فرهنگی

صمدی در آینده نیز به همان اندازه که با آثارش یاد خواهد شد، با منش و رفتارش در خاطره‌ها زنده خواهد بود و هرچند در سال‌های پایانی فعالیت حرفه‌ای‌اش با بی‌مهری برخی همکارانش و مدیران سینمایی همراه شد و سرمایه‌گذاری آخرین فیلمش تأمین نشد، این مسأله باعث نشد تا او در اخلاق حرفه‌ایش تجدیدنظر کند.

انتظار می‌رود، روندی که این روزها در سینمای ایران در حال پیگیری است، در سایر دستگاه‌ها تکرار نشود و مدیران بازنشسته در واپسین روزهای حضور در مسئولیت‌شان، وصیت‌نامه کاری‌شان انتصاب مدیرانی نباشد که جانشین‌شان، مجبور به تحمل یا برکناری این گروه باشد...

او در فیلم‌های «دست شیطان» حسین زندباف و «دادشاه» حبیب کاوش دستیار کارگردان بود و در سال ۱۳۶۳ اولین فیلمش را با نام «مردی که زیاد می‌دانست» ساخت.

با توجه به آنکه لیست بازنشستگانِ شاغل در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رسماً اعلام نشده، گمانه زنی‌هایی درباره بازنشستگان وجود دارد؛ اما حساس‌ترین موقعیت که مسلماً با یک مسئول بازنشسته روبه روست، رئیس سازمان سینمایی است. محمدمهدی حیدریان در کمتر از هشت هفته آینده، باید تغییر کند و اکنون که تغییرات قانونی آغاز شده، گزینه‌های اداره سینمای ایران در گمانه زنی‌ها به شکل پررنگ‌تری مطرح می‌شوند...

شيخ انصاری در كتاب فقه معروفش به نام مكاسب محرمه، ضمن نوحه بر باطل می‏گويد: غالب گريه‌كنندگان بايد فكر كنند گريه‌شان بر اباعبدالله است يا نه؟ گاهی می‏بينيد در مجلسی که سخن از ابا‌عبدالله به ميان می‏آيد، مرد يا زن گريه می‏كند اما واقعاً بر دردهای درونی خودش. اين گفتار شيخ است‏، من نمی‏گويم. اين گريه، گريه بر اباعبدالله نيست. گريه بر ابا‌عبدالله، گريه‏‌ای است كه همراه با شناسايی و مقام و موقعيت اباعبدالله است.

نامش برير است؛ شروع می‏كند به شوخی‌ و مطایبه‌ و خنديدن. آن ديگری می‏گويد آخر برادر! حالا چه وقت شوخی و خنده است؟ در پاسخ می‌گوید، برادر عزيز! كسانی كه با من از جوانی زندگی كرده‌اند می‌دانند كه من در جوانی‏‌هايم هم اهل شوخی و مزاح نبودم ولی می‏دانی چرا اين قدر بانشاطم و می‏ خندم؟ چون می ‏دانم ميان من و سعادت و جاودانی فقط يك فاصله هست؛ آن هم كشته‌شدن. كشته شدن همان و رسيدن به سعادت جاودانی همان! چرا نخندم؟

رئیس کتابخانه دانشگاه تهران با اشاره به روایت ابومخنف از عاشورا و روایت‌های تاریخی از صدر اسلام گفت: اینکه چه کسی کتاب را نگارش کرده اهمیت چندانی ندارد، اینکه راوی آن اخبار کیست، نشان دهنده جهت گیری کتاب نسبت به آن واقعه است. به همین طریق زمانی که در متنی به تاریخ طبری ارجاع داده می‌شود، ارجاع چندان اهمیت ندارد؛ آنچه اهمیت دارد این است که تاریخ طبری آن را از کدام راوی نقل کرده است. بنابراین تاریخ طبری ملغمه‌ای از روایات مختلف است.

امام می ‏خواست در اين لحظه اعلام كند كه از اين ساعت به بعد به خاطر حسين هم ديگر نبايد بجنگيد. ای برادر من، عباس! فردا ديگر برای برادرت حسين يا خواهرت زينب نجنگ. من به عنوان قوم و خويشی و برادری از تو كمال سپاسگزاری را دارم. اينها هم با من كار دارند. اگر می‏خواهی بروی برو، من از تو گله ندارم اگر می‏خواهی بمانی بمان؛ ولی نه برای حسين‌، برای هدف حسين و خدای حسين.

این اقدام مثبت محمدمهدی حیدریان، رئیس سازمان سینمایی که با تأکید سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی رخ داد، یک گام بزرگ در جهت شفاف سازی بود. بسیار بعید به نظر می‌رسد که صاحبین پیشین منصب مدیریت سینمای ایران شجاعت برداشتن این گام را داشتند و حتی برخی دیگر از معاونین وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز رویه حیدریان را پیش نگرفته و دست به شفاف سازی گسترده نزده اند.

اخبار تاریخی متعددی وجود دارد که نشان دهنده ارتباط مستمر اهل کوفه با امام حسین (ع) است، به گونه ای که در برخی موارد، هیأت هایی را به سوی آن حضرت می فرستادند تا دیدگاه ایشان را در خصوص مورد مزبور بدانند و کسب تکلیف کنند. اینها گواه بر آن است که اهل کوفه، امام حسین (ع) را به عنوان رهبر واجب الاطاعه خود قبول داشتند. یکی از این هیأت ها پس از شهادت حجربن عدی و یارانش به نزد امام حسین (ع) آمدند...

این فیلم محصول سال ۱۳۹۱، به حوادث سال ۱۳۸۸ می‌پردازد و در کنار «عصبانی نیستم»، به کارگردانی رضا درمیشیان، به مناقشات دوره ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد پرداخته که ظاهرا در زمره موضوعات ملتهب قرار گرفته‌اند و تا امروز بیشترین نوع سانسور و اصلاحات از جانب سازمان سینمایی دو دولت با خط مشی متفاوت – احمدی‌نژاد و روحانی- بر آنها اعمال شده است.

قیام امام حسین (ع) نماد امر به معروف و نهی از منکر واقعی است؛ امر به معروف و نهی از منکری که پرهزینه است و برخلاف هدف قرار دادن قشرهای کم قدرت، صاحبین قدرت، ثروت و نفوذ را هدف قرار داد و به جای نهی از منکرات کم‌هزینه ی اشخاص فاقد قدرت، سراغ منکرات پرهزینه ی صاحبان قدرت رفت؛ رویکردی که اگر مورد توجه همه پیروان ثارالله قرار گیرد، امر به معروف و نهی از منکر، تأثیر عمیقی تاریخی‌اش احیا خواهد شد.

حتی اگر بنیاد سینمایی فارابی را یک نهاد دولتی در نظر بگیریم، باید به این مهم توجه کرد که در بسیاری از کشورها از جمله در فرانسه و هند نیز سازمان‌های رسمی سینمایی متولی این امر هستند، لیکن با ترکیبی غالباً دولتی این انتخاب را انجام می‌دهند. در صورتی که افرادی که آثار سینمای ایران را در تعامل سازنده بنیاد فارابی با خانه سینما و سازمان سینمایی برای اسکار انتخاب می‌کنند، جزء سینماگران نامی سینمای ایران هستند.

استاد شهید مطهری می نویسد: «گذشته از مفاسد دیگر، دو مفسده در بیعت این آدم بود که حتی در مورد معاویه وجود نداشت: یکی بیعت با یزید، تثبیت خلافت موروثی [امویان] از طرف امام حسین (ع) بود؛ یعنی مسأله خلافت یک فرد نبود؛ مسأله خلافت موروثی مطرح بود. مفسده دوم مربوط به شخص خاص یزید بود... .»

یکی از مهم‌ترین دلایلی که حوزه میراث فرهنگی کشور هیچ‌گاه سامانِ مورد انتظار را نداشته، همین تغییرات پیاپی ساختار این مجموعه است که به واسطه عدم تاثیرگذاری این تغییرات در زنده روزمره مردم و عدم پرداخت هزینه‌های سنگین در سطح افکارعمومی، هر گروه از تصمیم گیران هرچند سال یک بار به سمت تغییر این ساختار رفته‌اند.

حتی اگر فیلمی با چنین ویژگی‌هایی معرفی می‌شد، به واسطه اهدای دو جایزه اسکار به سینمای ایران در فاصله چند سال، بسیار بعید است در چند سال آینده جایزه اسکار سهم سینماگران ایرانی باشد. واقعیت آن است که حتی دومین جایزه اسکار اصغر فرهادی نیز معادله را در اهدای جوایز اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان برهم زد و سینمای هیچ کشوری در دو دهه اخیر در این فاصله کوتاه موفق به کسب دو جایزه اسکار نشده بود...