انرژی

سخنگوی کمیسیون انرژی مجلس دوازدهم تاکید کرد که جلوگیری از تولید خودروهای پرمصرف و ناایمن در داخل کشور است؛ زیرا کاهش مصرف سوخت از این مسیر به‌مراتب اثرگذارتر از تغییر در سهمیه‌های بنزین خواهد بود.

عضو کمیسیون انرژی مجلس دوازدهم معتقد است که اتصال کارت سوخت به کارت بانکی مشکل خاصی از مردم حل نخواهد کرد و نمی‌داند با چه انگیزه‌ای چنین پیشنهادی مطرح شده است.

ثروت همیشه از دل زمین بیرون نمی‌آید؛ گاهی از دل تصمیم‌های درست متولد می‌شود. پارس جنوبی علاوه بر میدان گازی، آزمونی برای سنجش حکمرانی انرژی ایران است؛ آزمونی که نتیجه آن را نه آمارهای وزارت نفت بلکه زمستان‌های مردم و ناترازی‌های ادامه‌دار روایت می‌کند.

بحران اخیر خلیج فارس یک واقعیت قدیمی بازار نفت را دوباره ثابت کرد؛ قیمت نفت را بیش از آن‌که موشک‌ها تعیین کنند، نفتکش‌ها تعیین می‌کنند.

بحران انرژی ایران دیگر با یک نیروگاه جدید، یک میدان گازی تازه یا چند میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در خطوط انتقال حل نخواهد شد.

دود شدن میلیون‌ها لیتر بنزین در روز یک متهم اصلی بیشتر ندارد، متهمی که سال‌هاست پشت روایت‌های مختلف لاپوشانی شده و هیچ‌کس آن را گردن نمی‌گیرد. روایت درست را باید یک بار برای همیشه نوشت چراکه به پای همه مسئولان کشور نوشته شده است.

به‌دور از هر گونه شعارزدگی یا شانتاژ‌های رسانه‌ای، یک محاسبه قابل فهم نشان می‌دهد که ناکارآمدی صنعت خودرو در کشور هزینه‌ای را به مردم تحمیل می‌کند که شاید حتی جنگ با ابرقدرت‌های جهان هم با چنین آمار و ارقامی خسارت وارد نمی‌کنند.

اقتصاد بنزین ایران روی لبه تیغ ایستاده؛ از یک‌سو دولت برای جلوگیری از شوک معیشتی حاضر نیست به بنزین ۱۵۰۰ تومانی دست بزند و از سوی دیگر رشد مصرف، واردات، کاهش تولید و هزینه‌های سنگین یارانه ادامه این سیاست را هر روز دشوارتر می‌کند.

آیا می‌توان آینده برق ایران را بر دوش نیروگاه‌هایی بنا کرد که بخش قابل توجهی از آنها از عمر اقتصادی خود عبور کرده‌اند؟ اگر پاسخ منفی است، زمان تصمیم‌گیری فرا رسیده است.

بغداد در حال طراحی آینده‌ای است که در آن، وابستگی به گاز ایران به حداقل برسد؛ آینده‌ای که اگر محقق شود، نه‌تنها درآمدهای صادراتی ایران را کاهش می‌دهد، بلکه جایگاه ژئوپلیتیکی تهران در بازار انرژی منطقه را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

سخنگوی دولت به تابناک خبر داد که ساخت نیروگاه جدید در ایران از دستور کار دولت چهاردهم خارج شده است.

اگرچه تنش‌های نظامی، درگیری‌های منطقه‌ای و افزایش ریسک امنیتی بر بازار انرژی تأثیر گذاشته‌ اما نباید از بازار انرژی با همه این اتفاقات غافل شد، جایی‌که می‌تواند ایران را به عنوان یک قدرت ژئوپلیتیکی همچنان در کانون توجه جهانی نگه دارد.

حسین‌زاده در ماه‌های گذشته از همراه‌ترین مدیران وزارت نفت با سیاست‌های وزیر بود. حتی در موضوع انتصاب مدیرعامل جدید هلدینگ خلیج فارس نیز با وجود آنکه از منظر حقوقی نسبت به قانونی بودن این انتصاب ملاحظاتی داشت، در نهایت دستور وزیر را اجرا و حکم را ابلاغ کرد.

دولت‌ها اتاق‌های فرماندهی انرژی تشکیل داده‌اند. از ژاپن و کره‌جنوبی تا آمریکا و اتحادیه اروپا، سیاست‌گذاری انرژی از وزارتخانه‌ها خارج و به بالاترین سطح تصمیم‌گیری ملی رسیده؛ آیا ایران نیز برای عبور از ناترازی مزمن به یک «شورای امنیت انرژی» نیاز دارد؟

تحول بزرگ انرژی در جهان در سکوت اتفاق افتاد. این تحول زمانی آغاز شد که دولت‌ها پذیرفتند تقاضای بازارهای جهانی می‌تواند مهندسی شود. شاید مهم‌ترین تفاوت سیاست انرژی در قرن بیستم و بیست‌ویکم همین موضوع باشد.

نایب‌رئیس کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی معتقد است هزینه‌های ناترازی در حوزه انرژی را صنایع پرداخت می‌کنند و دولت برای رفع این ناترازی‌ها و تامین برق مورد نیاز کشور همچنان کار دشواری در پیش دارد.