فرهنگی

در واقع تفسیر دقیق دستور تازه انتظامی، ادغام یک یا دو مؤسسه سینمایی دیگر از سازمان سینمایی با مؤسسه رسانه‌های تصویری و ایجاد یک مؤسسه تازه است. بدین ترتیب، کوچک‌سازی بی‌سابقه‌ای در سینمای ایران رخ می‌دهد که با توجه به سهم برخی سینماگران در شماری از این مؤسسات و اینکه برخی از آنها اساساً حقوق‌بگیر شماری از این مجموعه‌ها هستند، این احتمال وجود دارد که کوچک‌سازی سریع سینما، واکنش‌هایی را در پی داشته باشد.

برگزاری این نشست با این ترکیب بدون حضور رئیس سازمان سینمایی، مباحثی را پیش کشیده که هدف از تشکیلات این جلسات چیست؟ شنیده‌های «تابناک» حکایت از آن دارد که هدف از این نشست، مدیریت سایه سینما به دور از چشم انتظامی و تلاش برای حفظ حداکثری مدیرانی است که در این نشست حضور داشته‌اند. این حلقه قدیمی قصد ندارد سینمای ایران را به راحتی تحویل بدهد و برود و به همین دلیل، روش‌های قابل تأملی در پیش گرفته‌اند.

فرهنگ ایران از زمان پهلوی تاکنون مدام با مدل سوسیالیستی اداره شده و دولت با تزریق منابع به اهالی فرهنگ به ویژه هنرمندان، زمینه خلق آثاری را فراهم آورده که یا آثاری به سفارش دولت و یا به علاقه شخصی بسازند. این مدل از فرانسه برداشته شد و بعد از انقلاب نه تنها تغییر نکرد، بلکه فراگیرتر نیز شد و به ویژه مدل ارائه شده توسط مدیران فرهنگی در دهه شصت، برخی هنرمندان این روند را جزو مطالبات خود قلمداد می‌کنند.

انجمن جهانی ورزشی نویسان(AIPS) برترین های سال 2018 را اعلام کرد که در میات آنها، مریم مجد نخستین عکاس ورزشی زن ایران به عنوان یکی از ده عکاس برتر آسیا معرفی شده است. مجد پیش از این جوایز بین المللی متعددی را در عکاسی ورزشی و مستند به خود اختصاص داده است.

در این شرایط سینمای تجاری به ویژه در ژانر کمدی که نیازی به حمایت دولت به جز اختصاص گسترده سالن‌های سینما را ندارد، در سال 98 فربه‌تر از سال 97 شود و اگرچه سیاست توزیع سالن‌ها میان فیلم‌ها با هدف حمایت از همه آثار از همه ژانرها می‌تواند اتفاق خوبی باشد اما متضمن بازگشت تعادل به اقتصاد سینما نیست و چه بسا شرایط از آنچه اکنون می‌بینیم در سال آینده پیچیده‌تر شود.

سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر در حالی طی روزهای آینده برگزار می‌شود که برخی منتقدین انتظار دارند «جان‌دار» یکی از فیلم‌های مهم و بحث‌برانگیز این دوره از جشنواره باشد اما آیا واقعاً چنین اتفاقی رخ می‌دهد و شاهد شگفتی سازی این فیلم‌ها هستیم یا اینها صرفاً بازارگرمی است؟

هر گروه جدیدی باید در نهایت عضو صنف شود، از صنف پروانه کسب دریافت کند و برای در اختیار گرفتن کنترل صنف از اعضای صنف رأی بگیرد. همچنین هر شخصی که بخواهد در آن صنف (مثلاً فیلمبردار یا تهیه کننده) فعالیت داشته باشد، باید از صنف پروانه کسب دریافت نماید و در غیر این صورت، همان گونه که صنوف دیگر مانع فعالیت اشخاص یا واحدهای بدون پروانه کسب می‌شوند، این صنوف مختار به توقف فعالیت اشخاص بدون پروانه خواهند بود...

با توجه به افزایش هزینه تولید، بازگشت سرمایه یک فیلم سینمایی با سرمایه گذاری 1.7 میلیارد تومانی (به عنوان کف سرمایه گذاری) در سال آینده دست کم به پنج میلیارد تومان فروش نیاز دارد و از این منظر اگر رویه تمرکز بر تولید و اکران کمدی که در دو سال اخیر به اوج خود رسید، تداوم بیابد، سینماگران در اکران 98 با چنان شکست‌هایی در گیشه مواجه می‌شوند که تولید به جز با سرمایه‌های سرگردان و خارج از ژانر کمدی ناممکن می‌شد.

حواشی فردی که علنی شدنِ آنها صداوسیما را بابت انتخاب مجری یا مهمان برنامه زیر سؤال می‌برد، می‌تواند دلیل ممنوع التصویری باشد. رفتارهای خارج از استاندارد صداوسیما به ویژه بیان مطالبی یا انجام رفتاری خارج از عرف مرسوم در تلویزیون نیز می‌تواند منتهی به ممنوع التصویری شود.

همین که پروانه ساخت فیلم اولش ویدیویی بوده یعنی این یکی می‌شود فیلم‌اولش و آن یکی فیلم صفرمش؟ آخر این چه استدلال سستی است؟ فیلم فیلم است دیگر. چرا بعد از این‌همه تعارض و مشکل، این ماجرا را حل نمی‌کنند؟ همین اتفاق برای بابک پیامی فیلمساز ایرانی مقیم کانادا افتاد. او چند فیلم در خارج ایران ساخته بود و وقتی یکی از فیلم‌هایش را با پروانه ساخت ایران تولید کرد، شد فیلم اولی و در بخش فیلم اولی های فجر رقابت کرد! با این منطق، اگر به‌فرض، مارتین اسکورسیزی یا وودی آلن روزی بخواهند از سازمان سینمایی پروانه بگیرند و در ایران فیلمی بسازند، فیلم اولی به حساب می‌آیند و می‌توانند در بخش فیلم اولی های فجر هم رقابت کنند! واقعا می‌توانند. این ماجرای فیلم دومی که فیلم اول به حساب می‌آید، در دوره های قبل برای علی احمدزاده، محمود غفاری، کیارش اسدی زاده، کاوه سجادی حسینی و دیگران هم افتاده که بندگان خدا الان خودشان هم نمی‌دانند فیلم چندمی اند و معلوم نیست از نگاه مدیران محترم، آنها چند فیلم ساخته‌اند.

حراج تهران به عنوان صحنه اصلی بازار هنرهای تجسمی ایران در سال 97، 24 میلیارد تومان بیش از سال 96 گردش مالی داشت! این برای نخستین بار بود که این تعداد عکس در این حراج عرضه شد و با قیمت گذاری قابل توجه به فروش رسید؛ خبری خوب برای جامعه عکاسی ایران که می‌تواند نگاه تجاری جدی‌تری به این عرصه داشته باشد و اقتصاد عکاسی در ایران شرایط بهتری نسبت به گذشته بیابد.

فردوسی‌پور در سال‌های گذشته نسبت به پخش برنامه‌هایی با محوریت لیگ برتر فوتبال حتی در سایر شبکه‌های تلویزیون به مسئولان بالادستی‌اش معترض شده بود که در این زمینه می‌توان به اعتراضش به تمرکز برنامه «برنامه ورزش از نگاه دو» بر فوتبال اشاره کرد. بنابراین جای تعجب ندارد نسبت به آنچه امروز در شبکه سوم سیما در حال رخ دادن است، اعتراض کند اما...

متأسفانه هرگونه ادبیات زشت یا رفتار نامتعارف علیه ایران و ایرانی که از سوی دیگر کشورها رخ می‌دهد، شاهد رفتار یا گرفتاری های رادیکالی هستیم که عاملِ آن رفتار یا گفتار خلاف ایران در سطح افکارعمومی در موضع مظلوم قرار می‌گیرد. از این منظر به نظر می‌رسد، باید در چنین مواقعی از واکنش‌های شتاب‌زده و مقابله به مثل عینی، شبیه آنچه انصاریان انجام داد، پرهیز کرد.

روزهای اول (10 بهمن)، سوم (12 بهمن)، هشتم (17 بهمن) و دهم (21 بهمن) با توجه به ترکیب فیلم‌ها با رونق بیشتری مواجه می‌شود و برخلاف دوره پیشین که دو روز اول با اکران‌های درخشانی مواجه نبودیم، از همان روز نخست جشنواره، می‌توان فیلم‌های باکیفیتی را دید.

رئیس مرکز روابط عمومی وزارت ارتباطات در ابتدای نخستین نشست از مجموعه این نشست‌ها تأکید کرده بود: شاید این نکته در ذهنمان پیش بیاید که وزارت ارتباطات به عنوان متولی آماده‌سازی زیرساخت، چه مسئولیتی در حوزه تولید محتوا و سواد رسانه‌ای و تفکر نقاد و ارتباطات اجتماعی دارد؟ حرف درستی است؛ وزارت ارتباطات به طور معمول مسئولیتی در مشروح وظایفش ندارد...

در مدلی که از سال پیش اجرا شده، سینماگران همزمان با اکران فیلمشان در سینماملت حضور می‌یابند و پس از گرفتن چند ژست مقابل خبرنگاران، به چند پرسش در نشست خبری پاسخ می‌دهند؛ سپس به سمت طبقات فوقانی سینماملت و محل استودیوها هدایت و در پایان از آنجا توسط مسئولان تشریفات جشنواره به خارج از مجموعه هدایت و بدرقه می‌شوند.