بازگشت شواليه

فوتباليست محبوب بکام، زيدان است. «وقتي از بکام حرف مي زنند همه به سانترها، پاس هاي بلند و ضربه هاي آزادش اشاره مي کنند. اما به نظر من بزرگ ترين عاملي که بکام را بدل به يک فوتباليست بزرگ کرده ميل فوق العاده او به پيروزي است.

به نوشته اعتماد، هيچ کس را به اندازه بکام نديدم که اينقدر براي پيروزي بجنگد.» اين را زيدان گفت. بکام 10 مي پوشيد؛ کانتونا که رفت 7 جادويي شياطين سرخ به بکام رسيد و او وارث اريک شد که مي گفت؛ «من براي يا مقابل هيچ تيمي بازي نمي کنم.

من براي شکست دادن شکست بازي مي کنم.» زندگي ورزشي ديويد بکام پر است از بالا و پايين هاي وحشتناک. جام جهاني 98 را با جام جهاني 2002 مقايسه کنيد تا فرق منفورترين و محبوب ترين را با تمام وجود دريابيد.

حالا پس از يک دوره استراحت امريکايي کاپيتان تيم ملي انگليس يک بار ديگر به فوتبال اروپا بازمي گردد تا خيلي ها که دلتنگش شده بودند شانس تماشاي هنرنمايي او با توپ گرد را بازيابند. ديد منفي البته خيلي زياد است. مي گويند او ستاره هاليوود است و صرفاً به خاطر مسائل تبليغاتي به سن سيرو مي آيد. چرا؟ چون همسرش يک خواننده پاپ است؟ چون هوادار ليکرز است؟ چون خوش تيپ است؟

اين عوامل چطور باعث مي شود کل درخشش بکام در يک دهه گذشته را فراموش کنيم؟ بکام که مي گويد دلش براي فوتبال تنگ شده است چرا بايد شک کنيم؟ بازي کردن در ميلان آن هم براي سه ماه چه سودي براي او دارد؟ چرا از تيم ملي خداحافظي نمي کند؟

چرا هنوز شهوت بازي کردن دارد و مي خواهد به کاپلو ثابت کند هنوز در پست خودش بهترين است؟ همه اين سوال ها را کنار هم بگذاريد و به آنها فکر کنيد و بعد حکم نهايي بدهيد. ديويد رابرت جوزف بکام نامي است که هرگز نمي توان به سادگي از آن گذشت. چرا؟ حرف هاي زيدان را يک بار ديگر بخوانيد. نمي شود به حرف فوتباليستي چون زيدان درباره فوتباليستي ديگر استناد کرد؟