فرهنگی

مداحی‌های استودیویی ایرانی، این‌روزها طرفداران مختلفی از کشورهای مختلف و غیرمسلمان دنیا جذب کرده‌اند و در حکم رسانه‌ای تاثیرگذار برای گفتمان ایران اسلامی که همان ظهور و بحث آخرالزمان باشد هستند. به این‌ترتیب با وجود همه سیاه‌نمایی‌ها و هراس‌افکنی‌ها درباره ایران و اسلام، هر روز عده دیگری به سمت گفتمان انسانی ایران اسلامی جذب می‌شوند.

بچه‌های ما داشتند به دوران مُراهقی - یعنی نزدیکی به بلوغ - می‌رسیدند، دوره هم دوره‌ طاغوت بود و همه‌ عوامل در جهت گمراه‌سازی ذهن و دل جوان حرکت می‌کرد. من دلم می‌خواست چیزی باشد که جوان‌های ما با او هدایت شوند و جاذبه هم داشته باشد.

چرا باید بین ماجرای مدرسه میناب و ایرباس ایرانی که روی خلیج فارس مورد هدف قرار گرفت، این‌همه شباهت باشد؟ هر دو هدف با شلیک دو موشک؟ به‌قول همان پژوهشگر، «آمریکا در شروع حمله‌اش به بچه‌های بی‌گناه میناب حمله کرد چون می‌خواست ایرانی‌ها را بشکند و از نظر روحی روانی تحت فشارشان بگذارد! همیشه هم این‌حمله‌های بزرگ و همه‌جانبه قدرت‌های استکباری با تلاش برای شکستن مقاومت تو همراه است.»

در خلال این‌تجربه عملی تلخ دریافتم که ضربه‌زدن به کف پا از سخت‌ترین شکنجه‌هاست؛ چون پیش از آن‌که شخص بی‌هوش شود، ضربات می‌تواند ساعت‌ها ادامه یابد. ضمنا تاثیر وحشتناکی روی اعصاب دارد. شنیده بودم که این‌شکنجه‌گران دوره‌های شکنجه را زیر نظر کارشناسان اسرائیلی گذرانده‌اند و لذا در اعتراف‌گرفتن حرفه‌ای هستند و در کار خود مهارت دارند.

جیمز بیل محقق آمریکایی در پژوهش‌هایش به صراحت آشوب ۲۳ تیر ۱۳۳۰ تهران را تظاهراتی می‌داند که به‌ظاهر توسط حزب توده ولی در باطن از سوی عوامل انگلیس (یهود) سازمان یافته بود. پیش از اجرای کودتای ۲۸ مرداد هم هندرسن سفیر وقت آمریکا در تهران، مصدق را به شدت از خطر سقوط سلطنت و قدرت‌گیری حزب توده ترساند.

آنچه رهبر شهید انقلاب را متمایز می‌کرد، تنها توانایی ادبی نبود، بلکه «زیست شاعرانه» ایشان بود. ایشان در عین اینکه رهبری یک کشور را برعهده داشتند و از صلابت و اقتدار برخوردار بودند، زندگی و نگاهی شاعرانه داشتند. کمتر رهبری را می‌توان یافت که درختکاری برایش اهمیت داشته باشد، شخصاً درخت بکارد، برای شاعران کشورش محفلی صمیمانه برگزار کند، با جان و دل به شعرها گوش دهد و با دقت نظر، گاه تذکر و گاه راهنمایی ارائه کند.

بعد نوبت به فضاسازی و ترسناک‌نشان‌دادن جامعه ایران برای جاسوسان یهودی می‌رسد؛ این‌که یکی از راوی‌های فیلم بگوید «مردم ایران خیلی جاسوس و خبرچین معرفی می‌کنند!» و ما در ناخودآگاه می‌فهمیم که کار مقدس یک‌جاسوس اسرائیلی در ایران چه‌قدر سخت است و بنده خدا چه‌قدر باید سختی و مخفی‌کاری را به جان بخرد تا بتواند خیانت کند و اطلاعات مخفی ایرانی‌ها را به آن‌طرف منتقل کند!

زیبایی مساله که آمریکایی‌ها صد سال هم تصورش را نمی‌کردند و به قول معروف در خواب نمی‌دیدند، این است که در یک‌کشور دیگر، دارند به‌طور علنی درباره قتل و حساب‌کشیدن از سران‌شان بحث می‌کنند. مگر می‌شود و مگر کسی جراتش را دارد درباره کشتن سران و مقامات نظامی و امنیتی آمریکا حرف بزند؟

خیلی از رسانه‌های دنیا در گزارش‌های چند روز گذشته و به ویژه امروزشان از کین‌خواهی ایرانیان گفتند. راست هم گفتند چون مردم ایران واقعا شبیه هیچ مردم دیگری نیستند! مرام شان شیعه است و پرچم‌های قرمز «یا لثارات‌الحسین» و «یا لثارات الخامنه‌ای» شان امروز کل مسیر خیابان دماوند تا میدان آزادی را پر کرده بود. خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارش‌های امروزش نوشت: «در جریان مراسم تشییع، گزارش‌ها حاکی از افزایش تهدیدها از سوی برخی عزاداران برای انتقام‌گیری از مرگ خامنه‌ای است. معترضان و نوشته‌های حمل‌شده توسط آن‌ها بار دیگر خواستار کشتن دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، شده‌اند.»

گفت: نه. توهین نمی‌کردم و حامی رهبری و انقلاب هم بودم اما شرمندگی‌ام به‌خاطر آن‌توهین‌ها نیست! چون از کسانی که ذهن‌شویی شده‌اند و زندگی را جز رفاه و ثروت نمی‌بینند، نمی‌شود توقعی داشت! گفتم: پس چرا شرمنده‌ای؟ درک و معرفتش را که داشته‌ای و در حق رهبری بدی نکرده‌ای!

مهمان‌هایی هم که به این تاک‌شوها دعوت می‌شوند معمولا برای پاسخ‌گویی و مواجهه با پرسش‌هایی جدی و غالبا چالش‌برانگیز انتخاب می‌شوند تا از زاویه تازه‌ای به موضوعات روز کشور بپردازند. برنامه‌های مورد اشاره تلاش دارند مسیر گفت‌وگوها را به موضوعات روز سیاسی و جامعه نزدیک کنند.

شعرهای این‌کتاب، نه‌تنها در ایران، بلکه در کشورهایی مثل جمهوری آذربایجان، آلمان و حتی آمریکا، در میان فارسی‌زبانان و آذری‌زبانان مورد استفاده قرار گرفته بود و هنگام تقدیمش به رهبر شهید، به ایشان گفتم این‌نوحه‌ها توسط مداحان مختلف و حتی در روسیه اجرا شده‌اند. واکنش ایشان تشویق بود. بعد هم با لبخند گفتند «همه‌اش ترکی است!» که من هم گفتم «حضرت آقا، چندتایی فارسی هم هست.»

وقتی نگاه می‌کردم به نقشه جزیره آبادان و شهر خرمشهر، مثل این‌که یک‌دست قوی، یک‌پنجه قوی این‌قلب من را به شدت می‌فشرد.

نماهنگ «باید برخاست» با صدای اشرف التمیمی به زبان عربی منتشر شد.

می‌توان به کسانی که با دیدن عکس سیده زهرا محمد گلپایگانی از درون متحول شدند و به‌قول معروف تکان خوردند، امیدوار بود. هنوز درجاتی از انسانیت را دارند و امیدی به بازگشت‌شان به جبهه حق هست. اما موجوداتی که پست‌های اینترنشنالی‌ها و حرمله‌های امروز را لایک کرده و به تمسخر این‌طفل شهید پرداختند، درمانی جز همان انتقامی که وعده خداست و از مجرمین ستانده می‌شود، ندارند!

ساعت ۸ صبح امروز صدای تکبیر و یک ملت که در یک لحظه، نفس‌هایشان را در سینه حبس کردند که این فقط یک مراسم تشییع نبود؛ بلکه روایت گذار از دنیای سخت به سوی بهشت بود ؛ روایتی از آخرین نماز، آخرین تکبیر و آخرین نگاه به رهبری که با عشق رفت و با عشق، ابدی شد.