فرهنگی

اکنون نزدیک ۵۰۰ تهیه کننده سینما در قالب چهار صنف فعال هستند که برای سینمای ایران با سالیانه حداکثر ۱۳۰ فیلم تولیدی، رقم قابل توجهی است. سوای تعداد تهیه کنندگان، نوع فعالیت آن‌ها و کیفیت عملکردشان نیز اسباب حرف و حدیث‌های فراوانی است که مقاومت‌ها در قبال یکپارچه‌سازی از همین جا نشات می‌گیرد.

مطابق با سندی که در برنامه «شب سینما» شبکه چهار منتشر شد، آخرین بار در سال ۱۳۹۰، هیات مدیره وقت به مدیرعاملی محمدمهدی عسگرپور در خانه سینما ثبت شده‌اند و پس از آنکه در سال ۱۳۹۲ باید این اتفاق رخ می‌داد، ماجرای تعطیلی به وقوع پیوسته و پس از بازگشایی نیز با وجود برگزاری چند مجمع عمومی و تغییرات مکرر مدیریتی فوق الاشاره، هیچ یک از این تغییرات ثبت قانونی نشده است.

مدیر شبکه مستند که در دوره او این شبکه وضعیت مطلوب و در حد انتظاری نداشته، به این برنامه آورده و فضا برای دفاع از عملکردش بدون حضور منتقدان این شبکه فراهم شد. غفوری نتوانست پاسخ قانع کننده‌ای درباره عملکرد ضعیف شبکه مستند در این عرصه داشته باشد، چون معمولا در دنیا، خریدار اصلی مستند، تلویزیون‌ها هستند و در ایران این اتفاق رخ نمی‌دهد...

«فانوس دریایی | The Lighthouse» به کارگردانی رابرت اگرز و نویسندگی رابرت اگرز و مکس اگرز روایت تاثیرگذار از داستانی درون یک فانوس دریایی را با خود دارد؛ روایتی که شاید برای گروهی از تماشاگران کسالت آور باشد، اما بی‌شک فرم روایی برای تماشاگران حرفه‌ای سینما شگفتی به همراه دارد.

فیلم سینمایی «دختر شیرازی» به عنوان یک فیلم عاشقانه فانتزی در حالی روی پرده است که هرچند فضای آن برای تماشاگر حال خوبی را به همراه می‌آورد، در دوران عطش تماشاگر برای خندیدن و ترکتازی کمدی‌ها، این فیلم روی پرده بزرگ چندان دیده نخواهد شد و چه بسا پس از نمایش در بسترهایی نظیر تلویزیون جلب توجه نماید.

اینکه به صورت کلی و برای مادام العمر، امتیاز پخش یک فیلم سینمایی در عرصه‌های مختلف واگذار می‌شود، عملاً سرمایه را از دست فیلمساز خارج می‌کند، حال آنکه اگر این مسیر درست واگذاری در ایران جا بیفتد، فیلم برای سازندگانش در بلندمدت سودده است و سینمای ایران از شرایط کنونی که به کل زیان‌ده است، به سوددهی نسبی می‌رسد.

از قضا در راستای حمایت‌های صنفی از تولیدات سینمای ایران ـ که به زعم اهالی سینما قدرت رقابت در اکران عمومی گسترده را با فیلم‌های خارجی به ویژه فیلم‌های آمریکایی ندارند ـ فیلم‌های خارجی از دهه شصت تاکنون امکان اکران عمومی گسترده در ایران نداشته‌اند و مردم ایران از این امکان محروم شده‌اند...

عمامه به سبک‌های مختلف از نجفی (تاجی) تا پاکستانی (چین ریز) و با شش تا دوازده متر پارچه بسته می‌شود و بستن عمامه به شیوه خاص و حفظ آن، نیازمند اطلاعاتی است که بخشی از آن در این کانال ارائه شده است...

«صحنه‌هایی از یک جدایی»، «واکس چه»، «تار‌های ممنوعه»، «زیرپوست رنج»، «گلوله باران»، «قهرمان گله» و «آشو» از جمله مهم‌ترین مستند‌هایی است که از جشنواره بیرون مانده‌اند. اگر مستند‌هایی نظیر «زمستان است» به تهیه کنندگی پرویز حناچی یا «زندگی میان پرچم‌های جنگی» درباره موضوع به حاشیه رفته داعش کنار گذاشته می‌شدند و نگاه نسبتاً حرفه‌ای که در جشنواره سینماحقیقت شاهد بودیم، در این جا نیز لحاظ می‌شد.

به گفته منابع آگاه، امیریوسفی فیلمبرداری این سکانس‌ها را شخصاً در پاییز سال ۹۱ و پس از طی مراحل تولید در ایران، طی سفری که به آمریکا داشته انجام داده و با توجه به آنکه مراحل فنی و نهایی فیلم در آنجا انجام شده، عوامل فیلم نیز از این موضوع اطلاع نداشته‌اند و دیروز پس از افشای خبر این اقدام، از آن مطلع و صحت و سقم آن را جویا شدند.

صداوسیما توقع دارد همه ارکان کشور به این مجموعه که خود را نماینده کل ملت می‌داند پاسخگو باشند؛ اما خود حاضر به شفافیت نیست، طبیعی است که نقدها رو به فزونی می‌گذارد و دور از انتظار نیست در ارتباط با مهران مدیری نیز یک تکذیبیه صادر و به شکل مبهمی همه چیز رد شود و مهران مدیری هم در مواجهه بعدی با رسانه‌ها و منتقدین با شوخی و خنده از کنار این داستان‌ها عبور می‌کند.

برگزاری سلسله نشست‌های صنفی به صورت محرمانه و بدون اطلاع رسانی عمومی که کشف آنها را نیز به یک عملیات پلیسی تبدیل کرده که اهالی صنوف بدون ذکر نامشان جزئیات این رویدادها را در میان می‌گذارند، جزو اتفاقات شگفت انگیز تازه‌ای است که در حال روی دادن و مشخص نیست به چه دلیل حتی در حد اصلِ خبری برگزاری این نشست‌ها نیز به تشخیص مدیریت خانه سینما اطلاع رسانی عمومی نمی‌شود و جنبه عمومی پیدا نمی‌کند.

چه بسا اگر قرار بود این فیلم در ساختار استودیویی ساخته شود، هیچ‌گاه به مرحله تولید نمی‌رسید؛ اما به مدد حضور قدرتمند نتفلیکس در عرصه تولید، ساخته شد تا مضمونی ظاهراً تکراری این بار متکی به سناریوی قوی با پرداختی کاملا متفاوت و شگفت انگیز و متکی به بازی های قدرتمند، تماشاگر را تحت تاثیر قرار دهد.

این فیلم متکی بر فیلمنامه اقتباسی، می‌توانست روی تک تک کاراکتر‌ها تمرکز کند و پرداخت شخصی به تک‌تک آن‌ها داشته باشد؛ اما کارگردان در ارائه جزئیات شخصیت‌ها و خلق خرده روایاتی از کاراکتر‌ها ـ که مجموعه منسجمی از آنها، داستان را شکل دهد ـ عاجز است و اساساً سراغ چنین عملیات پیچیده‌ای نرفته و کوشیده اصل داستان را با ارائه تصاویر کلی و گروهی از این نوجوانان روایت کند.

سال ۹۷ در کل کشور حدود ۲۸ میلیون قطعه بلیت سینما فروخته شد و امسال تا به امروز تنها ۲۱.۵ میلیون قطعه بلیت فروش رفته است! یعنی باید تا پایان سال شش و نیم میلیون بلیت دیگر فروخته شود که کاری است تقریبا غیرممکن! سیاست‌های دولت در حوزه سینما انقباضی و سختگیرانه شده و طبیعی است که این سیاست در کنار مشکلات اقتصادی و اجتماعی جامعه چشم انداز سال ۹۹ سینما را پر مخاطره جلوه می‌دهد...

پروژه‌ای که بعید است در گیشه حتی ۸ میلیارد بفروشد و بودجه تکمیلش را بازگرداند، نزدیک ۹ میلیارد تومان هزینه روی دست سینمای ایران گذاشته که برای بازگشت این هزینه به بیت المال، باید این فیلم دست‌کم ۲۴ میلیارد تومان در گیشه فروش داشته باشد.