فرهنگی

ای بابا! مگر استاد چه گفته؟ انتقاد کرده دیگر! رسیدیم به همان‌سوال تکراری عده‌ای که دوست دارند دور چهره‌های مشهور و سلبریتی را بگیرند و از سفره شهرت آن‌ها برای خود نان و نوایی به هم بزنند! باید به آن‌ها گفت استاد مگر خداست یا مگر معصوم است که اشتباه نکند! اشتباه کرده و اشتباه بدی هم کرده! حتی اگر مدیران ناکارآمد و نالایقی در برهه‌های مختلف، برای مولانا کاری نکرده باشند که حتما هم از این مدیران داشته و داریم و خواهیم داشت، مگر مردم ایران خودشان مرده بوده و مرده اند که مشاهیرشان را فراموش کنند؟

جمعه‌ای که شنبه‌اش تعطیل است، ایران بیشتر آسیب می‌بیند یا شنبه‌ای که فردا یکشنبه‌اش ادارات باز است؟ اگر شنبه می‌زد همه‌جا بیشتر به هم می‌ریخت ولی کسی به این‌مساله توجه نکرد که چرا جمعه صبح زد. چرا؟ چون عید غدیر در پیش بود. چرا اسرائیلی‌ها باید عید غدیر به ایران حمله کنند؟

اگرچه نوستالژی و سابقه‌ سرمایه‌ بزرگی است، اما برای حفظ و گسترش این میراث فرهنگی، باید حمایت‌های جدی‌تر از سوی نهادهای فرهنگی، آموزشی و حتی خانواده‌ها صورت گیرد. تنها در این صورت است که می‌توان امیدوار بود کیهان بچه‌ها نه‌تنها به هفتاد سالگی، بلکه به صد سالگی نیز برسد.

جنبش صهیونیسم که در اواخر قرن نوزدهم با اندیشه‌های تئودور هرتزل شکل گرفت، فراتر از پروژه تأسیس دولت یهود در فلسطین بود. این اندیشه، بر تصرف و کنترل منابع حیاتی خاورمیانه - به‌ویژه آب و خاک حاصل‌خیز -متکی بود. هرتزل و پیروانش، بر این باور بودند که ادامه بقا و توسعه اسرائیل در گرو سلطه بر زمین‌های کشاورزی و مسیرهای آبی چون نیل، دجله، فرات و اردن است.

نظریات تفسیری کمیته حقوق کودک سازمان ملل نیز بر «عامل بودن کودک» و نه «موضوع بودن او» پافشاری دارند. به بیان دیگر، عدالت برای کودکان تنها زمانی تحقق می‌یابد که آنان بتوانند صدای خود را در تصمیم‌های مرتبط با زندگی‌شان بازتاب دهند.

وقتی پیکر یکی از شهدای غواص روزهای دی ۱۳۶۵ به شهرش و نزد پدرش بازگشت، این‌پدر به یاد این‌شهید و دیگر پسرش که سال ۱۳۶۱ به شهادت رسیده بود، شعری را زمزمه کرد.

«قطار رویاها» از حیث قصه و حرفی که می‌خواهد بزند، فیلم شریف و محترمی است. صدای راوی، از ابتدا تا انتها، قصه زندگی مرد جوانی را روایت می‌کند که همه زندگی‌اش صرف چوب‌بری برای توسعه شبکه ریلی آمریکا می‌شود و از دیروز تا دوران مدرن عرق می‌ریزد و چوب می‌برد. هم خودش آرام است هم زندگی‌اش؛ مثل خیلی از زندگی‌های دیگر که شاید فراز و فرود خاص و اتفاق ویژه‌ای مثل فیلم‌ها نداشته باشند.

قسمت چهارم «هزار و یک‌شب»، در ادامه روایت درباره زنانی که ناگهان ناپدید می‌شوند یا آسیب می‌بینند، تمرکز خود را بر شخصیت سمیر قرار داده است؛ مردی مرموز که انگیزه‌اش از این ازدواج همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی می‌ماند. سوالی هم که برای مخاطب به وجود می‌آید، این است که آیا او از سر مهر و گذشته مشترکش با مادر نیلوفر قدم در این مسیر گذاشته یا هدفش انتقام و تسویه‌حسابی قدیمی است؟

هیئتی‌های آن‌سال‌ها این‌سبک را می‌شناسند که در شهادت حضرت زهرا (س) با شعر «از پگاهان تا دل شب، کَس نداند من چه دیدم» و در شهادت امام رضا (ع) با شعر «تا رضا از زهر کینه، گشته قلبش پاره‌پاره» ارائه شد.

امام هادی (ع) درباره فارس بن حاتم دستور داده بود او را سبک بشمارند و دروغ‌گو بدانند و آبرویش را ببرند؛ ولی از بحث در این‌باره بپرهیزند و با او مشورت نکنند و فرصتی برای شر افروزی در اختیارش نگذارند.

ادامه سخنان شیخ اسماعیل رمضانی این‌گونه است: پدر در می‌آورند! فکر نکنید ساده است! اگر بدانید پشت پرده چه‌چیزی را می‌زنم! با چه چفیه‌ها و یقه‌ها این‌کارها را می‌کنند!‌ مگر مریضی که همه پول و بودجه و غذاهای نذری را یک‌جا جمع می‌کنی؟

البته حرف کیانیان صد در صد صحیح نیست. احتمالا می‌شود این‌گونه تفسیرش کرد که یا در فیلم‌های اکشن و پرخرج، از آن‌ها جلو بزنیم یا مدل ابداعی خودمان را خلق کنیم. کما این‌که «مرد عینکی» فیلم تجاری و اکشن موفقی بود اما کارگردانش در اثر بعدی یعنی «قسطنطنیه» مسیر را اشتباه رفت.

در بخش اخبار آنلاین مرتبط با ویژه‌برنامه‌های یلدایی، «برمودا» با 27.8٪ سهم از کل خبرهای این سبد در رتبه نخست قرار گرفت. این سهم در مقایسه با «۱۰۰۱» (حدود 23.6٪) نزدیک به 18٪ بالاتر و نسبت به «یلدای جوانی» (حدود 19.4٪) حدود 43–44٪ بالاتر است.

این‌علما همیشه با نادانان در کوشش و مبارزه‌اند. اگر علمای مزبور نادانان را پند دهند گویند: سرکشی کنند و اگر آن حقی را که واگذارده‌اند به یادشان آرند و دانایشان کنند، گویند: مخالفت (با مردم) کنند و اگر از آنها کناره گیرند گویند: از جماعت مسلمانان خود را جدا کرده‌اند؟ و اگر بدان‌ها گویند دلیل خود را بر این‌سخن (و این‌تهمتی که بر علما می‌زنید) بیاورید، گویند: منافق گشتی و اگر پیروزی آن‌ها را کنند، گویند: شما نافرمانی خدای عزوجل کردید!‌

اگر به فضای مجازی و حتی برخی جلسات تراپی، روان‌شناسی و توسعه فردی نگاه کنیم، می‌بینیم در بخشی از این فضاها، بر «تنهایی انسان» بسیار تأکید می‌شود. تردیدی نیست در نگاه توحیدی، انسان در نهایت تنها می‌شود و باید با خودش مواجه شود، به وجدان خود رجوع کند و رفتارهایی را که داشته، مورد بازخواست قرار دهد؛ اما «زندگیِ تنهایی» به معنایی که امروز در برخی گفتمان‌ها ترویج می‌شود، زندگی‌ای است که انتهای آن افسردگی و ناراحتی است.

در مسیر نه ‌کیلومتری که در زیر آب با اشنوگر طی خواهیم کرد، ممکنه دشمن آتش کور و فله‌ای روی آب بریزه. اگر حین غواصی کسی زخمی ‌شد و درد گلوله و ترکش غالب شد، حق فریاد زدن و ناله کردن نداره. اگر دید نمی‌تونه درد ناشی از گلوله و ترکش رو تحمل کنه، همچون مولا علی(ع) که ناله و فریادش رو به چاه می‌گفت، باید به زیر آب بره و ناله‌ش رو به آب بگه تا صدا به گوش دشمن نرسه و عملیات لو نره و آسیبی به بقیه نرسه.