روستاهای دور افتاده. مثلآ چه اشکال دارد که در کشورهای فعلا برادر مدرسه یا جاده بزنیم
درعوض جنوب لبنان و...رابا مدارس مجهزساخته ایم
باید تو ایران هم قانون حمایت از افشاگران تصویب بشه. نمیشه هر کی کوچکترین انتقادی کرد، تنبیه بشه.
نه اینکه قانون ازادی بیان و خیلی از اصل های همین قانون اساسی مانند تحصیلات رایگان اجرا شده شما منتظر قانون حمایت از افشاگران هستید؟
اخه این افشا کردن ها ممکنه باعث کمتر شدن اختلاس ها بشه
خاک بر سر من که کاری از دستم بر نمیاد و میروم و رای میدهم که نتیجه اینچنین بشه
وقتی رئیس مجلس به دنبال فیلمبردار گمرک باشد از دیگران چه انتظاری دارید؟!
انگیزه این معلم رو با این کارشون گرفتن ....
تابناکی ها این حرفها را به رفیقهای خودتان بگویید که قدرت و ثروت مملکت دست خودتان است
خیلی بده که مسئولان بجای اقدام برای رفع مشکلات مردم به کسی که این حرفها رو زده بند میکنن و اصلا نباید این چنین برخوردهایی بگذارن اتفاق بیفته
همیشه در تاریخ انسان های با شرافت هستند که از مظلومان دفاع کنند درورد بر این معلم نمونه ،
باید به این معلم بگوییم که ملت ایران به شما معلمان دلسوز افتخار می کند و حامی شما هستیم.
پول هایی که به جای آبادانی ایران در عراق و سوریه و لبنان و یمن و غیره خرج می شود چرا ؟ .........
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.