فرهنگی

رمضان ماه اخلاص و تقواست. رمضان ماه ایثار، صبر و مقاومت است. رمضان ماه روزه، مبارزه و جهاد با نفس است. رمضان ماه تقرب، پرورش ایمان، عبادت و عمل است. رمضان ماه بررسى اعمال و تقدیر برنامه هر سال است. امام محمد باقر علیه السلام: «لکل شیء ربیع و ربیع القرآن شهر رمضان؛ هر چیز بهاری دارد و بهار قرآن ماه رمضان است.»

برخی سینماداران به سمت ارائه امتیازاتی نظیر پارکینگ رایگان یا پاپ کورن رایگان در ازای کف مشخصی از بلیت رفته‌اند که شیوه‌های مرسوم و حرفه‌ای در دیگر کشورها برای حفظ مخاطب است. این روش‌ها تا حدودی می‌تواند مخاطب را برای سینمای ایران حفظ کند و در غیر این صورت، نباید انتظار استقبال بیشتری را داشت.

پنجمین غروب رمضان ۱۴۴۰ هجری قمری فرا رسید تا پس از یک روز تلاش در این روز‌های پرحرارت، بار دیگر میهمان ضیافت الهی باشیم؛ ضیافتی که همچنان فرصت پیوستن به آن فراهم است و سفره لطف پروردگار همچنان برای مؤمنین گشوده است تا در ماهی که بیش از هزار ماه فضائل دارد، همه از خان او بهره‌ای ابدی ببرند.

«تابناک» اسفند 1396 با پیش بینی بلندمدت شرایط بحرانی مطبوعات، به رسانه‌ها توصیه کرد از نسخه‌های کاغذی فاصله بگیرند و به سمت فروش ارزان قیمت نسخه‌های الکترونیک بروند.

حضرت علی (ع) از پیامبر خاتم (ص) نقل می‌فرماید: «هیچ مؤمنی نیست که ماه رمضان را به حساب خدا، روزه بگیرد، مگر آنکه خدای تبارک و تعالی، هفت خصلت را برای او لازم گرداند، هر چه حرام در پیکرش باشد، محو و ذوب گرداند. به رحمت خدای عزوجل نزدیک می‌شود. (با روزه خویش) خطای پدرش حضرت آدم را می‌پوشاند. خداوند لحظات جان دادن را‌ برای او آسان کند. از گرسنگی و تشنگی روز قیامت در امان است. خدای عزوجل از خوراکی‌های لذیذ بهشتی او را نصیب دهد‌ و بالاخره خدای عزوجل، برائت و بیزاری از آتش دوزخ را به او عطا فرماید».

با تشدید تحرکات آمریکا برای تحت فشار گذاشتن اقتصاد ایران، این پرسش پیش روست که آیا مسئولین فرهنگی برای مواجهه با رویکرد انقباضی نسبت به سرفصل فرهنگی بودجه کشور، دست به کار شده‌ و آیا مسئولان بالادستی اساساً برای مدیریت هزینه‌ها در این دوران جنگ اقتصادی، رویکرد انقباضی در پیش گرفته‌اند و هزینه‌ها را به حداقل ممکن کاهش داده‌اند؟

آنچه به عنوان «درآمد» در موسیقی سنتی ایران مطرح است، طولانی‌تر از کل زمان موسیقی است که در حوصله شنونده نوجوان و جوانِ کنونی می‌گنجد... ذائقه‌سازی به یک ابتکار فردی تبدیل شده و نه یک حرکت سازمان یافته. چهره‌هایی نظیر همایون شجریان و سهراب پورناظری موسیقی سنتی را با ریتم تندی همراه کرده‌اند، توانسته‌اند بخشی از مخاطب جوان را همراه خود کند، ولی این تنها یک حرکت فردی و موردی است...

نویسنده فیلمنامه های راننده تاکسی و گاو خشمگین پیشتر با انتشار تصویری از خود در میدان نقش جهان نوشته بود: «من در میدان نقش جهان اصفهان هستم. اینجا آنقدر پر از احساس و بینش است که مدتی طول می‌کشد با آن کنار بیایم»

اشاره به پشت پرده شائبه برانگیز و توزیع به دور از شفافیت امکانات و منابع مالی در جشنواره فجر ـ احتمالاً با تکیه بر روش جذاب ترک تشریفات ـ صرفاً یک مثال بود و متأسفانه تمامی جشنواره‌ها، همایش‌ها و رویدادهای اینچنینی بستری برای توزیع منابع به شیوه‌هایی خاص شده است. شاید به همین دلیل روز به روز بر تعداد این رویدادها افزوده می‌شود و حجم بیشتری از کل منابع جاری در بودجه عمومی کشور را می‌بلعند.

برخی بازیگران فیلم‌های کمدی که هزینه‌های سنگین به ویژه از نوع ارزی دارند و می‌دانند فروش فیلم‌هایی که در آن بازی می‌کنند، شانس بالای سودآوری دارد، اساساً با فرمولی به جز سهم فروش حاضر به بازی نیستند...

اکنون شرایط به سمت و سویی رفته که کم کم فیلمسازان ریسک ساخت کمدی را بالا تلقی کنند و اندکی از ژانر کمدی فاصله بگیرند؛ اتفاقی که در صورت تحقق، تأثیر چشمگیری بر گیشه خواهد گذاشت، چون در سال‌های پیشین و سال جاری، کمدی‌ها سهم اصلی را از اقتصاد سینمای ایران به خود اختصاص داده‌اند.

آنچه از اهمیت فوق العاده‌ای برخوردار است، شفاف‌سازی فرآیندهاست که حسین انتظامی وعده آن را داده بود. یک فیلمساز باید بداند امسال با طی چه فرآیندی در اولویت دریافت پروانه ساخت قرار می‌گیرد یا جزو فیلمسازان مورد حمایت فارابی، مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی یا انجمن سینمای جوان قرار می‌گیرد...

خلاصه کردن اثر یک نویسنده بدون اطلاع دادن به نویسنده و خواننده آن و انتشار آن به نام کتاب اصلی خود از دو سو بی صداقتی با خواننده بوده و نیز بی توجهی به نماینده ای که برای انتشار آن به زبان فارسی هزینه کپی رایت به نویسنده پرداخت کرده است.

سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر یک فرصت برای تنفس فیلمسازان ایران در یک رویداد استاندارد و حرفه‌ای است اما همچنان برخی توقع دارند این رویداد تنه به تنه جشنواره‌های جهانی نظیر ونیز، برلین و کن بزند؛ اما آیا اساساً این اتفاق قابل تحقق است و لوازم تحقق چنین خواسته‌ای چیست و باید برای رسیدن به رویدادی با چنین سطحی از تأثیرگذاری بر سینمای جهان، چه مسیری در پیش گرفت؟

داریوش مهرجویی در جریان رسیدگی به مراحل درمانی‌اش در یکی از بیمارستان‌های خصوصی به واسطه عدم پوشش بیمه‌ در نظر گرفته شده برای سینماگران، با برخورد عجیبی مواجه و به این هنرمند پیشکسوت بی‌حرمتی شد؛ موضوعی که باید در فضای عمومی مورد توجه قرار گیرد تا مسئولین مرتبط در زمینه پوشش درمانی هنرمندان تجدیدنظر جدی کنند.

پیشنهاد می‌شود در این جلسات شورای پروانه ساخت، ابتدا فیلمساز دعوت و توضیحات او درباره نقدها به فیلمنامه مطرح شود و پس از توضیحات و تعامل با فیلمسازان، در زمان عدم حضور فیلمساز، درباره فیلمنامه تصمیم‌گیری شود.