فرهنگی

در شرایطی که مسئولین موسیقی کشور تاکنون موسیقی رپ را به عنوان یک سبک رسمی نپذیرفته‌اند و این موسیقی به صورت «عمده» و در چهارچوب «سیاست‌های رسمی» همچنان یک موسیقی زیرزمینی و فاقد مجوز مورد برخورد متولیان امر است...

بعید است حتی روح مسئولین سینمایی نیز از این موضوع خبر داشته باشد و بر اساس رویه‌های معمول سازمان سینمایی با نمایش همان نسخه‌ای از فیلم در جشنواره‌ها موافقت می‌کند که برای نمایش در ایران پروانه دریافت کرده و بعید است چراغ سبز برای نمایش نسخه متفاوتی از این فیلم را داده باشد.

این فیلم که با ظرافت نوشته شده و با حساسیت کارگردانی شده، یکی دیگر از درام‌های روانشناختی است که ماهرانه به معنی پدر بودن و مسئولیت‌های آن می‌پردازد. «قصر شیرین» که تا حد زیادی در حال و هوای فیلم کلاسیک «دزد دوچرخه» اثر «ویتوریو دسیکا»ست، احساسات متناقضی را درباره مواجهه یک مرد تازه از زندان آزاد شده با فرزندان خود در مخاطب برمی‌انگیزد...

در شرایطی گزارش مالی سال پیشین این مجموعه منتشر شده که شواهد نشان می‌دهد مدیریت کنونی این مجموعه، این نهاد صنفی را گران اداره کرده است و برخی امور بسیار کم‌هزینه با ارقام قابل توجهی برای این نهاد فاکتور شده است؛ موضوعی که حتماً در تصمیم‌گیری هیات مدیره بعدی برای انتخاب مدیرعامل آینده نهاد صنفی سینمای ایران لحاظ خواهد شد.

با توجه به آنکه در مقاطعی نظیر زمان خرید رایت بازیهای جام جهانی تنش‌ها میان طرف ایرانی و پخش‌کننده به اوج رسیده، بعید نیست پخش کننده در قبال دریافت مبلغ قابل توجهی، رایت بازیهای مقدماتی جام ملت‌ها و جام باشگاه‌های آسیا را به این شبکه سعودی نیز بفروشد و بدین ترتیب در پی امتیازگیری از تلویزیون ایران برآید.

عدم آشنایی سرمایه‌گذار با سرمایه‌گذاری در سینما و تمرکز سرمایه‌اش تا این حد در یک پروژه سینمایی، بستر نقد را فراهم کرد و سازندگان فیلم نیز متهم شدند دستمزدهایی بیش از رقم متعارف به این چهره‌ها دادند. سرمایه گذار این پروژه به عنوان چهره فعال در حوزه بیت کوین مطرح شد که البته تا چندی پیش غیرقانونی نبود...

البته به اشتراک گذاشتن لحظات خوش زندگی یکی از کارکردهای شبکه‌های اجتماعی به ویژه اینستاگرام است و از قضا به عنوان بخش مخرب این شبکه مورد توجه است، چرا که برای دیگر کاربران این احساس را به وجود می‌آورد که همه در حال لذت و سرخوشی هستند اما آنها از این فرصت‌ها بی‌بهره‌اند، حال آنکه هر کاربر حجم عظیمی از محدود لحظات جذابیت میلیون‌ها کاربر دیگر را می‌بینید و در چنین حبابی خود را تصور می‌کند.

دوش که پیشکش، پوتین‌هایم را هم دو سه روز یک بار هم وقت نمی کنم از پایم خارج کنم. علی که اون همه خوش تیپ بود رفته موهایش رو از ته تراشیده من هم شده ام شبیه آن درویشی که هر وقت می‌رفتیم چهارراه زند آنجا نشسته بود. بچه های گردان یک شب وقتی من و علی داشت کم کم خواب مون می برد دست و پای مان را گرفتند و انداختند توی حمام، آب را هم روی مان بازکردند. خدا پدر و مادرشان را بیامرزد چون پوتین های مان را که در آوردیم دیدیم لای انگشت های مان کپک زده است.

اگر شهرداری تهران به دنبال برگزاری جشنواره به هر قیمتی است، می‌تواند همچون شهرداری کن، شهرداری برلین و شهرداری ونیز به جای برگزاری یک رویداد مستقل، پشتیبان مالی و فنی جدی جشنواره‌های ملی و بین‌المللی فجر باشد و با صرف منابعش در باشکوه برگزار شدن این رویدادها، کمک کند سینمای ایران از همان موقعیتی در برگزاری جشنواره‌ها برخوردار شود که ایتالیا، فرانسه و آلمان از آن برخوردارند.

دنیای راننده و نوازنده به شدت متضاد است؛ نه صرفاً از نظر رنگ پوست یا تقابل افکار نژادپرستانه با مدارا و رواداری، بلکه از منظر کیفیت صرف غذا، آداب معاشرت و طرز رفتار متفاوت، اعتقادات مذهبی و دلبستگی به خانواده و در نهایت جنس موسیقی که هر یک گوش می‌کنند و هیچ‌ یک تعلق موسیقایی آن دیگری را درک نمی‌کنند. چنین اختلافاتی فاحش باعث می‌شود این تصور پیش آید که این سفر فرجامی نخواهد داشت...

قاعدتاً سینماگری که حاضر به انعطاف نباشد و در اصطلاح دست کارگردان و تهیه کننده را در روزهای پایانی پروژه که به دلایلی (نظیر عدم تامین تجهیزات، بدی آب و هوا یا عدم پرداخت به موقع دستمزد) در حنا بگذارد و پروژه‌ای که ده‌ها نفر در آن مشغول هستند و میلیاردها تومان در آن سرمایه گذاری شده، وضعیت معلق پیدا کند، باید آماده باشد تا تهیه کنندگان به او به چشم گزینه دارای ریسک بالا نگاه کنند و پیشنهادات کمتری درباره پروژه‌های مهم دریافت کند.

فیلم سینمایی «تگزاس ۲» به کارگردانی مسعود اطیابی، دنباله‌ای بر فیلم «تگزاس» است که همچون قسمت اول در گیشه فروشی قابل توجه داشت؛ اما چگونه کمدی در این سطح چنین فروشی داشته و توانسته این جسارت را نزد سازندگانش به وجود آورد که در پی ساخت سومین قسمت از این فیلم سینمایی بروند؟

جشنواره‌ها از اشخاص باسابقه در حوزه پخش، مبلغی برای نام نویسی دریافت نمی‌کنند و بدین ترتیب این دلال‌ها پول ثبت نام فیلم در جشنواره‌های متعدد را دو بار (یک بار از فیلمساز، یک بار از نهادهای سینمایی) دریافت می‌کنند. همین رویکرد درباره تبلیغات برای فیلم‌ها در حوزه بین‌الملل نیز صادق است و برخی پخش کننده‌ها درآمدهای کلانی از این طریق به جیب می‌زنند که فقط کسر کوچکی از آن را صرف کرده‌اند!

سلسله بررسی‌های «تابناک» حکایت از آن دارد که یک پخش‌کننده اسماً مستقل که جزو دریافت کنندگان اصلی کمک‌های ارزی بلاعوض دولتی به اسم توزیع فیلم‌های ایران بوده، نقش کلیدی در ترور فیلم‌های ایرانی در فضای بین‌المللی داشته و با سلسله تماس‌هایی که با جشنواره‌های غربی داشته و اطلاعات اشتباهی که به آنها منتقل کرده، رأی آنها را برای پذیرش تعداد قابل توجهی از فیلم‌ها زده است.

برخی منابع مطلع از ایتالیا به «تابناک» خبر دادند احتمال انتخاب این فیلم برای جشنواره ونیز بالا است؛ اتفاقی که اگر رخ دهد جزو وقایع بی‌سابقه در تاریخ سینما محسوب می‌شود، چرا که بنابر سنت جشنواره‌های سطح اول جهان، تنها فیلم‌هایی در این رویدادها پذیرفته می‌شود که در هیچ جشنواره بین‌المللی حضور نداشته‌اند، چه رسد به آنکه اکران عمومی شده باشند.

گروهی از چهره‌های جوان، متقاضی حضور در میان فیلمسازانِ فیلم اولی شدند که اغلب آنها نه تجربه عمیقی در فیلمسازی مستند و کوتاه دارند و نه به سنت گذشته سینمای ایران، تجربه دستیاری را در سینمای کشورمان پشت سر گذاشته‌اند و از این منظر مشخص نیست، اگر آثار آنها به مرحله تولید برسد، دورنمای سینمای ایران برای سال آینده در چه سطحی خواهد بود و چه بسا روند ورود فیلمسازان تازه نفس که حاوی ایده‌های نو بوده‌اند با چالش‌های جدی مواجه شود.