فرهنگی

همان طور که در حدیث فوق آمده در نظام و حکومت مهدوی کارها و پست ها، به شایستگان واگذار می شود، ثروت های غصب شده به صاحبان ثروت برگردانده می شود. بیت المال از چنگ غارتگران و حرام خواران و خیانت پیشه گان خارج می‌شود، درهای رفاه و بهره مندی سالم از طبیعت و رزق و روزی حلال به روی مردم گشوده می شود، دیو فقر و تنگدستی زوزه کشان سرزمین حکومت جهانی مهدویت را ترک می کند.

چکناواریان درباره دلیل علاقه اش به حضور در جشنواره و استفاده از برنامه های آن توضیح داد: جشنواره جهانی فیلم فجر به فراگیری هنر در میان جوانان کمک می کند. به نظر من بر خلاف سخن برخی که می‌گویند جشنواره ملی و جهانی فجر باید ادغام شوند نباید اینطور باشد زیرا این دو رویداد از نظر محتوایی با هم تفاوت دارند.

کیارستمی گفت: «تو که با زندانی‌ها کار می‌کنی، سعی کن به گونه‌ای فیلمت را بسازی که به نفع جهان آن‌ها شود» ... بسیاری با یک عکس می‌روند فیلم را می‌بینند, به طور مثال هدیه تهرانی در فیلم «مسخره‌باز» با لباسی عجیب حضور دارد و مخاطب پس از دیدن این عکس تمایل پیدا می‌کند که فیلم را تماشا کند... یک ایراد بزرگ اکثر فیلمنامه‌ها این است که همه می‌دانیم شخصیت وقتی دچار حادثه شد، سعی بر آن دارد تا به هدف خود برسد...

فیس بوک و زیرمجموعه‌های نظیر اینستاگرام به لحاظ گستردگی کاربران، بسترهای جهانی است که اگر قرار باشد و حتی زیرساخت‌هایش یا تیم برنامه نویس و مدیرش از یک کشور نیستند و سهامدارانش نیز از کشورهای مختلفی هستند. قاعدتاً با این تفاسیر فیس بوک یا باید با قوانین بین المللی تطبیق داده شود و یا اگر در مرزهای آمریکا خودش را با قوانین آمریکا تطبیق می‌دهد، باید در قبال شهروندان سایر کشورها نیز خودش را با قوانین آن کشورها تطبیق دهد

شواهد نشان می‌دهد، برای این دوره نیز همچون دو دوره پیشین، یک سلسله عملیات روانی هدفمند در راستای عدم حضور سینماگران در این رویداد صورت پذیرفته است؛ اما دقیقاً چه کسانی علیه حضور سینماگران جشنواره فیلم فجر اقدام کردند؟

حاتمی کیا در این مراسم درباره انتقادی که گلمکانی از وی کرده بود، توضیح داد: «به من می گویند حرف که می زنی جنجال می شود، ولی من اصلا زیاد حرف نمی زنم. از آخرین باری که حرف رسانه ای زده ام روزهای زیادی گذشته است ولی مساله اینجاست که من مانند «فیلم هایم» حرف می زنم؛ متناسب با شرایط و موقعیت. یک عده مرا از فیلم «از کرخه تا راین»، برخی از «مهاجر»، برخی از «آژانس شیشه‌ای» می‌شناسند و قبول دارند، اما چه اتفاقی این وسط افتاده که یک فیلمساز با چشم باز به مجله فیلم و سایر مجله‌ها نگاه می کند و با خود می گوید خدایا من چه کنم؟»

سئولان نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی یا یک ماه در نظارت بر سینما اهمال کرده‌اند که این اهمال مستحق تغییرشان می‌کند و یا ممیزی ضعیف و پایین‌تر از سطح انتظار مقامات تصمیم‌گیر در حوزه فرهنگ داشته‌اند و اکنون قرار است آوار اشتباه‌شان را روی سر فیلم خراب کنند که در این صورت نیز باید تغییر کنند.

دبیر جشنواره جهانی فیلم فجر از حضور پل شریدر کارگردان، فیلمنامه‌نویس و منتقد آمریکایی به عنوان مهمان ویژه در دوره سی و هفتم جشنواره خبر داد و گفت: پل شریدر فیلمنامه نویس آثار بزرگی از سینمای جهان از جمله «گاو خشمگین» و «راننده تاکسی» ساخته مارتین اسکورسیزی است و با سیدنی پولاک نیز همکاری داشته است. دیدگاه ها و نظریات او بارها به کتاب های معتبر سینمایی تبدیل شده و آثاری مربوط به وی به زبان فارسی ترجمه شده است.

در روایات فراوانی از پیامبر اکرم ـ صل الله علیه و آله ـ و سلمبه محبت و دوستی با اهل بیت ـ علیهم السلام ـ و دشمنی با دشمنان ایشان تأکید شده و این، به همه زمان ها مربوط است؛ امّا در برخی روایات به صورت ویژه به دوستی با دوستان حضرت مهدی ـ علیه السلام ـ و دشمنی با دشمنان آن حضرت سفارش شده است.

وقتی دشمن به دنبال عدم حضور فرماندهان است، نه تنها باید این فرماندهان با ابزارهای حقوقی مجدداً به صحنه بازگردند، بلکه باید پیاده نظام نیز حضور موثری در صحنه داشته باشند. نباید فرصت استفاده از این رسانه رایگان و فراگیر که به تهدیدهایی علیه منافع غرب تبدیل شده و سلطه غول‌های خبری را به خطر انداخته، به سادگی از دست داد.

اگر قرار بود چنین اتفاقی نیز رخ دهد، معمولاً تا پایان دوران حیات شخص فرهیخته صبر می‌شد تا ریسک ماجرا به حداقلِ ممکن کاهش یابد؛ عدم انجام چنین اقدامی در گذشته، متأثر از نگرانی به تبعات رفتار اشخاص بازمی‌گشت و اینکه ممکن است موضع‌گیری‌های این اشخاص منجر به فشارهایی به تصمیم‌گیران چنین نام‌گذاری‌هایی جهت تغییر نام معبر و ایجاد حواشی شود.

به تازگی مهناز افشار، بازیگر زن سینمای ایران، همراستا با رضا پهلوی در موضع‌گیری قابل تأمل هر گونه کمک خارجی از سوی عراقی‌ها به مردم ایران را نفی کرده و خلافِ شان مردم کشورمان خوانده است؛ رویکردی که سوای نژادپرستی آشکاری که در آن موج می‌زند، فلسفه وجود تمامی نهادهای امدادرسان بین‌المللی را ـ که ماهیت‌شان متکی بر مشارکت‌های بین المللی در زمان وقوع حوادث غیرمترقبه است ـ به چالش کشیده است.

سوای اعتراض یک نهاد به فیلم‌های سینمایی که اتفاق تازه‌ای نیست، پرسش اساسی این است که چرا سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در مقابل هر درخواست بیرونی کوچک‌ترین مقاومتی نمی‌کند و فاقدِ حداقل‌ِ استقلال عمل است. آیا با این وضعیت می‌توان به دورنمای سینمای ایران امیدی داشت؟

در یکی از این فیلم‌ها، او کودکی را سوژه خود می‌کند و او را مقابل دوربین می‌شکند تا درام اثرش را شکل دهد. چنین اقدامی به شکل واضحی با کدهای اخلاقی مستندسازی به کل در تضاد است. ثبت تصویر از قربانی به ویژه قربانی که قدرت تشخیص کافی به واسطه سن یا هشیاری ندارد، بدون رضایت بستگانش نه تنها غیراخلاقی است بلکه می‌تواند جنبه حقوقی داشته باشد...

شاید برخی تصور کنند که ممیزی فیلم اعمال شده بوده و حالا مسئولین سینمایی متأثر از تذکر بالادستی‌ها به صرافت افتاده‌اند و از ترس برخورد برای توجیه فیلمی که مجوز داده‌اند چنین ادعایی را مطرح کنند؛ این ادعا از آنجا تقویت می‌شود که علی سرتیپی در گفت‌وگویی تاکید کرد: «نسخه فعلی فیلم دقیقا همان نسخه مجوز گرفته از سازمان سینمایی است؛ ما هم طبق پروانه نمایشی که داریم همان نسخه را به اکران درآورده ایم.»

در اوضاع کنونی که اغلب تماشاگران حرفه‌ای سینمای ایران حتی در جریان این تفاوت ارائه محتوا نیستند، چرا باید صاحب یک مجموعه سینما با شمار قابل توجهی سالن سینما، زیرِ بار یک هزینه میلیاردی برود و سیستم‌های پخش سالن‌های خود را تا این حد ارتقا دهد؟