فرهنگی

آخرین موضع گیری طباطبایی نژاد پیش از قطعیت عدم تمدید ماموریت و بازگشتش به صداوسیما، مخالفت و مقاومت جدی با سلب اختیار از سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در حوزه VOD و واگذاری این اختیار به سازمان صداوسیما بود؛ سازمانی که حال خود به آن بازگشته است.

این گروه در دوران فعالیتش برخلاف تصور عمومی در قالب یک موسسه خصوصی و نه یک مجموعه غیردولتی ثبت شده بود و تامین هزینه‌هایش از طریق کمک‌ دریافتی از سازمان سینمایی صورت می‌پذیرفت؛ اما ظاهراً حالا اوضاع تغییر کرده است...

در تاریخ دفاع مقدس ملت ایران، انسان‌ها یا ابرمردهایی ظهور کردند که حصار تنگ زمین هیچ گاه آنان نتوانست در خود جای دهد، محمد ابراهیم همت، از جمله آن سرداران ابرمردی است که چشم زمین به چشم‌هایش حسودی‌‌ها کرد.

چمران خوشي روزگار در آمريكا را وانهاد و به خطرناك‌ترين و سخت‌ترين منطقه رفت: لبنان؛ و همه دريافتند كه دانشجوي برگزيده دانشگاه بركلي در رشته الكترونيك و فيزيك پلاسما درد انسان دارد.

نگاهی به کاغذ انداختم. اشعار خوب و محکمی سروده شده بود. مطلع یا سر نوحه‌اش این بود: «ای شهیدان به خون غلتان خوزستان، درود / لاله ها‌ی سرخ پرپر گشته ایران، درود» شهید سید حسین علم الهدی گفت: حاضری این نوحه را در حضور امام خمینی بخوانی؟

حضور در میدان جنگ و در صحنهٔ جهاد و مبارزه، تفنگ به دست گرفتن و تیراندازی کردن، چیزهای پرهیجان قضیه است... این برادران می‌توانستند این کار‌ها را بکنند اما سراغ چه کاری رفتند؟ به سراغ کم هیجان‌ترین کار‌ها! هیچ کس هم خبردار نمی‌شه... کسی باید ایمان داشته باشد تا بتواند این کار را انجام دهد. برادرهای جهاد این کار را کردند.

خیلی برای تو و خانواده و خانه نگرانم. نمی‌دانم وضعتان در چه حالی است؟ باور کن خیلی ناراحت هستم که آیا گرسنه مانده‌اید؟ نفت دارید؟ مریض نیستید؟ پول دارید؟ خدایا خدایا فقط تو می‌دانی و بس که در جیبم فقط ده تومان پول دارم... که نمی‌شود کاری کرد. ازت خواهش می‌کنم مقاومت کن خدا بزرگ است. آیا عذرا گرسنه می‌ماند، شیر دارد یا نه؟ محمد چه کار می‌کند؟ بگو بابا می‌گوید، شرمنده‌ات هستم. خداحافظ به امید پیروزی.

پنج‌شنبه‌ها که به بهشت زهرا می‌رویم، در هر گوشه کسی را می‌بینیم که شوق شهادت را با زبان خاصی واگویه می‌کند؛ شوقی که با رقص پرچم‌های سرخ و سفید و سبز روی مزار‌ها حال و هوای آنجا را بهشتی‌تر می‌کند. هرکس به زبانی با آنان سخن می‌گوید و از صاحبان این تربت‌ها صفا و پاکی را درخواست می‌کند.

انعکاس این دلاوری‌ها و اراده‌های مصمم بود که حضرت امام خمینی (ره) را بر آن داشت تا در آن سال‌ها ندا سر دهد که: «ملتی که بانوانش در میدان‌های جنگ با ابر قدرت‌ها و با مواجه شدن با قوای شیطانی، قبل از مرد‌ها در این میدان‌ها حاضر شده‌اند پیروز خواهد شد... شما بانوان اثبات کردید که در صف جلو هستید شما اثبات کردید که مقدم بر مرد‌ها هستید. مرد‌ها از شما الهام گرفتند.»

جریانی علیه فرماندهان آن مقطع سپاه درست کردند و دو نفر مدنظرشان بود؛ یکی مهدی هاشمی مسئول واحد نهضت‌های سپاه و عامل اصلی نفوذ در بیت منتظری که بعد‌ها به اتهام همکاری با ساواک و قتل مرحوم شمس آبادی و دو نفر دیگر اعدام شد. دیگری هم آدم بدی نبود، لیکن به بیت آیت‌الله منتظری خوش‌بین بود و تابع آنان بود.

چه احساسی نسبت به قهرمانان جنگ دارند که بسیاری شان را نمی‌شناسیم و با محاسن سفید، همچنان در گمنامی به سر می‌برند و ده‌ها تن از مردم از میان خیل عظیمی که حاضر به سخن گفتن درباره قهرمانانشان نشدند، در یک جمله احساس شان را درباره شهدا بگویند و بیش از چهل شهروند از کودک تا کهنسال و از پزشک تا مادر شهید احساسشان را نسبت به قهرمانان جنگ گفتند تا فیلم دیدنی از این سلسله جملات شکل بگیرد.

یک زمانی بین ارتش و سپاه بر سر چگونه جنگیدن اختلاف نظر وجود داشت؛ سپاه می‌گفت اگر امکانات ارتش مثل تانک و توپ و هواپیما در اختیار باشد، می‌شود پیروزی‌های بزرگی را ایجاد کرد. در ارتش هم کسی مثل صیاد شیرازی می‌گفت، اگر بسیجی‌ها در اختیار من باشند، من می‌توانم پیروزی کسب کنم. او می‌گفت علت اینکه سپاه در شکستن خط اول دشمن موفق و در عملیات پیروز می‌شود، بسیجی‌ها هستند، چون آن‌ها نیرو‌های داوطلب هستند، ولی من با سرباز می‌جنگم و سرباز انگیزه لازم را ندارد.

۱۲ کیلومتر جاده ساخته شد؛ جاده‌ای که شب عملیات که هوا هم بارانی شده بود، بسیار موثر بود و بچه‌ها سریع خودشان را به توپخانه دشمن رساندند و مقدار زیادی امکانات مثل تراکتور برای جهاد سازندگی غنیمت گرفتند و طریق القدس به خوبی انجام شد. البته دشمن پاتک‌های بسیار سنگینی زد، اما ما با مهمات غنیمتی خودشان با آن‌ها می‌جنگیدیم.

او نه تنها نمی‌تواند راه برود که حتی نمی‌تواند بشنود، اما اگر غم دنیا را بر دل می‌کشید، یک ساعت که کنارش بنشینید، شادی همراهتان می‌شود و این بمب روحیه با شما چنان می‌کند که رزمندگان در دوران جنگ گلوله می‌خوردند، لبخند می‌زدند.

من و تو که هیچ از چشم‌انتظاری نمی‌دانیم، چگونه می‌توانیم قدر‌دان این فداکاری‌ها باشیم؟! اگر مادر شهید می‌تواند شفاعت امام عزیزمان را بکند، چه حقی بر گردن ما مردم و مسئولین دارد؟! نمی‌دانم که چگونه باید پاسخگویشان باشیم؛ اما می دانم که اگر نظر رحمتشان که گوشه‌ای از رحمت الهی است، شامل نشود از اهل دوزخ خواهیم بود.

دفترچه را گرفتم و در حالی که اصلا باورم نمی‌شد او این گونه مقید به انجام فرایضش باشد، سوال‌های دفترچه را می‌خواندم و پاسخ‌های او را می‌نوشتم. به صفحهٔ یازده وصیت نامه که رسیدیم، نوشته بود: و مطالبات من به این شرح است. به اینجا که رسیدیم، دفترچه را از من گرفت و گفت این قسمت را خودم می‌خواهم بنویسم.