چه جلسهای است که رئیس جمهور میخواهد با حضور در آن، خود را قربانی کند؟
روز گذشته، دکتر حسن روحانی رئیس جمهور، در گفتوگو با رسانهها، برای دومین بار در یک ماه اخیر اعلام کرد، آمادگی دارد در هر جلسهای که منافع ملت ایران را تأمین کند، حضور یابد و حتی خود را قربانی کند. اکنون پرسش این است: این چه جلسهای است که اگر رئیس جمهور در آن شرکت کند، خود را قربانی کرده است؟ و پرسش دیگر این که اساسا قربانی شدن رئیس جمهور دقیقا به چه معناست؟!

روز گذشته، دکتر حسن روحانی رئیس جمهور، در گفتگو با رسانهها برای دومین بار در یک ماه اخیر اعلام کرد که آمادگی دارد در هر جلسهای که منافع ملت ایران را تأمین کند، حضور یابد و حتی خود را قربانی کند.
به گزارش «تابناک»؛ روز گذشته رئیس جمهور در کنفرانسی مطبوعاتی در پاسخ به پرسشی گفت: «در سفر سازمان ملل، دو پیام رسا به جهان دادیم؛ ایران دنبال صلح در منطقه است و دنبال ناامنی و آشوب نیست. این پیام در دنیا پذیرفته شد و دیگر اینکه گفتیم ما از مذاکره نمیترسیم و آماده هستیم و حتی آمده بودیم که در نیویورک نشست اجلاس سران تشکیل شود به شرط اینکه اجلاس ۱+۵ باشد، نه برنامه تبلیغاتی برای ترامپ. اعلام میکنم آماده هستم در هر جلسهای که منافع ملت را تأمین میکند حضور یابم. آماده هستم ایستادگی داشته باشم و افتخار میکنم برای ملتم قربانی شوم و البته در این راه قربانی شدن برای هر کسی افتخار است.» وی پیشتر هم پس از اجلاس مجمع عمومی ملل متحد و بازگشت از نیویورک، قریب به مضمون همین عبارت را تکرار کرده بود.
اکنون پرسش این است: این چه جلسهای است که اگر رئیس جمهور در آن شرکت کند، خود را قربانی کرده است؟ و پرسش دیگر این که اساسا قربانی شدن رئیس جمهور دقیقا به چه معناست؟!
هرچند رئیس جمهور به روشنی به مختصات آن جلسه اشارهای نمیکند، شواهد حالیه و مقالیه حاکی از این است که جلسهای که رئیس جمهور از آن صحبت میکند، جلسهای داخلی نیست و احتمالا حضور وی در یک جلسه مذاکراتی با رئیس جمهور آمریکاست؛ اما در چه حالتی ممکن است مذاکره رئیس جمهور ایران با رئیس جمهور آمریکا در حکم قربانی شدن رئیس جمهور ایران تلقی شود؟!
چنین جلسهای که اگر در حیطه وظایف قانونی رئیس جمهور و بر اساس سیاستهای کشور باشد، احتمالا قربانی شدنی در آن معنا نخواهد داشت و رئیس جمهور در خوش بینانهترین حالت، وظیفه اش را انجام داده و به سوگند خود در قبال مردم عمل کرده است. حال شاید برخی ـ چه در ساختار قدرت، چه در افکار عمومی و چه در بین رقبای سیاسی ـ با اصل حضور رئیس جمهور در چنین جلسهای مخالفت کنند و یا در صورت برگزاری چنین جلسه ای، خروجی آن را مطابق با تحلیل خود، در راستای منافع ملی ندانند و با آن مخالفت یا از آن انتقاد کنند؛ مثل آنچه در برجام اتفاق افتاد.
در برجام رئیس جمهور بارها اشاره کرده که تصمیم نظام بوده، وزیر خارجه ایران بارها با همتای آمریکایی اش دیدار کرد و در نهایت هم توافقی در قالبی چند جانبه به امضا رسید. پس از برجام هیچ گاه رئیس جمهور اشارهای نکرد که خود وی یا وزیر خارجه، خود را قربانی کرده اند، بلکه حضور دولت خود در این مذاکرات را نشانه توانمندی و برجام را دستاوردی درخشان، تلقی کردند؛ لذا اگر حضور رئیس جمهور در چنین جلسهای حاصل جمعبندی نظام سیاسی کشور باشد، که سخن گفتن از اینکه آماده ام قربانی شوم، وجهی ندارد و رئیس جمهور به عنوان نفر اول اجرایی کشور، وظیفه اش را انجام داده است و نمیتوان انتظار داشت، کسی هم با آن مخالفت یا از آن انتقاد نکند. طبیعتا حضور در چنین جلسهای، که جمعبندی نظام سیاسی کشور باشد، نمیتواند اراده رئیس جمهور مبنی بر قربانی شدن را به درستی معنا کند.
اما ممکن است مراد رئیس جمهور این باشد که فارغ از سلسله مراتب قدرت در ایران، خود ایشان به این جمعبندی و یا تحلیل برسد که برای تأمین منافع ملت ایران، لازم است بنشیند و با ترامپ گفتوگو کند و تبعات داخلی آن را بپذیرد. در چنین حالتی قربانی شدن معنادار میشود. مثلا رئیس جمهور بر اساس تحلیل خودش به این جمعبندی برسد که باید با ترامپ مذاکره کند. ممکن است هشدار دریافت کند که وی مختار است این کار را انجام دهد، ولی باید تبعات قانونی آن را بپذیرد؛ مثلا واکنش احتمالی مجلس برای استیضاح رئیس جمهور و عدم کفایت را در بدترین حالت بپذیرد. شاید در چنین حالتی، معنادار باشد که رئیس جمهور پست سیاسی خودش را برای تحقق آنچه او منافع ملی مردم میخواند، قربانی کند.
حالت دیگر این که رئیس جمهور از این کار نهی و به وی ابلاغ شود که او حق انجام چنین مذاکرهای را ندارد. در چنین حالتی، ممکن است رئیس جمهور، هم پستش را قربانی کند و هم خودش را. در این سناریو نیز قربانی کردن معنادار میشود. اما آیا منش روحانی و ساختار سیاسی قدرت در ایران کنونی، اصولا میتواند به چنین مسیری ختم شود؟
اگر فرض گرفته شود، روحانی قربانی کردن خود را در یکی از دو مسیر اخیر میبیند و آن را مطابق منافع ملت ایران تحلیل میکند، آیا منافع ملت ایران با همین دیدار تأمین میشود؟ حتی اگر دیدار یا دیدارهایی صورت گیرد و در نهایت هم به توافقی منجر شود، آیا برای اجرا شدن به مجلس احتیاج هست یا نیست؟ ملاحظات شورای امنیت ملی و فرماندهی کل قوا را میخواهد یا نمیخواهد؟ آیا به فرض رفتن در یک جلسه و حتی رسیدن به یک توافق، منافع ملت ایران تأمین میشود، بدون اینکه مجلس و سایرین با آن موافقتی داشته باشند؟ قربانی شدن ایشان مسائل را حل خواهد کرد؟
به نظر میرسد از سه جهت این عبارت تکراری رئیس جمهور، که «من آماده ام خود را قربانی کنم»، بیشتر جنبه تبلیغاتی دارد. اول اینکه عقلا و عرفا چنین قربانی شدنی توجیه ندارد. دوم آنکه منش روحانی و مکانیسم و پویایی نظام به چنین سمتی کشیده نمیشود و سوم اینکه چنین قربانی شدنی، نه تنها منافع ملت را تأمین نمیکند که انسجام داخلی را بیهوده بر هم میریزد؛ بنابراین، اگر مراد رئیس جمهور از قربانی شدن، موارد بالا باشد، بهتر است در همان حدود ژست تبلیغاتی بماند. اگر هم مراد دیگری دارند که خوب است برای تنویر اقکار عمومی آن را بیان کنند.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
به ۱۷۳۲
برجام اجرا شد و هم پولهای بلوکه شده ۴۰ سال پیش آزاد شد
هم پولهای بلوکه شده فروش نفت و هم بیمه هواپیما و کشتی ها انجام شد
و هم قطعات یدکی ارسال شد
و هم ۱۲ هواپیما خریداری شد
ولی متاسفانه عده ای در داخل سنگ انداختند و از دیوار سفارت خانه ها بالا رفتند
و پرچم و برجام را در مجلس آتش زدند
و بهانه لازم را به ترامپ دادند
(انصاف و صداقت جزو ایمان است ))
عملا مشکلات اصلی ما را احمدی نژاد استارتش را زد و دکتر جلیلی استاد سخنرانی فلسفی!؟
با طرح محو اسرائیل و انکار هالو کاست و تهدید همسایگان و کشور های قدرتمند و تحریم های ۷ گانه طرف چند ماه
متاسفانه اکثر مخازن نفت و گاز دریایی ما با کشورهای همسایه مشترک هستیم
و وقتی ما نمی توانیم نفت خود را بفروشیم ، عملا ثروت کشور ما را همسایه ها دارند از حوزه های مشترک برداشت کرده و می خورند
و صدها میلیارد دلار سرمایه گزاری طرف ۲۵ سال گذشته در صنایع نفتی فراساحلی عملا بلا استفاده مانده است
تانکرهای نفتکش مان هم یا منفجر میشوند ویا باید در لنگرگاه ها بلا استفاده بمانند و بپوسند
و در مقابل مردم تحت شدید ترین کمبودها و فشارهای اقتصادی قرار دارند
مثل خانواده ای شدیم که میلیاردها تومان پول در بانک داریم و اجازه خرج کردنش را نداریم !؟
و همسایه ها دارند از حساب ما برداشته و زندگی اشرافی کرده و ما را تحقیر میکنند
اینکار کجایش منطقی و سازنده و عقلانی است ؟
لطفا یک نفر مرا توجیح کند
نمی خوادخودتان را قربانی کنید استعفاء بدید
تنها راه نجات کشور اتحاد ماست که همصدا جمهوری اسلامی را تشویق به انجام دو فوریت نماییم:
1- مذاکره با آقای ترامپ برای دفع تهدیدات خارجی،
2- به رسمیت شناختن حق آزادی بیان مصوب قانون اساسی جهت حل مشکلات داخلی
خطاب به پرچم کانادا
الان اگر نفت هم نفروشیم تراز تجاری کشور در واردات و صادرات برابر است
تابی جان قربونش برم دست به قیچیش دست کمی از صدا وسیما نداره استخر رو قیچی کرد اما مخاطب های تابناک یه نموره با صدا وسیما فرق دارند "س" روکه بگی رفتن تا لنینگراد
مگر قرار بوده سلاح هسته ای بسازیم که نقد دادیم نسیه گرفتیم
همین الان کل دستاورد هسته ای یعنی نیروگاه بوشهر وابسته به سوخت روسهاست و میزان تولیدش هم واقعا خجالت آوره
همش میگن در و گوهر دادیم آب نبات گرفتیم
چی از دست دادیم
چی داشتیم که از دست بدیم
شماها یک وجه المصالحه سیاسی پیدا کردین تا بواسطه اون اموراتتون بگذره
آقای روحانی اگر شما دغدغه مردم داشتید و نگران آنها بودید دلار را به ۱۸۰۰۰ هزار تومان نمی رساندی داماد بی کفایت را پست نمی دادی جهانگیری معاون نمی کردی بازار را رها نمی کردی تو نگران مردم نیستی
فقط موقع انتخابات خوب شعار میدهید
ناشناس ۱۶۱۸
نمیخواد کسی عضو پایداری باشه.
هر بچه دبستانی میتونه اوضاع دوره دکتر روحانی را با دوره احمدی نژاد مقایسه کنه.
این آقای روحانی دقیقا با تخریب احمدی نژاد رای آورد.
الانم دقیقا ایرادهایی
که از احمدی نژاد میگرفت خودش بدترش را در عملکرد نشون داده.
انصاف داشته باشید
مردم به روحانی اعتماد کردند و رای دادند.
اوضاع اقتصادی را ایشون بهم ریختن.
آقای روحانی استعفا بده نمیخواد قربانی بشی.
این حرفها برای انتخابات حتی دیگر مصرف داخل جناحی هم ندارد بچه دهه هشتاد رای اولی به این چیزها رای نمیدهد گذشته دوره اش . کسی واقعا میتوانست تابو رابطه آمریکا را بشکند و توانش را هم داشت دیگر در بین ما نیست . به اصطلاح همینه که هست الحمدالله هم جناب روحانی در این مورد کاره ای نیست وگرنه لیبی ثانی شده بودیم تا الان.
آمریکا،روسیه،چین،عربستان،امارات.....و خیلی کشورهای دیگه جنایتکار و بد و دارای هزاران عیب و کشور ما و مسئولین ما و مردم ما،خیلی خوب.اما این روش کشور داری نیست که ادعای اصلاح جهان و مبارزه با ظلم و گرفتن حق مظلوم و انواع و اقسام شعار رو داریم، و وضع مملکت همواره مثل یه کشتی هست که در طوفان گیر کرده و ما همواره داریم بالا میاریم.
هیجده میلیاردم ماقبلیا به باد دادن
نناس عزیز معلومه که نفست از جای گرم رانتی میاد، وگرنه از کدوم تحریم ها رد شدی؟ درسته که در طول چهل سال گذشته همیشه به نوعی تحت تحریم های ظالمانه امریکا بودیم، اما این بار فق می کنه. همون زمان احمدی نژاد که تحریم های سازمان ملل رو هم داشتیم، باز به این شکل نبود و حداقل نفت رو می تونستیم بفروشیم.اما الان مسئولان کشور هنوز دارن از دلارهای باد اورده ذخیره ارزی خرج می کنن و وقتی اون هم ته بکشه اونوقته که معنی تحریم رو خوب متوجه می شی! هر چند که به افرادی همچون شما، در اون شرایط هم سخت نمی گذره و بلکه به مراتب آسایس بیشتری خواهید داشت، چون با گونی و چمدان و ساک دلارهایی که به سختی به دست اومده رو اون طرف آب خرج می کنید و به جاش اجناس بنجل و یا کالاهای درجه صدم چینی، هندی و ... رو وارد می کنین.
آخ که چقد ما ساده ایم بابا جون شما که دو روز پیش سازمان ملل بودی بعد اومدی گفتی همه و از جمله دونالد منتظر من بودن برا مذاکره پس چرا ملاقات و مذاکره نکردی باز برگشتی اینجا شروع کردی از این حرفا . بابا حداقل به کسایی که بهت رای دادن احترام بزار و اینقد اونا رو به زحمت ننداز بالاخره اونا میخوان هر جوری شده از تو دفاع کنن یه چیزایی می نویسن که طنز میشه
دوست عزیز ناشناس، اگه واقعا تصور می کنید که دولت به تنهایی مقصر وضعیت موجود هست یا دقیقا می دونین چی می گین و صرفا جهت رسیدن به اهداف سیاسی این حرف رو می زنین و یا اصولا از هیچی خبر ندارین.تو شرایط امروز ایران یه بچه دبستانی هم می تونه بفهمه که دولت به تنهایی تصمیم گیرنده نیست. حداقل در سیاست های خارجی کشور، شکل و اندازه حضور نظامی کشور در منطقه، و خیلی از موضوع ها و سیاست های دیگه. این ساده لوحانه هست که تصور کنیم تمام سیاست های خارجی کشور توسط رئیس جمهور و یا وزیر خارجه اتخاذ میشه. به عنوان مثال در برجام تحت هیچ شرایطی نمیشه قبول کرد که دولت تصمیم گرفت تا مذاکره کنه و به اون توافق برسه. خیلی خیلی خنده داره که تصور کنیم دیگر ارکان قدرت در جریان نبودند. ممکنه و قابل تصور هست که مثلا مجلس در جریان این تصمیم نبود. و یا حداقل بخشی از نمایندگان که بیشتر دنبال منافع حزبی و گروهی و شخصی هستن، از این مذاکرات خبر نداشتن. اما متاسفانه بعضی از جریان های سیاسی در کشور وجود دارند که دوست دارن تمام اتفاقات و تصمیم ها و سیاست هایی که جواب مثبت داده رو به نام خود بنویسن و بقیه سیاست ها و مشکلات رو به پای دولت. الان هم به نظر من دولت دوست داره با امریکا مذاکره کنه و این داستان مصحک و خنده دار رو دیگه تموم کنه اما همون جریانات و گروه هایی که منافع خود رو در ادامه دشمنی، وجود بحران های سیاسی، اقتصادی، نظامی و اجتماعی می بینند، سعی در مانع تراشی نموده و دنبال کوچکترین فرصت هستن تا ضمن در اختیار داشتن دیگر ارکان قدرت، دولت رو هم در دستان خود ببینند. هر چند که به نظر من باید این اتفاق رخ بده تا دولت و دیگر ارکان قدرت در کشور یکدست بشه تا دیگه ناکامی ها، مشکلات، اتخاذ سیاست های غلط و افتضاح به نام دیگری نوشته نشه.
به نظر من بهتره مردم خودشون تصمیم بگیرن و در این مورد از مردم نظرخواهی کنید حتی اگه مزاکره با آمریکا باشد بگذارید هر مسئولی این مسئولیت رو نه به عنوان قربانی شدن بلکه با پشتوانه رای مردم انجام بده و هر توافقی شد مردم مستقیم قبول یا ردش کنن نه نماینده ها چون نماینده ها نشون دادن زیاد مردم و اوضاعشون رو درک نمی کنن و حساسیتهای دیگه ای دارن
یکی از نشانه های پوپولیسم مظلوم نمایی و آی ننه من غریبم بازی هست که بنفشا استاد آن هستند البته این مورد به خاطر کثرت استفاده در این سالها دیگه نخ نما شده
محمود کجایی ببینی این خس و خاشاک ها چه لفاظی می کنن!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.