سیاسی

این روز‌ها برخی تلاش می‌کنند مهم‌ترین مسائل راهبردی کشور را از اتاق‌های تصمیم‌گیری به تریبون‌ها و فضای مجازی بکشانند؛ گویی امنیت ملی را می‌توان با شعار، هیجان و فشار رسانه‌ای مدیریت کرد. اما تجربه نشان داده است که منافع ملی، بیش از هر چیز، قربانی همین سیاست‌ورزی‌های احساسی می‌شود.

در جنگ‌های امروز، همیشه آن طرفی که موشک شلیک می‌کند تنها بازیگر داستان نیست؛ آن طرفی که باید هر موشک را ببیند، تشخیص بدهد، رهگیری کند، دوباره بارگذاری شود، دوباره آماده بایستد و بعد منتظر موج بعدی حمله بماند، گاهی زیر فشاری می‌رود که از خود انفجار هم مهم‌تر است. در خلیج فارس، این واقعیت از هر جای دیگری عریان‌تر دیده می‌شود. اینجا پایگاه‌های آمریکایی، سامانه‌های پاتریوت، رادار‌های هشدار زودهنگام، شبکه‌های فرماندهی، ناو‌های مجهز به Aegis، آواکس‌ها و پدافند لایه‌ای کشور‌های عربی، همه در محیطی فشرده و پرتنش کنار هم چیده شده‌اند؛ محیطی که از یک سو به نفت و تردد دریایی و اقتصاد جهانی گره خورده و از سوی دیگر به موشک‌های بالستیک، پهپاد‌های انتحاری، کروز‌های کم‌ارتفاع و جنگ الکترونیک

هر موشکی که از ایران بلند می‌شود، هر پهپادی که در تاریکی از روی دریا یا از دل کویر نزدیک می‌شود، در واقع فقط به‌سمت یک پایگاه یا یک شهر نمی‌رود؛ به‌سمت اعتبار یک سپر دفاعی هم می‌رود. سپری که واشنگتن و تل‌آویو سال‌ها روی آن سرمایه‌گذاری کرده‌اند تا ثابت کنند می‌شود خاورمیانه را از زیر باران موشک و پهپاد عبور داد. اما سؤال مهم حالا این است: وقتی حملات از حالت محدود و نمادین خارج شود و به شکل موجی، ترکیبی و چندلایه انجام شود، این سپر واقعاً چقدر دوام می‌آورد؟

عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با تأکید بر اینکه بدعهدی آمریکا در تفاهم اخیر قابل پیش‌بینی بود، گفت: جمهوری اسلامی هیچ‌گاه میدان را خالی نمی‌کند و همزمان دیپلماسی و آمادگی نظامی را دنبال خواهد کرد.

در حالی که بخشی از صنایع کشور در جریان جنگ اخیر با خسارت‌های مستقیم و غیرمستقیم مواجه شدند، عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس، با انتقاد از عملکرد برخی دستگاه‌های اجرایی، از ناکافی بودن حمایت‌های دولت از بخش تولید سخن گفت. او در این گفت‌وگو، از ضعف وزارت اقتصاد، قفل ماندن معادن، ناترازی برق و لزوم واگذاری واقعی اقتصاد به بخش خصوصی به عنوان مهم‌ترین موانع رشد تولید نام برد.

پیام امروز رهبر انقلاب فقط یک پیام احساسی در سوگ رهبر شهید نبود؛ بلکه نقشه راهی روشن برای آینده ترسیم کرد. از دل این پیام می‌توان سه محور مهم را استخراج کرد؛ سه پیامی که مخاطب اصلی آن، بیش از هر کس، دشمنان ایران هستند.

برای یک ناوشکن آمریکایی، عبور در اقیانوس هند یا مدیترانه یک چیز است و وارد شدن به خلیج فارس چیز دیگری. آن‌جا آب باز است، فاصله هست، زمان برای واکنش هست، ناو می‌تواند با حوصله مانور بدهد و افسران پل فرماندهی با خیال راحت‌تر روی صفحه‌های رادار خم شوند. اما همین که کشتی جنگی آمریکا از دهانه هرمز رد می‌شود و وارد پهنه‌ای می‌شود که از یک سو به سواحل ایران چسبیده، از سوی دیگر با جزایر، آبراه‌های باریک، خطوط تردد فشرده نفتکش‌ها و حجم انبوهی از تهدید‌های نامتقارن احاطه شده، قصه عوض می‌شود. خ

پس از آنکه مهدی رسولی در مراسم عزاداری حرم مطهر رضوی، شعار‌های پراکنده علیه تیم مذاکره‌کننده را با شعار «حیدر، حیدر» جایگزین کرد، موجی از حملات و تخریب‌ها علیه او در فضای مجازی آغاز شد؛ اتفاقی که بار دیگر این پرسش را پیش روی افکار عمومی قرار داده است که مرز انقلابی‌گری با تسویه‌حساب‌های سیاسی کجاست؟

عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با بیان اینکه هدف آمریکا از حملات اخیر، ایجاد رعب و کمرنگ کردن بازتاب مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب بود، تأکید کرد: آمریکا پس از پاسخ قاطع ایران دریافت که هرگونه تعرض با واکنش سخت مواجه خواهد شد.

در خاورمیانه بعضی واژه‌ها خیلی زود پیر می‌شوند؛ آن‌قدر زود که هنوز جوهرشان خشک نشده، بوی سوختگی می‌گیرند. «آتش‌بس» میان ایران و آمریکا هم در همین چند هفته گذشته از همان واژه‌ها بود؛ کلمه‌ای که قرار بود صدای انفجار را کم کند، نفتکش‌ها را دوباره به هرمز برگرداند، بازار انرژی را آرام کند و برای چند هفته هم که شده، میدان را از لبه یک جنگ بزرگ‌تر دور نگه دارد.

گاهی پایان جنگ شبیه پایان جنگ نیست. نه تانک‌ها رژه می‌روند، نه قرارداد صلحی روی میز امضا می‌شود، نه فرماندهان با چهره‌های پیروزمند روبه‌روی دوربین می‌ایستند و از «خاتمه درگیری» حرف می‌زنند. گاهی فقط چند روز از شدت آتش کم می‌شود، چند کانال دیپلماتیک دوباره باز می‌شوند، بازار نفت کمی آرام می‌گیرد و همه وانمود می‌کنند شاید بحران از قله‌اش پایین آمده باشد.

عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس با اشاره به نقض آتش بس از سوی آمریکا و آینده مذاکرات ایران و آمریکا، گفت: ترامپ اعلام کرده که مذاکره را به ویتکاف و کوشنر خواهد سپرد؛ این یعنی همچنان مسیر مذاکره را باز گذاشته است. همان نکته‌ای که رهبر انقلاب درباره استیصال آمریکا برای مذاکره مطرح کردند، در همین رفتارها قابل مشاهده است.

برای از کار انداختن یک شاهرگ، همیشه لازم نیست آن را ببُری. گاهی کافی است هر چند ساعت یک‌بار انگشتت را روی نبضش فشار بدهی، راهش را تنگ کنی، عبورش را ترسناک کنی و کاری کنی که خون، هرچند هنوز جریان دارد، اما دیگر با اطمینان و آرامش از آن عبور نکند. تنگه هرمز دقیقاً همین‌جاست؛ جایی که در روز‌های اخیر دوباره معلوم شد جنگ دریایی در خلیج فارس الزاماً با غرق کردن ناو‌ها و بستن کامل آبراه تعریف نمی‌شود.

عضو هیئت‌رئیسه مجلس با اشاره به حملات اخیر آمریکا و نقض تفاهم اولیه، تأکید کرد: وقتی رئیس‌جمهور آمریکا رسماً پایان تفاهم را اعلام کرده، ادامه مذاکرات توجیهی ندارد و ایران باید با حفظ انسجام ملی، پاسخی پشیمان‌کننده به آنها بدهد.

بر اساس آخرین اطلاعات واصله، آیین تشییع امام شهید خامنه‌ای صبح فردا پنجشنبه و مراسم تدفین از ۱۷ تا ۱۹ عصر در حرم مطهر رضوی برگزار می‌شود.

در فضای رسانه‌ای امروز، شکست یک رسانه همیشه با یک رسوایی بزرگ اتفاق نمی‌افتد؛ گاهی مجموعه‌ای از خطاهای کوچک، تحلیل‌های عجولانه و روایت‌هایی که با واقعیت فاصله دارند، آرام‌آرام اعتماد مخاطب را فرسوده می‌کنند.