چگونه سایه انقراض بر سر گونههای نادر ایرانی گستردهتر میشود؟ (۲)
وقتی محافظان محیط زیست، مدافع «شکار» از نوع «تروفه» میشوند!
ترویج گونهای از شکار در شرایطی که بسیاری از شکارچیان تا آن اندازه ناآگاه هستند که گاه از ده تن ایشان یکی مانع دریده شدن یک پلنگ بسیار ارزشمند نشده و یا گاه آنقدر سبوعیت دارند که شکم تولهخرسها را زنده زنده میدرند، به طنزی تلخ میماند که نه تنها توجیهی نداشته، بلکه با در نظر گرفتن جایگاه گوینده، به اشتباهی فاحش و بزرگ بیشتر شباهت دارد تا رویکردی کارشناسی.

به گزارش «تابناک»، در شرایطی که مرحله نخست پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی با محوریت پایش جمعیت این گونه در خطر انقراض، در آخرین روزهای سال گذشته به پایان رسیده و تخمین باقی ماندن چهل تا هفتاد از پستاندار منحصر به فرد در سراسر کشور، نگرانیها نسبت به تداوم نسل یوز را بیش از پیش کرده است، مدیر پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی در همایشی که به این منظور در آغاز هفته جاری برگزار شد، ضمن اعلام اجرای مرحله دوم این طرح، سخنانی بر زبان راند که اگر نگوییم سرشار از ناامیدی است، دست کم پر ابهام و قابل تأمل مینماید.

وی افزود: اگر نتوانیم به مردم در راستای حفاظت از این گونه در معرض خطر انقراض نفع برسانیم، آنان نیز کمتر با ما همراه شده و ادامه کار را بسیار سخت خواهند کرد. به همین منظور در فاز دوم این پروژه ـ که در پایان سال ۲۰۱۳ آغاز خواهد شد ـ این مسأله را نیز در نظر گرفتهایم که چگونه میتوانیم زندگی مردم را ارتقا دهیم تا تخریب کمتری صورت بگیرد.
مدیر پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی در ادامه وسعت زیستگاههای یوزپلنگ در کشور را شش میلیون هکتار خواند و با اشاره به سختیهای کنترل مناطقی با این میزان گستردگی گفت: قرار است همه فعالیتهای متمم فاز دوم پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی در بستر زیستگاه انجام شود و چند زیستگاه به عنوان پایلوت انتخاب شده که قصد داریم در هر زیستگاه پایلوت، مدل مشارکتی مردم در حفاظت را به وجود آوریم.

جوکار با بیان این که کارکردهای هر کدام از این زیستگاهها متفاوت خواهد بود، در تشریح محورهای فاز دوم افزود: در یک زیستگاه مدل اکوتوریسم، در زیستگاه دیگر مدل مشارکت مدیریت مرتع با مشارکت دامداران و در مدل سوم قرار است مدیریت شکار پایدار را با مردم محلی انجام دهیم؛ در یک منطقه، زیبایی منطقه و حیات وحش میتواند توریسم را رونق دهد، در جای دیگر تولیدات گیاهی با مدیریت پایدار مشارکت مردم را به همراه خواهد آورد و در منطقه دیگر، «تروفه» میتواند محصول حفاظت برای مردم باشد.
بدین ترتیب آشکار شد که منظور مدیر پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی از بهکارگیری رویکرد «شکار پایدار» برای حفظ یک گونه در خطر انقراض، ترویج شکار تروفه است؛ گزینهای پرابهام که حتی خود این مدیر به خوبی به فروانی ابهامات مطرح در حاشیه آن آگاه است چراکه در ادامه سخنان خود گفته است: اجرای طرح شکار پایدار در بیرون از مناطق حفاظت شده توسط مردم و همکاری سازمان حفاظت محیط زیست از کارهای در دست اجراست که تا کنون با واکنشهای منفی بسیاری روبهرو شده است؛ شکار پایدار، رویکرد جدیدی است که برای حفاظت از گونههای در معرض خطر انقراض در کشورهایی مانند پاکستان و تاجیکستان انجام شده و اتحادیه حفاظت از تنوع طبیعی نیز آن را تأیید کرده است.
هرچه در عجیب بودن ترویج رویکرد شکار، ولو شکار خاص و محدود و به نام شکار پایدار، توسط یکی از مدیران کاربلد سازمان محیط زیست که مأموریتی ویژه و تخصصی عهدهدار است ـ و اگر از حق نگذریم، تلاش چشمگیری در این زمینه بروز داده است ـ بگوییم، به نظر کم است ولی ماجرا زمانی عجیبتر جلوه خواهد کرد که بدانیم «شکار» یکی از عوامل بسیار کارآمد در کاهش جمعیت گونههای مخلف جانوری در کشورمان به شمار میآید که با توجه به شمار زیاد سلاحهای مجوزدار و غیر قانونی در دست مردم و دشواریهای پایش و کنترل مناطق حفاظت شده، تا همین جا هم کنترلناشدنی مینماید؛ چه برسد به روزی که نوعی از آن مجاز شناخته شده و حتی فراتر، تبلیغ و ترویج شود!
تنها کافی است به یاد بیاوریم که گاه پدیده شکار غیر مجاز به تیراندازی شکارچیان متخلف به محیط بانان و یا بالعکس نیز انجامیده و مسائل دردناکی رقم زده است تا به این نتیجه برسیم که محدود کردن پدیده شکار در اوضاع کنونی در کشورمان شبیه سنگ بزرگی است که نزدنی به نظر میرسد.
از این بعد ماجرا که بگذریم، ترویج گونهای از شکار در شرایطی که بسیاری از شکارچیان تا آن اندازه نا آگاه هستند که گاه از ده تن ایشان یکی مانع دریده شدن یک پلنگ بسیار ارزشمند نشده و یا گاه آنقدر سبوعیت دارند که شکم توله خرسها را زنده زنده میدرند، به طنزی تلخ میماند که نه تنها توجیهی نداشته، بلکه با در نظر گرفتن جایگاه گوینده این سخن، به اشتباهی فاحش و بزرگ بیشتر شباهت دارد تا رویکردی کارشناسی و برآمده از تفکر علمی و مبتنی بر حفاظت از محیط زیست!
این در حالی است که ظاهرا این مدیر فراموش کرده که لازمه اصلی مجوز دادن به شکارچیان تروفه (و نه ترویج و تبلیغ این نوع شکار!)، آگاهی دقیق یا برآوردی مبتنی بر روشهای علمی و نزدیک به واقعیت از شمار گونههای حیات وحش به تفکیک هر یک از مناطق حفاظت شده و البته به روز است، حال آنکه خود ایشان به نیکی میداند که به رغم بهرهگیری از تکنولوژی دوربینهای تلهای و پس از گذشت یک بازه زمانی طولانی، آمار اعلام شده از جمعیت یوز ایرانی مبتنی بر تخمین است، چراکه تنها بیست یوز رصد شدهاند و بر این اساس، شمار یوزهای ایرانی بین چهل تا هفتاد قلاده برآورد شده است.
اینجاست که صدور مجوز شکار تروفه برای گونههایی که حتی شمارشان معلوم نشده و چه بسا هرگز مورد پایش علمی قرار نگرفته، هیچ توجیه علمی نداشته و به غایت خطرناک است؛ به ویژه اگر بدانیم بسیاری از هموطنانمانمان که شکارچیان هم زیرمجموعه آنها هستند، حتی تفاوت بین امثال جبیر و غزال حتی در قیاس با مرال و گوزن را نمیدانند، چه برسد به این که بتوانند تشخیص دهند کدامشان نر است و کدامشان ماده و البته کدام نری، اینقدر مسن است که بتواند هدف شکار تروفه باشد! بماند که اگر همه اینها هم حل شود، هنوز نمیتوانیم بپذیریم که چرا گیاهخواران مسن به جای آنکه در چرخه غذایی نصیب گوشتخواران شوند، باید به تیر شکارچیانی کشته شوند که تنها مزیتشان به نسبت سایر شکارچیان، سکونت در نزدیکی مناطق حفاظت شده و قرار گرفتن در جرگه افراد محلی است!
اکنون اگر توجه کنیم که در میان عوامل تهدیدکننده نسل جانوران گوناگون ساکن سرزمینمان، «شکار» مهمترین نباشد، بیگمان تلخترین، عامدانهترین و قابل پیشگیریترین آنهاست، آن زمان گفتن از شکار پایدار به عنوان رویکرد حفاظتی بسیار دردناک جلوه خواهد کرد مگر آن که مدیری که این راهکار را مطرح کرده آنقدر از رویکرد شکار ممنوع به منظور حفاظت از گونههای در خطر انقراض ناامید شده باشد که به دنبال راهی برای ساماندهی وضعیت زهوار در رفته شکار و پاسداشت حداقلی باشد!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
بنده یکی از محیط بانان کشورم هستم همه نظراتی که دوستان داده اند قابل تامل است باید بگم مناطق امن ما هم ازصدای تیر شکارچیان متخلف در امان نیست فقط اینو میخوام بگم که خدا کنه فرزندان ما هم بتوانند این زیبایهای خداوند واین همه موجودات زیبارو از نزدیک در کوها ببینند نه در باغ وحش ها وشاید هم به کشوری دیگر برای دیدن بروند.ما محیط بانان تا پای جان ازمخلوقات خداحفاظت میکنم چون عاشقیییییییییمممممم.
به نظر من تو سال 2013 شکار یه تفریحیه در حد تماشای نبرد گلادیاتورها، همون قدر که اینو می تونم قبول کنم اونم می تونم. تماشا چی جنگیدن گلادیاتور تو حاشیه امن می شینه و مردن یه موجود رو تماشا می کنه (بگذریم از بحث های مربوط به تمایل به تماشای خشونت)، شکارچی هم با برتری که در حال حاضر اسلحه انسان به چنگ و دندون حیوان داره، در همون حاشیه امنه و مثل اینه که با شلیک گلوله شستش رو می گیره پایین تا مغلوب کشته بشه. هر دو رفتار جایی نداره در شرایط فعلی انسان و شما هم آقا یا خانم شکارچی و نه شکارکش، با نشونه گرفتن و شلیک از راه دور اصلا معلوم نمیشه انسان شجاع و زورمندی هستی. این قضیه "شکار کش" هم یه ادبیاتیه بین خودتون، سعی نکن با این روش حرف زدن کارت رو توجیه کنی، شکارچی و شکارکش هر دو دارن با اسلحه نابرابر یه موجود دیگه و کمیاب تر رو می کشن.
مهمترین علل اسیب مرتع داری غلط چرای دام الودگی صنعتی و زیست محیطی است متاسفانه نویسنده احساسی به مشکل نگاه کرده و شناخت درستی نداشته است شکار ششمین علت اسیب به جمعیتهای در معرض خطر است.
دوست عزیزی که میفرمایید من بیست سال است که در اروپا زندگی میکنم و از شکار لذت میبرم بنده هم ۲۸ سال است که در آلمان زندگی میکنم و از شکار تمام جانداران متنفرم چه در اینجا و یا هر کشور دیگری شکار با هر نوعش مبارزه میکنم و اینرا جنایت میدانم میدانید چرا چون شکارچیها را میشناسم و طرز فکرشان را میدانم .به نظر من شکار باید ممنوع اعلام شود و شکارچی مجازات
ماهم باید مثل سایر کشورها با شکارچیان برخورد کنیم تا اینگونه شاهد انقراض برخی گونه های کمیاب نباشیم
ابتدا الفباي حيات وحش را ياد بگيريم بعد اظهار نظر كنيم. هدف از شكار تروفه، شكار كردن يوزپلنگها نبوده است!! تعجب ميكنم از برداشت شما آقاي دانشجوي دكترا!!
اینا بیمار روانین. بایدبازداشت و در تیمارستان به صورت اجباری بستری شن.
بعنوان کسی که همواره از شکار لذت برده واقعا نمیتوانم موافق ممنوع شدن کامل ان باشم و اما بعنوان کسی که بیش از 20 سال در اروپا ساکنم و طریقه مدیریت و اموزش شکار را دیدام مدل شکار در ایران را نه تنها شکار نمیدانم که جنایت است
منفی به این که نمی تونی موافق ممنوعیت کامل شکار باشی
مهمترین عامل انقراض نسل جانوارنی مثل یوز همین جاده های بی مورد است مثلا جاده بافق باعث شده این ها بیشتر زیر ماشین بروند
باید اولا برای هر جاده یا سدی از محیط زیست استعلام شود واقعا با نظر کارشناسان ایرانی و خارجی
در ضمن اگر جایی هم جاده ای یا سدی گذاشته ایم باید اینها را به مناطق محافظت شده انتقال دهیم و مثلا جاده ها را برایشان ایمن کنیم
باور کنید درآمد توریستی ایران از همین یوز آسیایی و سیاه گوش و پلنگ می تواند به اندازه در آمد نفتی ایران باشد
ما از دولت جدید می خواهیم کلا شکار هر حیوانی را در حیات وحش ایران ممنوع کند
در ضمن خواهان معافیت محیط بانان از پیگیری های قضایی هستیم
به خدا باید شکارچیان را هدف گرفت
حالا تو شكارچي و نه شكار كش و كاملا با معلومات ميري نر و نه ماده و مسن و نه جوون رو ميزني و از بين ميبري و كيف ميكني و بعد كباب ميكني و ميخوري. جواب منو بده كه اون غذاي پلنگ و يوزپلنگ و گرگ و روباه و شغال نيست كه تو از بين برديش؟ خلا كمبود غذاشو چطوري توجيه ميكني؟
به این دوست شکارچی بفرمائید شما تا بحال چقدر شکار کردید که حالا شکارچی شدید ؟ اگر دیگران هم بخاهند مثل شما شکارچی شوند باید چه مقدار و چند سالی به جون طبیعت و وحش بافتند تا مثل شما یاد بگیرند آیا انوقت دیگر شکاری هم وجود دارد؟و.....چرا باید به افراد برای تفنن و حالا اسمش هر جی می خواهند بگذارند مجوز بدهند و بجان این طبیعت که طی ملیاردها سال شکل گرفته بافتند و در بک چند سالی همه طبعت ووحش را نابود کنند آقای شکارچی بیا مردانگی کن واز همین حالا نجات دهنده حیات وحش بشو تا وجدانت اگر داری قدری راحت شود دوست عزیز در این قرن و این روزگار که شاید 80% طبیعت و جنگل که محل زیست این جانوران بوده توسط این موجود و یا حیوان که اسم خودش را گذارده اشرف مخلوقات و حیوانات از بین رفته است بتواند خود را نجات دهد بیا مردانگی کن و دیگر به شکار نرو و برای خودت هم دلیل و برهان نیاور آنوقت وجدانت راحت می شود و شبها با آرامش می خوابی خودت قاضی خودت باش
با سلام، من خودم شکارچی هستم، البته با مجوز
چیزی که نسل شکار رو برداشته، محلی هایی هستند که هر کدوم یه کلاش زیر بته یا تو طویله هاشون قایم کردند و هر از چندگاهی گله شکار رو به گلوله می بندند
باید به شکاربانها حقوق و مزایای ویژه بدند و برای دفاع از خودشون، حق تیر بدهند، مثل نیروهای انتظامی
با سپاس
خودتو جدا نکن. اون محلی هم فکر می کنه باید اندازه تو بره از محیط اطرافش برداشت کنه. همتون تو برداشتن نسل شکار مقصرید.
شکار و شکارگری یک واقعیت باستانی تاریخی و کنونی است و مهندس جوکار نیز بعنوان یک کارشناس خبره نیز مضرات و آسیبهای آن را میشناسد لذا مدیریت تقاضای لجام گسیخته شکار و تبدیل تهدیدات و مهارتهای بسیار ارزشمند شکارچیان خبره به فرصت آگاهی رسانی،آموزش جامعه هدف در راستای اهداف حفاظتی مورد بحث یک تکتیک مناسب جهت رفع تهدیدات فوق ذکر برای گونه های جانوری و حتی گیاهی وطن عزیزمان خواهد بود.
چند وقت پیش در تلویزیون مستندی را دیدم . که آمریکایی های پولدار عاشق شکار حیوانات وحشی در آفریقا برای شکار حیواناتی مثل شیر آنها را با سرمایه خود پرورش میدهند ، و بعد از بزرگ شدنشان آنها را در طبیعت رها میکنند . و این حیوانات بصورت نمایشی شکار میکنند . که این طریقه هم به حیات وحش آسیب کمتری میرسد و هم این جور شکارچیان به مراد خویش میرسند . این روش را میتوان در ایران پیاده کرد . در غیر اینصورت باید جلوی شکار و شکارچیان رو در تمام سال گرفت و اجازه شکار به هیچ کسی نداد . البته در ایران با این وضعیت مدیریت حیات وحش خیلی مشکل است .
فعلا" كه محیط بانان را اعدام میكنند !!
آقای نبی یان عزیز بنده شما را می شناسم .. ولی واقعا برادر اینطوریست که می فرمایید .... نه واقعیت چیز دیگریست....
شکار باید ممنوع شود
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.