اوضاع نه چندان خوب علم در ایران؛
همین امروز دانشگاه ها را به روی دانشمندان ایرانی و خارجی باز کنید؛ سعودی ها در کمین هستند!
آنچنان که پژوهشگران دانشگاه برکلی مدعی شده اند، دانشگاه ملك عبدالعزيز و دانشگاه ملك عبدالله با ارسال ایميل به دانشمندان تراز اول جهان و طرح پيشنهاد همكاري در ازاي يك همكاري مختصر كه شامل دو بار حضور در سال و هر بار يك هفته در دانشگاه و پرداخت كليه هزينه هاست، از آنها می خواهند نام دانشگاه هاي عربستان را در مقالات علمي خود ـ که در فصلنامه های معتبر علمی منتشر می شوند ـ ذكر کنند.

به رغم تبلیغ های گسترده ای که در کشور و در مورد وضعیت مطلوب علم و دانش می شود، بررسی نظام های معتبر رتبه بندی دانشگاه های جهان چندان امیدوار کننده نیست. در حالی که بیشتر دانشگاه های ایرانی در رتبه های به دست آمده یا درجا می زنند و یا عقبگرد دارند، برخی کشورهای منطقه مثل عربستان سعودی و رژیم صهیونیستی به سرعت در حال رشد و تصاحب جایگاه علمی ایران هستند.
به گزارش «تابناک»؛ چند سالی هست که رشد و شتاب علمی کشور با مشکلات فراوانی که در ابعاد مختلف، متوجه نظام آموزش عالی کشور شده، پیشرفت قابل توجهی ندارد و آمارهای برآمده از نظام های معتبر سنجش کیفیت علمی دانشگاه های جهان از عقبگرد اکثر دانشگاه های ایران و رشد نه چندان مطلوب مابقی دانشگاه ها حکایت دارد.
در شرایطی که برخی دانشگاه های کشور همچون دانشگاه تهران همه ساله و با اندک رشدی که دارند نسبت به این رخداد واکنش تبلیغی شدیدی دارند و این رشد را نشانه ای از توان مدیریتی و عزم جدی مجموعه خود برای تولید علم عنوان می کنند، دیگر دانشگاه ها که در نظام های رتبه بندی جهانی عقبگرد دارند و یا درجا می زنند، در برابر این تغییر و تحولات سکوت کرده اند.
بررسی نظام های رتبه بندی جهانی به خوبی نشان می دهد در جنوب غرب آسیا، هرچند شرایط دانشگاه های ایران خوب است، در مقایسه با کشورهای جنوب شرق آسیا اصلاً مطلوب نیست و بدتر آنکه برخی دانشگاه های ایرانی نسبت به سال های گذشته رشد و پیشرفتی ندارند و این درحالی است که برخی دانشگاه های منطقه مثل دانشگاه های کشور عربستان سعودی و رژیم صهیونیستی اسرائیل به سرعت در حال بلعیدن جایگاه علمی ایران در منطقه هستند.
البته رتبه های قابل ذکری که برخی دانشگاه های ایرانی در جهان و آسیا دارند، تنها حاصل تولید علم و فن آوری نیست و باید توجه داشت در کشور ایران و در سال های گذشته ظرفیت دانشگاه ها به شدت افزایش یافته و این حقیقت طبیعتاً شرایط علمی کشور را در شرایط کنونی حفظ کرده است؛ وضعیتی که به نظر می رسد در سال های آتی و با کاهش ظرفیت دانشگاه ها دست خوش تغییرات جدی شود.
بر اساس نظام رتبه بندی لایدن که یکی از معتبرترین نظام های رتبه بندی جهانی است و هر ساله آخرین تغییر و تحولات دوره های پیشین دانشگاه های جهان را بررسی می کند، دانشگاه تهران در سال 2017 در رتبه 195 جهان و 50 آسیاست و به نسبت سال های گذشته در جهان و آسیا رشد قابل قبولی را تجربه کرده است؛ رشدی که البته نباید در تحقق آن افزایش چشمگیر جذب دانشجو در این دانشگاه را بی تأثیر دانست.
به گزارش «تابناک»؛ چند سالی هست که رشد و شتاب علمی کشور با مشکلات فراوانی که در ابعاد مختلف، متوجه نظام آموزش عالی کشور شده، پیشرفت قابل توجهی ندارد و آمارهای برآمده از نظام های معتبر سنجش کیفیت علمی دانشگاه های جهان از عقبگرد اکثر دانشگاه های ایران و رشد نه چندان مطلوب مابقی دانشگاه ها حکایت دارد.
در شرایطی که برخی دانشگاه های کشور همچون دانشگاه تهران همه ساله و با اندک رشدی که دارند نسبت به این رخداد واکنش تبلیغی شدیدی دارند و این رشد را نشانه ای از توان مدیریتی و عزم جدی مجموعه خود برای تولید علم عنوان می کنند، دیگر دانشگاه ها که در نظام های رتبه بندی جهانی عقبگرد دارند و یا درجا می زنند، در برابر این تغییر و تحولات سکوت کرده اند.
بررسی نظام های رتبه بندی جهانی به خوبی نشان می دهد در جنوب غرب آسیا، هرچند شرایط دانشگاه های ایران خوب است، در مقایسه با کشورهای جنوب شرق آسیا اصلاً مطلوب نیست و بدتر آنکه برخی دانشگاه های ایرانی نسبت به سال های گذشته رشد و پیشرفتی ندارند و این درحالی است که برخی دانشگاه های منطقه مثل دانشگاه های کشور عربستان سعودی و رژیم صهیونیستی اسرائیل به سرعت در حال بلعیدن جایگاه علمی ایران در منطقه هستند.
البته رتبه های قابل ذکری که برخی دانشگاه های ایرانی در جهان و آسیا دارند، تنها حاصل تولید علم و فن آوری نیست و باید توجه داشت در کشور ایران و در سال های گذشته ظرفیت دانشگاه ها به شدت افزایش یافته و این حقیقت طبیعتاً شرایط علمی کشور را در شرایط کنونی حفظ کرده است؛ وضعیتی که به نظر می رسد در سال های آتی و با کاهش ظرفیت دانشگاه ها دست خوش تغییرات جدی شود.
بر اساس نظام رتبه بندی لایدن که یکی از معتبرترین نظام های رتبه بندی جهانی است و هر ساله آخرین تغییر و تحولات دوره های پیشین دانشگاه های جهان را بررسی می کند، دانشگاه تهران در سال 2017 در رتبه 195 جهان و 50 آسیاست و به نسبت سال های گذشته در جهان و آسیا رشد قابل قبولی را تجربه کرده است؛ رشدی که البته نباید در تحقق آن افزایش چشمگیر جذب دانشجو در این دانشگاه را بی تأثیر دانست.
دانشگاه علوم پزشکی تهران در این رتبه نسبت به سال های گذشته عقبگرد دارد و هم در آسیا و هم در جهان رتبه اش تنزل یافته است. جدا از دانشگاه تهران، دانشگاه امیرکبیر نیز رشد محسوسی در این رتبه بندی دارد و در سال 2017 در جایگاه 292 جهان و 81 آسیا قرار گرفته است.
با این حال، تغییرات رتبه دانشگاه هایی مثل صنعتی شریف، علوم پزشکی ایران و دانشگاه شیراز چندان رضایت بخش نیست و شرایط علمی این دانشگاه ها، گویای عقبگرد نسبت به سال های گذشته است.
دانشگاه تبریز نیز که خود را در میان 200 دانشگاه برتر آسیا می بیند، تقریباً در حالت سکون قرار دارد و در سال 2017 رتبه 190 آسیا را از آن خود کرده است.
در این میان، دانشگاه صنعتی اصفهان با رشدی چشمگیر در حال اضافه شدن به جمع دانشگاه های برتر آسیا و جهان است، اما موضوع نگران کننده در رابطه با این دانشگاه این است که در سال های آینده به مشکلاتی که سایر دانشگاه های برتر کشور دچارند، مبتلا شود و این روند صعودی را حفظ نکند.
به طور کلی آنچه در مورد رتبه های جهانی و آسیایی دانشگاه های برتر ایران در سال های اخیر می توان به آن اشاره کرد، رشد حداقلی دانشگاه تهران، امیرکبیر و صنعتی اصفهان و عقبگرد دانشگاه های بزرگی مثل علوم پزشکی تهران، علوم پزشکی ایران، صنعتی شریف، تربیت مدرس و دانشگاه شیراز است؛ اتفاقی که اگر در سال های آینده نیز ادامه داشته باشد، نگرانی ها برای اوضاع علم و دانش کشور افزایش خواهد یافت.
در بروز چنین شرایط نگران کننده ای برای دانشگاه های کشور، مسائل و مشکلات فراوانی را می توان دخیل دانست که از جمله آنها، می توان به فرار مغزها و مهاجرت بسیاری از نخبگان کشور به دانشگاه های بزرگ جهان اشاره کرد.
از سوی دیگر فارغ التحصیلان دانشگاهی که در ایران می مانند در اکثر موارد، شغل و حرفه مرتبط با تخصص و تحصیلاتشان به دست نمی آورند و میان داشته های علمی و فضای شغلی آنها فاصله فراوانی وجود دارد؛ اتفاقی که سبب می شود این دانش آموختگان به رغم هزینه های فراوانی که برای آنها شده است، از چرخه تولید علم خارج و درگیر مسائل روزمره و مشکلات اقتصادی خود و خانواده هایشان شوند.
پذیرش دانشجویان پولی، عدم رعایت شایسته سالاری در فرایندهای استخدامی و انتصاب مدیران آقازاده در بسیاری از شغل های حساس را نیز می توان از جمله مواردی دانست که انگیزه و علاقه نخبگان داخلی را برای افزایش توانمندی ها و تلاش بیشتر برای تولید علم به شدت کاهش داده است؛ اتفاقی که نمی توان آثار و پیامدهای آن را در عقبگرد دانشگاه های کشور در رتبه بندی های جهانی منکر شد.
تغییر و تحولات نه چندان امیدوار کننده دانشگاه های کشور در سال های گذشته، در حالی است که بررسی وضعیت کنونی سه دانشگاه برتر کشور عربستان و شش دانشگاه رژیم صهیونیستی حکایت از رشد چشمگیر این دانشگاه ها در سال های اخیر و جابجایی جایگاه علمی ایران در منطقه با جایگاه علمی عربستان و اسرائیل است.
عربستانی ها که در دهه اخیر به شدت روی موضوع علم و توسعه فضاهای دانشگاهی خود سرمایه گذاری کرده اند، هم اکنون سه دانشگاه مهم و بزرگ دارند که با شتاب علمی باورنکردنی بسیاری از دانشگاه های ایرانی را پشت سر گذاشته اند و با روند کنونی در سال های آینده به احتمال زیاد قطب علمی منطقه خواهند شد.
آنچنان که بررسی ها نشان می دهد، عربستانی با صرف هزینه های زیاد تلاش دارند اساتید و دانشجویان نخبه جهانی را حتی برای دوره های کوتاه زمانی در هر سال به دانشگاه های بزرگ خود بکشانند و با تأمین حداکثری ضمن بهره مندی از توان علمی، آنها را ترغیب کنند در مطالعات و پژوهش های خود نام دانشگاه های عربستانی را در مقالات و طرح های پژوهشی خود درج کنند.
برای مثال، آنچنان که پژوهشگران دانشگاه برکلی مدعی شده اند، دانشگاه ملك عبدالعزيز و دانشگاه ملك عبدالله با ارسال ایميل به دانشمندان تراز اول جهان و طرح پيشنهاد همكاري در ازاي يك همكاري مختصر كه شامل دو بار حضور در سال و هر بار يك هفته در دانشگاه و پرداخت كليه هزينه هاست، از آنها می خواهند نام دانشگاه هاي عربستان در مقالات علمي خود را که در فصلنامه های معتبر علمی منتشر می شوند، ذكر کنند.
با این حال، تغییرات رتبه دانشگاه هایی مثل صنعتی شریف، علوم پزشکی ایران و دانشگاه شیراز چندان رضایت بخش نیست و شرایط علمی این دانشگاه ها، گویای عقبگرد نسبت به سال های گذشته است.
دانشگاه تبریز نیز که خود را در میان 200 دانشگاه برتر آسیا می بیند، تقریباً در حالت سکون قرار دارد و در سال 2017 رتبه 190 آسیا را از آن خود کرده است.
در این میان، دانشگاه صنعتی اصفهان با رشدی چشمگیر در حال اضافه شدن به جمع دانشگاه های برتر آسیا و جهان است، اما موضوع نگران کننده در رابطه با این دانشگاه این است که در سال های آینده به مشکلاتی که سایر دانشگاه های برتر کشور دچارند، مبتلا شود و این روند صعودی را حفظ نکند.
به طور کلی آنچه در مورد رتبه های جهانی و آسیایی دانشگاه های برتر ایران در سال های اخیر می توان به آن اشاره کرد، رشد حداقلی دانشگاه تهران، امیرکبیر و صنعتی اصفهان و عقبگرد دانشگاه های بزرگی مثل علوم پزشکی تهران، علوم پزشکی ایران، صنعتی شریف، تربیت مدرس و دانشگاه شیراز است؛ اتفاقی که اگر در سال های آینده نیز ادامه داشته باشد، نگرانی ها برای اوضاع علم و دانش کشور افزایش خواهد یافت.
در بروز چنین شرایط نگران کننده ای برای دانشگاه های کشور، مسائل و مشکلات فراوانی را می توان دخیل دانست که از جمله آنها، می توان به فرار مغزها و مهاجرت بسیاری از نخبگان کشور به دانشگاه های بزرگ جهان اشاره کرد.
از سوی دیگر فارغ التحصیلان دانشگاهی که در ایران می مانند در اکثر موارد، شغل و حرفه مرتبط با تخصص و تحصیلاتشان به دست نمی آورند و میان داشته های علمی و فضای شغلی آنها فاصله فراوانی وجود دارد؛ اتفاقی که سبب می شود این دانش آموختگان به رغم هزینه های فراوانی که برای آنها شده است، از چرخه تولید علم خارج و درگیر مسائل روزمره و مشکلات اقتصادی خود و خانواده هایشان شوند.
پذیرش دانشجویان پولی، عدم رعایت شایسته سالاری در فرایندهای استخدامی و انتصاب مدیران آقازاده در بسیاری از شغل های حساس را نیز می توان از جمله مواردی دانست که انگیزه و علاقه نخبگان داخلی را برای افزایش توانمندی ها و تلاش بیشتر برای تولید علم به شدت کاهش داده است؛ اتفاقی که نمی توان آثار و پیامدهای آن را در عقبگرد دانشگاه های کشور در رتبه بندی های جهانی منکر شد.
تغییر و تحولات نه چندان امیدوار کننده دانشگاه های کشور در سال های گذشته، در حالی است که بررسی وضعیت کنونی سه دانشگاه برتر کشور عربستان و شش دانشگاه رژیم صهیونیستی حکایت از رشد چشمگیر این دانشگاه ها در سال های اخیر و جابجایی جایگاه علمی ایران در منطقه با جایگاه علمی عربستان و اسرائیل است.
عربستانی ها که در دهه اخیر به شدت روی موضوع علم و توسعه فضاهای دانشگاهی خود سرمایه گذاری کرده اند، هم اکنون سه دانشگاه مهم و بزرگ دارند که با شتاب علمی باورنکردنی بسیاری از دانشگاه های ایرانی را پشت سر گذاشته اند و با روند کنونی در سال های آینده به احتمال زیاد قطب علمی منطقه خواهند شد.
آنچنان که بررسی ها نشان می دهد، عربستانی با صرف هزینه های زیاد تلاش دارند اساتید و دانشجویان نخبه جهانی را حتی برای دوره های کوتاه زمانی در هر سال به دانشگاه های بزرگ خود بکشانند و با تأمین حداکثری ضمن بهره مندی از توان علمی، آنها را ترغیب کنند در مطالعات و پژوهش های خود نام دانشگاه های عربستانی را در مقالات و طرح های پژوهشی خود درج کنند.
برای مثال، آنچنان که پژوهشگران دانشگاه برکلی مدعی شده اند، دانشگاه ملك عبدالعزيز و دانشگاه ملك عبدالله با ارسال ایميل به دانشمندان تراز اول جهان و طرح پيشنهاد همكاري در ازاي يك همكاري مختصر كه شامل دو بار حضور در سال و هر بار يك هفته در دانشگاه و پرداخت كليه هزينه هاست، از آنها می خواهند نام دانشگاه هاي عربستان در مقالات علمي خود را که در فصلنامه های معتبر علمی منتشر می شوند، ذكر کنند.
عربستانی ها همچنین دانشگاه ملک عبدالله خود را در سال 2009 با بودجه اي بالغ بر 10 ميليارد دلار در كنار درياي سرخ و شهرجده با مساحتي نزديك به 36 ميليون مترمربع بر اساس پلن استنفورد و بركلي ساختند. نکته جالب اینکه اين دانشگاه تحت پوشش هيچ وزارتخانه اي در عربستان نيست و قوانين سفت و سخت كشور عربستان در محيط آن اعتبار ندارد؛ شرایطی که باعث شده دختران و پسران آزادانه با پوشش های متداول در دانشگاه های بزرگ جهان در آن تردد و رانندگي کنند و براي اولين بار در كشور عربستان دانشجويان دختر و پسر در كنار هم بنشینند.
اینکه دانشگاه های عربستانی پژوهشگران و اساتید پر استناد جهانی را متقاعد می کنند به نام دانشگاه آنها مقاله علمی منتشر و برای تدریس و پژوهش به دانشگاه های عربستان سفر کنند، خیلی زود اثر خود را در رتبه بندی های جهانی گذاشته است و هم اکنون دانشگاهی مثل دانشگاه ملک عبدالعزیز جزو پنج دانشگاه برتر جهان است که اساتید پر استناد جهان نام این دانشگاه را به عنوان مرکز اول و یا دوم وابسته به خود ذکر می کنند.
دانشگاه ملک سعود عربستان که در سال های گذشته در رتبه 252 جهانی قرار داشت، خود را به سرعت به دانشگاه تهران نزدیک کرده و با رشد قابل توجهی که دارد، در سال 2017 در آسیا تنها سه رتبه با دانشگاه تهران فاصله دارد؛ دانشگاهی که در سال 2015، 14 رتبه با دانشگاه تهران فاصله داشت.
جدا از دانشگاه ملک سعود، رشد دو دانشگاه دیگر عربستان به نام های ملک عبدالعزیز و ملک عبدالله نیز چشمگیر است. دانشگاه عبدالعزیز از رتبه 526 جهان، خود را به رتبه 321 جهان رسانده و در سال 2017 بالاتر از دانشگاه علوم پزشکی تهران قرار گرفته است؛ دانشگاهی که در سال 2015، 210 رتبه از دانشگاه علوم پزشکی تهران عقب تر بود.
دانشگاه ملک عبدالله نیز در سال 2017 خود را از جایگاه 242 به جایگاه 159 آسیا رساند و بالاتر از دانشگاه تبریز در آسیا قرار گرفت؛ دانشگاهی که در سال 2015، 49 رتبه پایین تر از دانشگاه تبریز قرار داشت.
شرایط خوب علمی برای دانشگاه های رژیم صهیونیستی و رقابت تنگاتنگ دانشگاه های این کشور با دانشگاه های ایران برای قطب علمی منطقه شدن نیز از نکات جالبی است که کمتر به آن اشاره می شود. فارغ از نگاه های سیاسی و تنش هایی که در منطقه در مورد موجودیت اسرائیل وجود دارد، هم اینک در جنوب غرب آسیا و در اراضی اشغالی دانشگاه هایی چون دانشگاه تل آویو و دانشگاه عبری اورشلیم بالاتر از بزرگ ترین دانشگاه ایران یعنی دانشگاه تهران قرار دارند؛ موقعیتی که دو دانشگاه دیگر این رژیم، یعنی دانشگاه صنعتی اسرائیل و دانشگاه بن گوریون نیز تا حدودی دارند و بالاتر از بسیاری از دانشگاه های کشور در مسیر تولید علم فعالیت می کنند.
تعامل مناسب با کشورهای غربی و جذب اساتید برجسته جهانی در کنار ایجاد شرایط رفاهی مناسب برای اساتید و پژوهشگران از جمله موضوعات مهمی است که دانشگاه های رژیم صهیونیستی از آن بهره می برند و بر اساس گزارش های علمی موجود، پدیده ای به نام فرار مغزها در این منطقه کاملاً برعکس شرایط ایران است و این دانشجویان و نخبگان خارجی هستند که دانشگاه هایی چون تل آویو را برای ادامه تحصیل و پژوهش انتخاب می کنند.
با شرایطی که به آن اشاره شد، روند صعودی دانشگاه های بزرگ عربستان سعودی در کنار موقعیت برجسته دانشگاه های رژیم صهیونیستی اجتناب ناپذیر است و پیش بینی می شود در سال های آینده، ایران و دانشگاه های ایرانی را از محوریت علمی منطقه خارج کنند.
این شرایط در حالی است که اگر مقایسه ای در ابعاد دیگر وضعیت دانشگاهی مثل نقش این مراکز در حل معضلات جامعه، ارتباط با صنعت و اشتغال دانش آموختگان آنها صورت بگیرد، قطعاً گویای حقایق نگران کننده ای است که تلاش می شود در ادامه بررسی شوند.
با شرایطی که به آن اشاره شد، روند صعودی دانشگاه های بزرگ عربستان سعودی در کنار موقعیت برجسته دانشگاه های رژیم صهیونیستی اجتناب ناپذیر است و پیش بینی می شود در سال های آینده، ایران و دانشگاه های ایرانی را از محوریت علمی منطقه خارج کنند.
این شرایط در حالی است که اگر مقایسه ای در ابعاد دیگر وضعیت دانشگاهی مثل نقش این مراکز در حل معضلات جامعه، ارتباط با صنعت و اشتغال دانش آموختگان آنها صورت بگیرد، قطعاً گویای حقایق نگران کننده ای است که تلاش می شود در ادامه بررسی شوند.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
باتلاق درسته مجید جان
قبول کنین که در همه چیز آخرین دنیا هستیم.
البته این نظر ما است نسبت به کشوری که با همدیگر دشمنی داریم پیشرفت کشورهای دیگر را به توجیه های مختلف به این مسائل ربط می دهیم
چرا حساسیت بیشتر روی عربستانه و نه اسراییل فعلا اسراییل که طرفدار تجزیه کشورهای مسلمانه ولی متاسفانه ما کشورهای مسلمان با نبش قبر مسایل تاریحی به جان هم افتادیم
با افزایش ظرفیت ارشد و دکتری و ظرفیت بی حد دانشگاه های سراسری و شبانه و آزاد و غیر انتفاعی و کاربردی بلایی بر سر آموزش عالی آوردند که تا همیشه همه را داغدار کرد. نخبگان را نابود و همه را ناامید کرد.
آیا از یاد برده اید که این قبطه به حال شما ایرانی ها بوده که کشورهای دیگر از جمله و یویژه همسایه محترم ما عربستا نی ها را تحریک و تشویق به افتادن در این مسیر بنماید؟
آنچه داشته ایم و هنوز هم در دسترس داریم را ببینید و با اعتماد به نفس و تحلیل صحیح هم نگاهداری و هم باز تولید کنید. انگاه هنوز هم می توانیم چراغ راه سایر ملتها باشیم
برادر جان اطلاعات شما کاملا غلط است. حقوق هیات علمی با پایین ترین مرتبه در تهران 3.5 میلیون تومان است. استاد تمام با 20 سال سابقه حدود 7 میلیون تومان حقوق دریافت میکنند
علم قطعیت ندارد.
ریاضیات علم نیست و در مقابل علم است چون قطعیت دارد.
متاسفانه ساختار حمایت از نخبگان و استعدادهای درخشان کشور مبتنی بر حمایت شعاری است. بنیاد ملی نخبگان به جای حمایت عملی و فراهم نمودن شرایط جذب و کار نخبگان کشور، با روندهای نامعقول و ارائه تسهیلات غیر اجرایی صرفا نخبگان را ناامیدتر و فرسوده تر نموده است که افت خیز علمی کشور به روشنی آنرا تایید می کند.
متاسفانه مسئولین و استانداران محترم به رغم توصیه های موکد رهبر معظم انقلاب و مسئولین عالی رتبه، در استانها نخبگان را بین سازمان ها و افراد پاس کاری و روندی را در جهت ایجاد ناامیدی و در انتها اجبار به ترک کشور را فراهم می کنند.
بنیاد ملی نخبگان و وزارت علوم به جای توجه به جذب و حمایت نخبگان داخلی، به صوت مداوم و غیر منطقی در پی پهن نمودن فرش قرمز برای خارج رفته ها می باشند!
اما چرا با نخبگان و جوانان مومن و متعهد به نظام و کشور این چنین می کنند؟
استدعا دارم مجلس شورای اسلامی و دولت محترم پیرامون جذب و اشتغال نخبگان مورد تایید جهت جذب در دستگاههای اجرایی و دانشگاهها با ارائه راهکاری قانونی به صورت عاجل جلوی نابودی بهترین جوانان کشور را به دلیل بیکاری بگیرند.
دانشگاه و البته نظام آموزشی غلط اندر غلط در ایران با آن تبعیض خفقانی جز بیماری و استرس برای جوانان ما ندارد و این رتبه ها صوری و سیاسیه از علم خبری نیست استادی که با تبعیض و پارتی بازی به مقام رسیده و عقده های خود را روی دانشجویان پوشالی اعمال می کنه و آنها را در تنگنا قرار میده در دانشگاه 5 درصد هم چیز نمی آموزید و مثل زندانها جز بیماریهای واگیردار چیزی عایدتون نمیشه نظام آموزشی غلطه هیچ استادی جز معلمی و پژوهشگری نباید کار دیگر کند ولی همه کاسبند و از پژوهش واقعی خبری نیست سوادی در دانشگاهها نیست فقط بلغور کردن نوشته های و البته اراجیف دیگران و خارجیان به نام علم غالبا اینطوره نه همش هرکس خبری دارد و علمچه ای از غیر دانشگاه پیدا کرده
هیچ کاری مسخره تر از مقاله دادن نیست. باید محصول خوب و با کیفیت تولید کرد
همون رتبه های سال های قبل ایران هم ناشی از منوط کردن 2 نمره پایان نامه به ارائه مقاله از پایان نامه بوده!
تاریخ و جغرافی و علم وهنر و ....را همه را میخواهند با زور با پول بخرند!!!!!
بد با کی عوا کنیم. تصور کنید این خیلی خوبه که دارند به سمت درس دانش میر ند. تصور کنید اگر متعصب بودن و به سمت علم نمی رفتند درد سرشون بیشتر نبود؟
باید براشون اونقدر امکانات مادی فراهم کنند تا خودشون بتونند در یک رقابت برابر با بقیه شرکت کنند و تو این رقابت بتونند رتبه های واقعی بیارند. متاسفانه اینجوری اونا را رابطه ای بار می یارند و هرجا که برسند رابطه براشون حرف اول می زنه
دانشگاههاي اينجا هم براي پيشرفت سفره هاي افغاني مي اندازند و دانشجو افغاني بورسيه مي كنند
دکتر با چه سهمیه ای دانشگاه قبول شدی؟!
خفه شدیم از این همه افتخار و نتایج آن...
اگه این کارو بکنن تازه سی سال طول میکشه. یکی ز تفکرات اشتباه حتی ما تحصیلکرده ها اینه که فکر میکنیم ظرف مدت دو سال چهار سال میشه شاخ غول شکست. طول میکشه جان طول. باید از مهد کودکاها شروع کنیم. بعد دبستان بعد راهنمایی و دبیرستان بعد دانشگاه بعد... تا مهدکودکیهامون بیان بزرگ شن سی سال طول میکشه. سی سال
ای بابا! تا زمانی که هیئت علمیهای داخلی نسبت به تحصیلکردگان خارج عقده داشته باشند هیچ اتفاق مثبتی نخواهد افتاد.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.