فرهنگی

مفسرین نظامی جهان نیز با دیدن «دژ‌های مستحکم و مواضع دفاعی ارتش عراق» در شهر، آن را به «استالینگراد» تشبیه کرده بودند؛ اما چه شد که این «استالینگراد صدام حسین» در ۲۴ ساعت فرو ریخت و به دست رزمندگان جمهوری اسلامی افتاد؟ شهری که ارتش عراق برای تصرف آن ۳۵ روز با تمام قوا جنگیده بود.

پس از موفقيت رزمندگان اسلام در عمليات مسلم بن عقيل، اين عمليات توانست اميد به پيروزي را در بين مسئولين كشور افزايش دهد. بر همين اساس، امام خمينی(ره) اين عمليات را " فتح بزرگ محرم" نامیدند و فرمودند: «سلام مرا به همه رزمندگان اسلام برسانيد و بگوييد كه آنها قوي باشند، قويدل باشند و نفس هاي آخر اين متجاوزان را بگيرند و با قدرت عمل كنند كه خداوند پشتيبان شماست».

اینجا منش حسینی در ترازوی اعمالمان گذاشته می‌شود و به ذکر مصیبت اکتفا نمی شود. مجلس نیز با نماز ظهر به پایان می‌رسد تا پرداختن به مستحبی، منجر به ترک واجبی نشود.

پیرمردی قدخمیده که افتخارش عمری نوکری مکتب اهل بیت بود، خودش را از چهارپایه بالا کشید و از ته وجودش یک «یا ابالفضل» گفت، تا بدین شکل از این سوی بازار تا آن سوی بازار را فریاد «یا ابالفضل» فراگیرد و سپس روضه‌ای ساده، کهن و جانسور اشک هر انسان آزاده‌ای را روان سازد...

وقتی به فرانسه رفتیم، نخستین مرحله برنامه آموزش، به فساد کشاندن ما بود، به طوری که مقامات فرانسه، تعدادی از دختران را در اختیار ما گذاشتند تا مدتی را با آن‌ها خوش باشیم. بدین ترتیب، اغلب افسران به ورطه فساد کشیده شدند و حتی گروهی از آنان با زنان فرانسوی ازدواج کردند و از دین و آداب و رسوم خود دست شستند.

دولت عباسیان به علت ‏سیاست ظالمانه خود دچار ناتوانى ‏و پاشیدگى و گسیختگى شده بود و از اندک جنبش علویان به وحشت مى‌‏افتاد و از سایه آنان نیز به هراس گرفتار مى‏‌آمد. از این روى، در مقابل آنان روشى‏ خشن پیش ‏گرفته و شورشیان ‌علیه خود را به بد‌ترین عقوبت مى‏ آزردند.

عسگرپور در این کارزار سخت که می‌رفت تا به یک بحران ملی بدل شود، توانست مخالفان مدیریتش را نیز همراه سازد و تقریباً همه طیف‌های سینمایی ـ به استثنای گروه کوچکی که قصد راه‌اندازی خانه سینمای دیگری داشتند ـ در اقدامی بی‌سابقه در تاریخ سینما، مقابل خانه سینما حضور یافتند و اجازه تغییر وضعیت این نهاد را ندادند تا اکنون انتخابات خانه سینما، در ساختمان سمنان برگزار شود.

سردار سرلشکر محسن رضایی، فرمانده سپاه پاسداران در دوران دفاع مقدس درباره شخصیت این سردار شهید نوشت: «حسین خرازی انسان بزرگی بود. در عالم بالا به او اختیار داده بودند که بماند و یا برگردد، ولی او برگشتن و دفاع از مردم را انتخاب کرد. حسین روحی بلند، هوشی کم نظیر و دلی بزرگ داشت. هیچ خطی و مانعی از دشمن در مقابل اراده و تدبیر و شجاعت او ایستادگی نمی کرد.

دفتری داشتیم که قرار گذاشته بودیم هرکسی هر موردی از آن یکی دید، در آن دفتر بنویسد. این دفتر همیشه از اشکالاتی که درباره من بود، پر می‌شد. حمید می‌گفت: «تو چرا این قدر به من بی توجهی! چرا هیچی از من نمی نویسی؟» چه داشتم که بنویسم؟... آن روزها هر بار که می‌خواست برود، بدجوری بی طاقتی نشان می‌دادم و گریه می‌کردم...

از رسول خدا روایت شده که فرمود: «ای اباذر! خدای عزوجل روشنی چشم مرا در نماز قرار داده و آن را محبوب من گردانیده، همچنان که طعام را بر گرسنه و آب را بر تشنه محبوب ساخته است.» سپس فرمود: «آدم گرسنه با خوردن غذا و تشنه با نوشیدن آب سیر می‌شود؛ اما من با خواندن نماز سیر نمی‌‌شوم.»

این رویکرد اما در گذشته در کتب دیگری نیز مشهود بوده و در واقع باعث شده روایاتی عجیب از برخی شهدا ثبت و منتشر شود که نسبتی با واقعیات نداشته است.

قدیمی‏‌ترین گزارش دربارۀ عزاداری سقایی متعلق به عاشورای سال ۳۶۳ هجری قمری است. در این گزارش آمده که در این سال، شیعیان بر مزار کلثوم و نفیسه، امام زادگان مدفون در مصر، به نوحه‏‌سرایی مشغول بودند که عده‌‏ای به آن‌ها حمله ور شدند و «ظرف‌‏های آب سقایان را شکستند و مشک‏‌های آنان را پاره کردند.»

حمید بن مسلم عضدی، یکی از این واقعه‌نگاران کربلا بود. عقبةبن سمعان، غلام حضرت رباب، زن امام حسین ـ علیه السلام ـ هم از این دسته است و برخی دیگر از کسانی که در واقعه کربلا مجروح شدند و زنده ماندند، اینها هم واقعه را نقل کرده‌اند...

توسل به اولیای خدا، یکی از آداب بندگی و از لوازم توحید است. کسی که به ولی‌ای از اولیای خدا متوسل می‌شود، حتماً دلیلی دارد که مثلاً من گناه کار‌تر و شرمسار‌تر از آنم که جرأت و روی درخواست داشته باشم یا زبان اولیا را در بیان این درخواست گویا‌تر می‌داند یا بیان این حاجت را از زبان مقربان پروردگار به اجابت نزدیک‌تر می‌شناسد.

این سنت تقریباً در دوران معاصر متروک شده و گاه به صورت پراکنده دیده می‌شود. با این حال، شاید این عاشورا فرصتی باشد که بار دیگر شاهد چاووشی خوانی باشیم و این سنت در روزهای پیش روی احیا‌ شود؛ آیا در این زمینه گامی برداشته خواهد شد؟

وقتی پیاده در بین‌الحرمین به سمت حرم آقا ابوالفضل ـ علیه‎السلام ـ راه افتادیم، برخورد عراقی‌ها تغییر کرد. دیگر توهین نمی‌کردند و نمی‌زدند. نمی‌دانم از ترس بود یا از ادب. آن‏قدر فضا تغییر کرده بود که اگر اسارت بیست سال دیگر طول می‌کشید، آمادگی داشتیم.