فرهنگی

سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر، در شرایطی در کمتر از صد روز آینده برپا خواهد شد و از تازه‌ترین محصولات سینمای ایران رونمایی می‌شود که احتمال می‌رود، شماری از کارگردان‌های صاحب‌نام سینما، آثارشان را به این رویداد ندهند، مگر آنکه چراغ سبز برای دریافت جوایز اصلی جشنواره یا دریافت کمک‌های مالی برای تولید فیلم از سازمان سینمایی دریافت کنند.

باید از مدیران برنامه هفت و سایر گردانندگان این برنامه پرسید، اگر به اعتقاد آن‌ها متولی این حوزه سازمان سینمایی است، پس معاونت فضای مجازی صداوسیما به چه حقی در این حوزه مداخله کرده و به سایت‌های غیرمجاز دانلود فیلم که فیلم‌های خارجی را بدون خرید کپی رایت پخش می‌کنند، مجوز داده است؟! اگر وی او دی به کلی به معاونت فضای مجازی صداوسیما واگذار شود، مشکل حل خواهد شد؟!

«جوکر | Joker» به کارگردانی تاد فلیپس در شرایطی مورد تحسین عمومی قرار گرفته که می‌توانست به یک فیلم کمیک بوکی صرفاً دارای جنبه‌های سرگرمی تبدیل شود اما با پرداخت متفاوت به یکی از مهم‌ترین آثار سینمای آمریکا در سال‌های اخیر و مهم‌ترین اثر کارنامه کاری فلیپس و واکین فینیکس در نقش جوکر تبدیل شده است

پیامبر همه آدمیان را، بدون استثنا، همچون فرزندان دلبند و پاره تن خود می‌دانست و خیر و هدایت همه شان را می‌خواست و، چون می‌دید که به راه گمراهی و هلاکت می‌روند، سخت اندوهگین می‌شد، همان گونه که پدری مهربان از هلاکت و تباهی فرزندانش دچار اندوه می‌شود.

نه با یک فیلم جدی با روایت‌های تاریخی تکان‌دهنده مواجه هستیم که پس از تماشای هر روایت تاریخی تحت تاثیر فرم روایتی قرار بگیریم که از قبل داستانش را می‌دانستیم و نه با یک فیلم دارای جنبه‌های سرگرمی قابل توجه مواجهیم که بتوانیم بگوییم هنرمند همچون «مومیایی ۳» و «مرد عوضی»، تماشاگر عام برای ساعتی سرخوشی مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ فیلمی چیزی به این‌ها و نه این و نه آن است.

اتفاقی که به سرعت رخ داد و امروز این فیلم مجدداً برای گروهی از مردم در همان محدوده حداکثر 15 سالن سینما اکران شد. بدین ترتیب تماشاگران می‌توانند بدون واسطه به تماشای این اثر بنشینند و درباره فیلم تازه کیانوش عیاری قضاوت نمایند.

حذف معافیت مالیاتی در این حوزه، زمانی دارای منطق است که شرایط اهالی فرهنگ تغییر کرده و بنیه مالی حوزه فرهنگ مستحکم شده؛ اما وقتی هنوز فرهنگ در وضعیت ورشکستگی قرار دارد، تحمیل مالیات سنگین به اهالی فرهنگ و هنر از جمله رسانه‌ها که هم‌اکنون نیز وضعیتی رو به قبله دارند، چه توجیهی دارد؟

یکی از بازیگران مرد سینمای ایران که بیشتر به واسطه چهره‌اش مورد توجه قرار گرفته، در اقدامی ‌کم‌سابقه در تاریخ سینمای ایران و به سبک برخی بازیگران سال‌های پیش از انقلاب، سفارش یک فیلم سینمایی را داده و قصد دارد با تأمین صد در صد سرمایه فیلم، صاحب سود حاصل از اکران شود؛ سودی که با توجه به هدف‌گذا‌ری برای تولید یک کمدی عامه‌پسند سهل الوصول به نظر می‌آید.

با وجود آنکه مجوز مکتوبی برای اکران این مستند صادر نشد و حتی سازمان سینمایی در نامه‌ای به مدیرکل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان رضوی، از او خواسته تا اطلاع ثانوی و صدور پروانه نمایش، از نمایش این مستند در سینما هویزه مشهد متعلق به حوزه هنری جلوگیری به عمل آید، این مستند در سینما هویزه به صورت غیرقانونی اکران شد.

اگر این برنامه‌ها فاقد اشکال تشخیص داده می‌شدند، چرا در این همه سال تولید نشده‌اند و یکباره عطش سیراب کردن مخاطب از برنامه سازی با استایل برنامه‌های آمریکایی قرار است با سیلی از این برنامه‌ها سیراب شود؟ حقیقتاً خروجی اتاق‌های فکر شلوغ رسانه ملی و شبکه‌ها چیست و کدام ابتکارعمل فوق العاده از دل این اتاق‌ها بیرون آمده است؟

با وجود دفاع مسئولان سینمایی از این اقدام و تأکید بر اینکه نمی‌توان بخشی از داده‌های تاریخی را منتشر نکرد، بررسی این بانک اطلاعاتی نشان می‌دهد که سوابق فیلم‌ها و بازیگران پیش از انقلاب که پس از انقلاب کنار رفته‌اند، از این بانک اطلاعاتی حذف شده و دیگر در دسترس نیست و در واقع متولیان سینما، در عمل از اقدامات انجام شده دفاع نکردند.

نسخه پرده‌ای فیلم سینمایی «سرخپوست» در شرایطی قاچاق شده که شواهد نشان می‌دهد سازندگان این فیلم سینمایی، تازه ترین قربانیان باج‌خواهی اینترنتی هستند؛ تحرکاتی که اگر با برخورد جدی و قاطع از سوی متولیان امر مواجه نشود، زمینه ساز یک سلسله اقدامات مشابه برای تحصیل مال مشروع از طریق قاچاق فیلم‌های سینمایی خواهد شد.

برنامه «هفت» با اجرای محمدحسین لطیفی با تسلیت درگذشت ابراهیم آبادی و مجید اوجی آغاز شد. در بخش نخست این برنامه، میزگردی با موضوع «نقش و تأثیر سینما در فرهنگ سازی عمومی» با حضور سعید مستغاثی و جبار آذین برگزار شد که صحنه هدف قراردادن بی‌امان سینمای ایران بود.

فیلم سینمایی «الیزابت | Elizabeth» به کارگردانی شکهار کاپور و نویسندگی مایکل هیرست، محصول سال ۱۹۹۸ روایتی از تاریخ سلطنت بریتانیاست؛ برشی از تاریخ که مورد تحسین منتقدین قرار گرفت و به عنوان نخستین ساخته یک فیلمساز آنچنان جلب توجه کرد که سال ۲۰۰۷ دنباله‌ای بر آن ساخته شد؛ اما وقتی از الیزابت سخن می‌گوییم، درباره چه سخن می‌گوییم؟

فیلم سینمایی «هزار تو» نخستین اثر بلند امیرحسین ترابی در مقام کارگردان محصول سال هزار و سیصد و نود هفت است؛ اثری که داستانش حول محور یک کودک شکل می‌‌گیرد و با یک گره داستانی پیرامون سرنوشت آن، کل ماجرا در اطراف این کودک شکل می‌گیرد اما در نهایت نمی‌تواند تماشاگر را درگیر کند و فرم و پرداخت متفاوت که لازمه ارائه فیلمی با مضمون تکراری است، ارائه نمی‌شود.

اگر هدف از این طرح، ساخت‌ فیلم‌های بیشتر است که سینمای ایران در حال حاضر نیز با ترافیک اکران مواجه است و بدون ارائه چنین فاندهایی و صرفاً با حذف امضای طلایی برای نخستین کارگردان‌ها، شاهد تولید آثار متعدد و باکیفیتی خواهیم بود که لزوماً برچسب فیلم ارزان نمی‌خورند.