ارتش آمریکا سربازانش را با تاکسی بدون راننده جابه‌جا می‌کند

به گزارش سرویس خودرو تابناک، در یک پایگاه نظامی بزرگ آمریکایی، بخشی از وقت سربازان صرف مأموریتی می‌شود که ارتباط مستقیمی با آموزش نظامی آنها ندارد: رانندگی. رساندن نیروها به میدان تیر، انتقال کارکنان به مراکز درمانی، جابه‌جایی تجهیزات و رفت‌وآمد میان ساختمان‌های یک پایگاه، به تعداد زیادی خودرو و راننده نیاز دارد. پنتاگون حالا می‌خواهد بخشی از این کارها را به خودروهایی بسپارد که بدون راننده حرکت می‌کنند؛ خودروهایی که قرار است سرباز را از محل استقرار به مقصد برسانند و پس از پایان مأموریت، برای مسافر بعدی آماده شوند.

این ایده در قالب پروژه ROADS دنبال می‌شود؛ برنامه‌ای که شرکت‌های آمریکایی Forterra و May Mobility در ۱۴ آبان ۱۴۰۵ اعلام کردند به مرحله سوم آن راه یافته‌اند. این دو شرکت به همراه چهار مجموعه دیگر برای ادامه رقابت انتخاب شده‌اند. هدف برنامه، آزمایش و به‌کارگیری خودروهای خودران تجاری در پایگاه‌های نظامی است؛ از خودروهای حمل‌ونقل نفرات گرفته تا کامیون‌های لجستیکی. سقف اعتبار اعلام‌شده برای کل چالش ROADS به ۳۰ میلیون دلار می‌رسد، اما این رقم به معنای قرارداد ۳۰ میلیون دلاری با فورترا و می‌موبیلیتی نیست.

نکته جالب پروژه همین‌جاست: ارتش آمریکا در قدم اول سراغ ساخت یک خودروی جنگی بدون سرنشین نرفته است. هدف فعلی، حذف بخشی از رانندگی‌های تکراری و روزمره از برنامه کاری نیروهاست؛ کاری که اگر به خودروهای خودران سپرده شود، می‌تواند وقت سربازان را برای آموزش و مأموریت‌های اصلی آزاد کند.

بیشتر بخوانید!

فورترا و می‌موبیلیتی؛ تقسیم کار میان دو شرکت

در این همکاری، هر شرکت مسئولیت مشخصی دارد. May Mobility سامانه رانندگی خودران و خودروهای مسافربر مجهز به این فناوری را فراهم می‌کند. سربازان، در صورت تأیید و اجرای طرح، می‌توانند مانند درخواست یک تاکسی اینترنتی، از طریق اپلیکیشن خودرو سفارش دهند. خودرو به محل مورد نظر می‌رود، مسافر را سوار می‌کند و او را به مقصد می‌رساند.

Forterra بخش مدیریت ناوگان را بر عهده گرفته است. این شرکت قرار است با استفاده از سامانه فرماندهی و کنترل OneLink ، حرکت خودروها را مدیریت کند و تصویری زنده از موقعیت آنها در اختیار مسئولان پایگاه قرار دهد. مدیران می‌توانند موقعیت هر خودرو را ببینند، محدوده‌های مجاز حرکت را تعیین کنند و برای هر پایگاه، ضوابط عملیاتی مشخصی در نظر بگیرند.

این تقسیم کار اهمیت زیادی دارد؛ زیرا رانندگی خودکار فقط به این معنا نیست که خودرو بتواند فرمان را بچرخاند و ترمز بگیرد. وقتی چندین خودرو در یک پایگاه فعالیت می‌کنند، باید مشخص باشد کدام خودرو در دسترس است، کدام مأموریت را انجام می‌دهد، چه زمانی به شارژ یا سرویس نیاز دارد و در صورت بروز مشکل چه کسی باید کنترل آن را به دست بگیرد. OneLink قرار است همین بخش مدیریتی را پوشش دهد.

سامانه May Mobility نیز صرفاً بر اساس چند دستور ثابت حرکت نمی‌کند. این شرکت از مدلی موسوم به جهان پیش‌بینی‌کننده استفاده می‌کند که رفتار محیط اطراف خودرو را تحلیل می‌کند و برای چند ثانیه آینده، وضعیت‌های احتمالی را در نظر می‌گیرد. طبق توضیحات منتشرشده، سامانه می‌تواند تا ۱۰ ثانیه آینده را شبیه‌سازی کند، چند مسیر حرکتی را بسنجد و گزینه مناسب‌تر را انتخاب کند. این فناوری در سرویس‌های حمل‌ونقل شهری آمریکا و ژاپن نیز استفاده شده است.

آزمایش در فورت بنینگ؛ خودروها هنوز بدون نظارت رها نمی‌شوند

مرحله سوم ROADS قرار است از محیط آزمایشگاهی و ارزیابی اولیه فراتر برود. طبق برنامه اعلام‌شده، نقشه‌برداری و آماده‌سازی محیط از آبان ۱۴۰۵ آغاز می‌شود و پس از آن، نمایش‌های مرحله‌ای و توسعه سامانه تا پایان سال ادامه خواهد داشت. یکی از مهم‌ترین بخش‌های این برنامه، اجرای یک دوره آزمایشی یک‌ماهه در پایگاه فورت بنینگ است.

در این آزمایش، عملکرد فنی خودروها تنها معیار ارزیابی نخواهد بود. ارتش و واحد نوآوری وزارت جنگ آمریکا قرار است میزان تناسب خودروها با نیازهای واقعی پایگاه، ایمنی مسافران، کیفیت خدمات، مدیریت داده‌ها و امکان استفاده عملیاتی از ناوگان را بررسی کنند. اگر خودرو در یک مسیر مشخص به‌خوبی حرکت کند، هنوز نمی‌توان گفت برای فعالیت روزانه در یک پایگاه نظامی آماده است؛ مسیرها ممکن است با حضور نیروهای پیاده، خودروهای سنگین، تجهیزات متحرک و شرایط متغیر روبه‌رو شوند.

شرکت‌ها نیز قرار نیست در این مرحله همه مسئولیت را به نرم‌افزار بسپارند. طبق توضیحات منتشرشده، لایه‌های ایمنی شامل حضور ناظر ایمنی در خودرو، امکان کمک از راه دور و توقف ایمن در شرایط غیرعادی پیش‌بینی شده است. بنابراین صحبت از یک ناوگان کاملاً مستقل و بدون نظارت انسانی در تمام شرایط نیست. ارتش می‌خواهد ابتدا ببیند این خودروها در محیط کنترل‌شده یک پایگاه نظامی تا چه اندازه قابل اعتماد هستند.

فورترا پیش از این نیز تجربه ارائه خدمات حمل‌ونقل خودران به نیروهای نظامی را داشته است. این شرکت در مرکز پزشکی نظامی وومک در پایگاه فورت براگ، خدماتی در قالب تاکسی خودران ارائه کرده بود. فورترا همچنین اعلام کرده بیش از ۲۵۰ سامانه خودران را برای برنامه‌های وزارت جنگ آمریکا به میدان فرستاده است. می‌موبیلیتی هم می‌گوید تاکنون بیش از ۵۵۰ هزار سفر خودران تجاری را در مسافتی حدود یک میلیون و ۱۰۰ هزار مایل انجام داده است. این سابقه برای ورود فناوری به پایگاه نظامی اهمیت دارد، اما به‌تنهایی تضمین‌کننده عملکرد بی‌نقص خودرو در همه شرایط نیست.

از تاکسی پایگاه تا کامیون‌های لجستیکی؛ مرحله بعد کجاست؟

عنوان کامل پروژه ROADS ، عبارت Robotic Operations for Autonomous Delivery and Sustainment است؛ برنامه‌ای که حمل‌ونقل خودران، تحویل کالا و پشتیبانی لجستیکی را هدف گرفته است. به همین دلیل، تاکسی‌های خودران تنها بخشی از ماجرا هستند. در دامنه این برنامه، خودروهای حمل بار و کامیون‌های لجستیکی نیز قرار دارند؛ خودروهایی که در صورت موفقیت آزمایش‌ها می‌توانند بخشی از رفت‌وآمدهای تکراری و پشتیبانی داخل پایگاه‌ها را انجام دهند.

این تغییر برای ارتش آمریکا از نظر اقتصادی هم جذاب است. بخشی از ناوگان خودروهای دولتی در طول روز بدون استفاده باقی می‌ماند، اما هزینه نگهداری، بیمه و مدیریت آن همچنان پرداخت می‌شود. اگر یک خودرو بتواند در طول روز چند مأموریت مختلف را بدون نیاز به راننده انجام دهد، میزان استفاده از ناوگان افزایش پیدا می‌کند و بخشی از هزینه‌های جاری کاهش می‌یابد. البته این صرفه‌جویی زمانی واقعی خواهد بود که هزینه خرید، نگهداری، نرم‌افزار، ارتباطات و نظارت بر خودروهای خودران از هزینه روش فعلی کمتر شود.

اما نباید پروژه ROADS را با برنامه ساخت خودروهای رزمی کاملاً خودران اشتباه گرفت. این طرح در مرحله فعلی روی ناوگان غیرتاکتیکی و خدمات داخل پایگاه‌ها تمرکز دارد؛ یعنی خودروهایی که برای جابه‌جایی نیرو و تجهیزات در محیط نظامی استفاده می‌شوند، نه خودروهای مسلحی که مستقلاً در میدان نبرد تصمیم بگیرند و عملیات رزمی انجام دهند.

ارتش آمریکا برنامه دیگری هم برای آزمایش فناوری رانندگی خودکار در خودروهای نظامی دارد. در ۵ شهریور ۱۴۰۴، ارتش این کشور سه توافق با شرکت‌های Forterra ، Overland AI و Scout AI به ارزش مجموع حدود ۱۵ میلیون و ۵۰۰ هزار دلار اعلام کرد. قرار بود این شرکت‌ها فناوری رانندگی خودکار خود را روی خودروهای پشتیبانی پیاده‌نظام ارتش نصب کنند و نمونه‌های آزمایشی را در اردیبهشت ۱۴۰۵ برای ارزیابی در اختیار سربازان قرار دهند. این برنامه با ROADS متفاوت است؛ اولی به حرکت خودکار خودروهای نظامی در مأموریت‌های مرتبط با یگان‌ها می‌پردازد و دومی فعلاً به دنبال خودکارسازی حمل‌ونقل و پشتیبانی غیررزمی در پایگاه‌هاست.

این تفکیک اهمیت دارد؛ زیرا خودرویی که در خیابان‌های یک پایگاه با سرعت محدود حرکت می‌کند، الزاماً توان عبور از زمین ناهموار، تشخیص موانع در میدان نبرد یا حرکت در شرایطی را ندارد که ارتباطات ماهواره‌ای و شبکه‌های ارتباطی مختل شده‌اند. رانندگی خودکار در محیط شهری و نظامیِ کنترل‌شده یک مسئله است و حرکت مستقل در میدان جنگ مسئله‌ای کاملاً متفاوت.