روایت یک پرتاب فضایی تمام ایرانی؛
چهار دلیل برای اثبات آنکه پرتاب ماهواره «ظفر» شکست نخورد
طی سالهای متمادی، پیشرفتهای کشورمان موجب شده از ماهواره برهایی که تنها میتوانستند مدارهای پایین را در دسترس ایرانیان قرار دهند، به موشکهای پرقدرت چندمرحلهای و چند موتورهای رسیده ایم که شرایط پرتاب ماهواره به مدارهای بالای ۵۰۰ کیلومتر را برایمان فراهم میآورد. درست مثل پرتاب روز گذشته که از ارتفاع ۵۴۱ کیلومتر هم عبور کرد.

به گزارش «تابناک»؛ آنچه خواندید، چکیدهای از فرجام پرتاب ماهواره «ظفر» به فضاست که روز گذشته رقم خورد؛ ماهوارهای که همتایش با چند برتری کوچک، اما محسوس، آماده پرتاب است و بعید نیست سال ۱۳۹۹ به تابستان نرسیده، به سمنان و پایگاه فضایی کشورمان منتقل و به چند صد کیلومتری آسمان شلیک شده باشد.
درباره ارتفاعی سخن میگوییم که تا کنون تنها برای چند ثانیه میزبان محصولاتی بوده که به دست ایرانیان ساخته شده و به واسطه تکنولوژی بومی کشورمان در دسترسمان قرار گرفته است. ارتفاعی بسیار فراتر از مداری که امثال «امید»، نخستین ماهواره ساخت ایران بدان تزریق شد و نام کشورمان را در کنار هشت کشور دیگر در جهان قرار داد که موفق به ساخت ماهواره و ارسال آن به فضا شده اند.
البته بعد از امید، موفقیتهای فضایی دیگری نیز برای کشورمان به ثبت رسیده که از جمله آنها طراحی کپسول زیستی و اعزام موجود زنده به فضاست، با این ملاحظه که ارتفاع این پرتابها در قیاس با آنچه اکنون توسط کشورمان نشانه روی میشود و در دسترس قرار میگیرد، بسیار کمتر بوده است. گامهایی نخستین که برای رسیدن به جایگاه امروزی کشورمان در حوزه فضایی میبایست برداشته میشدند و با قدرت هم برداشته شدند.
این شاید بهترین دلیل برای رد شکست خوردن پرتاب روز گذشته باشد، چون در سالهای متمادی، پیشرفتهای کشورمان موجب شده از ماهواره برهایی که تنها میتوانستند مدارهای پایین را در دسترس ایرانیان قرار دهند، به موشکهای پرقدرت چندمرحلهای و چند موتورهای رسیده ایم که شرایط پرتاب ماهواره به مدارهای بالای ۵۰۰ کیلومتر را برایمان فراهم میآورد. درست مثل پرتاب روز گذشته که از ارتفاع ۵۴۱ کیلومتر هم عبور کرد.
اما قطعا این پیشرفت کافی نبوده است. این را فرجام ماهواره ظفر نشان میدهد که در مدار تزریق نشد و از دست رفت. مسیری که پیشتر با ماهوارههای پیام و طلوع هم طی شده بود، با این تفاوت که طلوع خیلی پیشتر از رسیدن به ارتفاع مورد نیاز و پیام، کمی بالاتر از ارتفاع ۵۰۰ کیلومتری از تزریق موفق به مدار بازماندند و ظفر از این حیث، کامرواترین ماهواره ایرانی است که به فضا پرتاب شده است؛ مسیری که پیشرفت در آن آشکار است، هرچند هنوز فرجام امر، موفقیت کامل نیست.

اما چرا این پیشرفت، به تزریق ماهوارههای ایرانی به مدار منجر نمیشود؟ بعد از آنکه سال گذشته پیام به کمک ماهواره بر سیمرغ پرتاب شد و نتوانست در مدار آرام گیرد، وزیر ارتباطات دلیل ناکامی اش را نرسیدن به سرعت کافی در زمان جدا شدن ماهواره از موشک خواند. اطلاعاتی که بعدتر با اظهارنظر دیگر مسئولان تکمیل شد تا مشخص شود سرعت ماهواره تا ۶۲۰۰ متر بر ثانیه رسیده و در این سرعت، عایق کاری سیمهای داخلی موشک آسیب دیده و پروژه دچار اختلال شده است.
اکنون اگر بدانید ماهواره بر سیمرغ در پرتاب روز گذشته به سرعت ۶۵۳۳ متر بر ثانیه رسیده، احتمالا با ما هم نظر خواهید بود که گامی ولو کوچک به جلو برداشته شده است. روندی مثبت که باید امیدوار باشیم با سرعت بیشتری پی گرفته شود تا ماهواره بعدی به سرعت حداقل برای قرار گرفتن در مدار یعنی سرعت ۷۴۰۰ متر بر ثانیه برسد و جای خالی ماهوارههای ایرانی در فضا را پر کند؛ جایی که مدت هاست خالی مانده و با پر کردنش آن هم در این مدارهای بالاتر، جایگاه کشورمان در این عرصه بسیار بالاتر خواهد رفت.
با این یادآوری ها، احتمالا خواهید پذیرفت که بهبود در عملکرد موشک ماهواره بر و فرایند پرتاب ماهواره به مدارهای بالای ۵۰۰ کیلومتر، دومین دلیلی ست که مجابمان میکند پرتاب دیروز شکست نخورده است؛ پرتابی که به سرعت ۶۵۳۳ متر بر ثانیه هم رسید که اگر بدانید بالغ بر ۲۳۵۱۸ کیلومتر بر ساعت (بله درست خوانده اید: بیست و سه هزار و پانصد و هجده کیلومتر بر ساعت) هم رسید، در شرایطی که محمولهای با نام ظفر را همراه داشت که ۱۱۳ کیلوگرم وزن داشت و از موشک ماهواره بر کاملا ایرانی برای انجامش بهره برده میشد.
برای درک بهتر ماجرا بهتر است به این نکات دقت کنید آیا تصورش را میکردید که اینقدر در عرصه فضایی پیش رفته باشیم که بتوانیم موشکی با چنین سرعتی تولید کنیم که در چند دقیقه از آسمان کشورمان فراتر رفته و چنین ارتفاعی را برایمان در دسترس قرار دهد؟ دقت کنید درباره تکنولوژی سخن میگوییم که بیست، سی برابر جتهای مسافربری پیش رفته سرعت دارد و ماهواره را به ارتفاعی میبرد که بلندپروازترین پرندههای ساخت بشر هم توان رسیدن به آن ارتفاعها را ندارند.
سومین دلیل برای اثبات این نکته که پرتابهای اخیر فضایی کشورمان از جمله پرتاب ظفر شکست نخورده، از دل توضیحات بالا استخراج میشود. اینکه مسئولان و دست اندرکاران حوزه فضایی در کشورمان به دنبال تکرار موفقیتهای قبلی نیستند و نمیخواهند برای بار دیگر موجود به فضا بفرستند یا حتی میکروماهوارههای ساده در مدارهای پایینی قرار دهند، بلکه میکوشند به مدارهای بالاتری دست یافته و ماهوارههای بزرگتر و کاربردی تری را در مدار قرار دهند؛ نقشه راهی که ادامه اش نیز تا حدود زیادی مشخص است.
این را میشود از تلاش برای ساخت ماهواره بر سریر دریافت که بزرگ تر از سیمرغ است و توان حمل محمولههای سنگین تری را دارد. یا برنامه ریزیهای ابتدایی برای ساخت ماهواره بر سروش که بخشی از طرحی بزرگتر است که در سایه تحقق آن، خواهیم توانست ماهوارههای با وزنهای چندین برابر ظفر را در مدارهایی بسیار فراتر از ۵۰۰ کیلومتری زمین قرار دهیم؛ دورنمایی که راه رسیدن به آن همین پرتابهایی است که در دستور کار قرار داده ایم و کمک میکنند، گامهایی موثر ولو کوچک در این مسیر برداریم.
مسیری طولانی که در کنار آن، حوزه بهره برداری از پیشرفتهای فضایی کشورمان هم شفافتر میشود. مثل تاکید مسئولان فضایی ـ پیش از پرتاب ظفر به فضا ـ بر این نکته که قرار است اطلاعات دریافتی از این ماهواره به رایگان در اختیار کسب و کارهای فضاپایه در کشورمان قرار گیرد. دورنمایی که پیشتر برای عموم مردم ترسیم نمیشد تا مشخص نباشد که فرجام پرتاب امثال ظفر به فضا چیست و چه سودی برای عموم مردم دارد. وعدهای که شرایط برای تحققش فراهم نشد، اما بی انصافی است اگر بر آن چشم ببندیم و تاکید کنیم که ظفر شکست خورد، چون میدانیم روزی که ماهواره مشابه ظفر در مدار قرار گیرد، توقع میرود که اطلاعاتش در دسترس عموم قرار گیرد و مدلهای مختلفی برای استفاده از آنها تعریف شده و به کار بسته شوند.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
باباجان، چرا درک نمی کنی؟ قبلی ها هم کوچکتر بودن از نظر ابعاد و وزن و هم ساده تر بعدش هم در مدار پایینتر بین 250 تا 350 کیلیومتری قرار گرفتن، این یکی بزرگتره، در مدار بالاتری هم باید قرار بگیره چون کارآییش اونجا جواب میده، مثلا در فاصله 550 تا 650 کیلیمتری جو زمین.
وقتی که ماهواره بر ما بتونه از جو زمین خارج بشه دیگه چیزی نمی مونه که موشک های بالستیک مون هم می تونن و این غربی ها رو ترسونده
مقاله کاملا منطقی و درست بود. ولی چون این ملت درس میهن پرستی نخوانده و اصلا نمی دونه موضوع چیه، هر چرت و پرتی رو می نویسه و تابناک عزیز هم منتشر می کنه!!
یک وانت می گرفتید این ماهواره را از سمنان به سیستان می برد فوقش ۲۰۰هزار توان کرایه می گرفت این می شد پیروزی!!!
نگران هزینه اش نباش از جیب من وتو است نه آقایان وزاده هایشان
واله من به تنهایی ده بار این خواسته را داشتم اما مرغ یک پا دارد
با سلام .خسته نباشید عزیزان . این موضوعات چون "فضا " قطعا کار و تلاش زیاد میخواهد و اصلا شکست در این وادی مفهومی ندارد هرچند بعد هر شکست فرجامیست .من دست شما تلاشگران را میبوسم و هر گامی که برمی دارید بشما خدا قوت میگویم.
استاد ماله کشی و ماست مالی هستید
متوسط درآمد سرانه مردم دنیا در 40 سال گذشته 77 درصد افزایش یافته، متوسط درآمد سرانه مردم ایران طی 40 سال گذشته 12 درصد کاهش یافته. پیدا کنید سن پرتقال فروش را بار رسم شکل.
توجيه
واقعا باید متاسف بود که هنوز پول خرج کردن در موردی بسیار استراتژیک برای کشورمان را شکست میدانند . ظاهرا شکم برای این افراد اهمیت بیشتری دارد .
نحسي دولت كليدداران همه جا رو گرفته
خداكنه زودتر تمام شه
من هر چي سيب زميني كاشتم خراب شد
اينم به خاطر نحسي دولت كليددارانه
هرچند اینو میدونی، به تابناک یادآوری میکنم هرجا از وطن دوستی و اعتماد به نفس بگی تمسخر میشی ولی هرجا بگی مرغ همسایه غااازه برات کل میکشن.کامنتها گویاست
تابناک عزیز.
به جهت حضور بسیار چشم گیر افراد افراطی از هر دو طرف سیاسی کشور ترجیحا اخبار رو از کانال دیگری پیگیری میکنم.
من می دونم چرا شکست خوردیم . برای اینکه موقع پرتاب بجای شمارش معکوس از یک شروع کردیم و حساب کردیم اگر تا ۱۰ انجام نگرفت دهگان بعدی را ادامه بدیم و الی آخر و به همین دلیل کامپیوترها قاط زدند و موتورها وسط راه روشن نشدند !!!!!!
کم کم فرهنگ لغت جدید درست کردید.
ساترن 5 با ارتفاع 110 متر آرزوست
زلزله زده هامون هوز توو کانکس هستند پول ملت رو ریختیدتوو سطل زباله
دااچ همه گوشتی خورشت مال تو، اثان بیا جلو بشین...
بابا سوپر من ناسا کیه تو اولی از هر جهت نیاز به دلیل نداره و اولی
متاسفانه از بس تبلیغات کردند من نگران این قضه بودم که یک روز مانده به 22 بهمن پروژه با شکست روبرو شد البته. کار باید ادامه یابد ادیسون 1000 بار ازما یش خود را ادامه داد تااینکه دستیار ایشان گفت بابا ولش کن دیکر ما شکست خوردیم ولی ادیسون در جواب گفتند ما هزار با ازمایش کردیم درست ولی حتما راهی هست که ما هنوز کشف نکرده ایم باید روشهای دیگر را ازمایش کنیم
مگه همه کشورهایی که ماهواره پرتاب کردن تو پرتاب اول موفق بودن؟
علم با سعی و خطا به دست میاد
ما هم که تحریمیم ناچاریم به خودمون تکیه کنیم
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.